Η ΒΡΩΜΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΟΗΕ ΣΤΗ ΛΙΒΥΗ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΠΛΗΓΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Η ΒΡΩΜΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΟΗΕ ΣΤΗ ΛΙΒΥΗ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΠΛΗΓΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

ΟΙ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΈΣ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ «ΤΙΝΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΙΑ»

ΟΙ ΝΕΟΝΑΖΙΣΤΙΚΕΣ ΡΩΣΙΑ ΚΑΙ ΚΙΝΑ «ΜΑΖΕΥΟΥΝ ΤΟΝ ΚΑΡΠΟ»

Η στρατιωτική επίθεση στη Λιβύη με εντολή του Συμβούλιου Ασφαλείας του ΟΗΕ αποτελεί ένα ποιοτικό άλμα, μια κατάφωρη καταπάτηση της βασικής αρχής της ειρηνικής συνύπαρξης, που είναι η μη επέμβαση ενός κράτους στα εσωτερικά ενός άλλου δηλαδή η μη αφαίρεση του δικαιώματος του να διαλέγει την κυβέρνηση και τον τρόπο της διακυβέρνησής του. Αν γίνει δεκτή η λογική αυτής της επέμβασης τότε κάθε εσωτερική διαπάλη σε μια χώρα που θα παίρνει αιματηρά χαρακτηριστικά θα δίνει το δικαίωμα στα 5 μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας να της επιβάλλουν διακυβέρνησή και διαμοιρασμό της εξουσίας ανάλογα με την ισχύ του καθενός από αυτά. Αν αυτό το γεγονός συνδυαστεί με το ότι ανάμεσα σε αυτά τα 5 κράτη τα 3 κυρίαρχα είναι η υπερεπεμβατική και αλαζονική ΗΠΑ, η προσαρτησιακή νεοχιτλερική Ρωσία και η οικονομικά άπληστη Κίνα, καταλαβαίνει κανείς ποια εποχή βαρβαρότητας στις διεθνείς σχέσεις ανοίγει η επέμβαση της Λιβύης.

Τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα αν εξετάσει κανείς τα πράγματα πιο συγκεκριμένα. Φαινομενικά επικεφαλής της επέμβασης στη Λιβύη είναι οι δυο μη φασιστικές και λιγότερο τραμπούκικες χώρες από τις 5 του Συμβουλίου Ασφαλείας και η αποστολή που διατείνονται πως διεκπεραιώνουν είναι η άμυνα των αμάχων ή για τους πιο ανοιχτά επεμβασίες η νίκη της «παναραβικής δημοκρατικής εξέγερσης» πάνω στην δικτατορία Καντάφι. Αυτή η εικόνα κρύβει την αληθινή φύση αυτού που συμβαίνει που είναι η κυριαρχική είσοδος στη Μεσόγειο και στον Κόλπο του νεοναζιστικού άξονα Ρωσίας-Κίνας-Ιράν.

Δεν είναι δημοκρατικές οι αραβικές εξεγέρσεις αφού ηγούνται σε αυτές φασιστικές δυνάμεις

Στις σημερινές αραβικές εξεγέρσεις συμμετέχουν και δημοκράτες επειδή αυτές στέκονται απέναντι σε καθεστώτα που είναι όντως αυταρχικά ή και δικτατορικά. Αλλά αυτό από μόνο του δεν κάνει τις εξεγέρσεις αυτές δημοκρατικές. Η πικρή πείρα της εξέγερσης κατά του Σάχη του Ιράν στα 1980 το αποδεικνύει. Δύσκολα θα βρει κανείς σήμερα ιρανούς δημοκράτες που να μην συμφωνούν στο ότι η χομεϊνική δικτατορία ήταν πολύ χειρότερη από εκείνη του Σάχη. Αυτό οφείλεται στο ότι οι νεομεσαιωνιστές ισλαμοφασίστες είχαν από την αρχή την ηγεμονία στο αντισαχικό μέτωπο χωρίς οι δημοκράτες να το ξέρουν. Σήμερα στις αραβικές εξεγέρσεις επίσης την πολιτική ηγεμονία την έχουν οι πιο μαύρες κυρίως ισλαμοφασιστικές και δευτερευόντως οι ψευτοααριστερές σοσιαλφασιστικές δυνάμεις. Αυτές έχουν παγκόσμια την εξής μίνιμουμ κοινή πλατφόρμα: «οι πλατιές μάζες δεν μπορούν να αποφασίζουν οι ίδιες για τη ζωή τους γιατί έχουν μια ροπή προς την εθνική και κοινωνική αλλοτρίωση κυρίως εξ αιτίας των υπερκαταναλωτικών τάσεων που τους ενσταλάζει το διεθνές κεφάλαιο το οποίο ενσαρκώνεται τελικά στο συνωμότη εβραίο του χιτλερισμού. Σαν αλλοτριωμένες οι μάζες μπορούν να απελευθερωθούν μόνο από μια φωτισμένη δικτατορία των αδιάφθορων ερμηνευτών των παλιών γραφών τύπου Ισλάμ, ή τύπου αποξηραμένου δήθεν μαρξισμού». Γι αυτό δεν θα δει κανείς σε όλες αυτές τις εξεγέρσεις πουθενά την λέξη «δημοκρατία», παρά μόνο την διφορούμενη λέξη «ελευθερία»

Η συνέχεια εδώ:
http://oakke.blogspot.com/2011/03/blog-post_3676.html#more

ΜΕ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΤΗΝ ΨΕΥΤΟΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΑΓΚΑΛΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙΣΤΕΣ

Αντιφασιστικό Δημοκρατικό και Πατριωτικό Μέτωπο για τη σωτηρία της δημοκρατίας και της χώρας από τον επελαύνοντα φαιοκόκκινο φασισμό

Ο τρομοκρατικός ψευτοαναρχικός ναζισμός

Τα κρούσματα το τελευταίο διάστημα είχανε πληθύνει έτσι κι αλλιώς ανησυχητικά. Οι μετα-17Ν τρομοκρατικές οργανώσεις είχαν ήδη εδώ και μια τριετία τουλάχιστον πραγματοποιήσει το άλμα από μια «αριστερής» κοπής φρασεολογία στον ανοιχτό μονόμπαντα αντιδυτικό - αντικαπιταλιστικό από τα δεξιά λόγο, χωρίς πολλές φιοριτούρες. Ο «Επαναστατικός Αγώνας» αφιέρωνε το 2007 το χτύπημα του στην αμερικάνικη πρεσβεία στην Αθήνα στους «υπέροχους αγωνιστές» της Χεζμπολλάχ και της Χαμάς.

Οι αναρχο-ναζιστές της «Συνωμοσίας των Πυρήνων της Φωτιάς», που έντονα ψιθυρίζεται πως έχουν σχέση και με κλασσικούς, γνωστούς από παλιά «αντικαθεστωτικούς» ναζήδες, στην προκήρυξή τους για το χτύπημα των γραφείων της «Χρυσής Αυγής» στις 22 του Μάρτη του 2010, απηύθυναν ανοιχτό κάλεσμα για αντικαπιταλιστική συμπόρευση των «αντικαπιταλιστών» χιτλερικών με τους «επαναστάτες» αναρχικούς με κοινό στόχο τον αστικό κοινοβουλευτισμό. Η κριτική στη «Χρυσή Αυγή» ήταν όχι για το δολοφονικό ναζισμό της αλλά για τις σχέσεις της με την αστυνομία και την ΚΥΠ, σε αντίθεση με τους «τίμιους» χιτλερικούς που πρέπει να είναι «αντικρατιστές», άρα και επαναστάτες. Κανένας μέσα από τον αναρχικό χώρο (ή έστω ελάχιστοι και με αδύναμη φωνή) δεν ψέλλισε μια λεξούλα καταδίκης για τους «συντρόφους» που τόσο ωμά έβαζαν πλατφόρμα ένωσης του Χίτλερ με την «αντικαπιταλιστική» επανάσταση. Κι αυτό γιατί οι μεν της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης είναι ιδεολογικά και οργανωτικά καθοδηγούμενοι, τσιράκια για την ακρίβεια του ΣΥΝ μέσω Αλαβάνου, δηλαδή κνίτικο απόσπασμα μες στα Εξάρχεια, οι δε παραδοσιακοί αναρχικοί αρνούνται από θέση αρχής να κάνουν κριτική σε κάποιον που είναι φυλακή, άσχετα αν αυτός είναι εκεί γιατί πολεμούσε το αστικό κράτος από την πλευρά του λαού ή από εκείνη του φασισμού.

Ο ΣΥΝ χώνει τους ναζιστές στο «αντικαπιταλιστικό» κίνημα

Ξεθαρρεμένοι από την πρώτη αυτή επιτυχία, φαιοί και ψευτοαριστεροί φασίστες άρχισαν τα ανοιχτά σαλιαρίσματα σε δημόσιους χώρους. Οι μικροαστικές αντικαπιταλιστικές «Επιτροπές κατά των Διοδίων» που έστησε ο ΣΥΡΙΖΑ παρέα με την εξωκοινοβουλευτική ουρά του αποδειχτήκανε προνομιακό πεδίο για να απαντηθούνε χεράκι χεράκι οι μαχαιροβγάλτες με τους αντι-νεοφιλελεύθερους «αγωνιστές του λαού». Στις 2 του περασμένου Οχτώβρη, ο αρχηγός του -παρακλαδιού της Χρυσής Αυγής- «Πατριωτικού Ελληνικού Συνδέσμου» με έδρα τη Λάρισα Αστέριος Χάμος, παρέα με τους ναζήδες του, καμάρωνε δίπλα δίπλα σε κινητοποίηση στα διόδια του Δίου Πιερίας με τον αρχηγό των πλατιών «οικολογικών» κινημάτων των ΣΥΝ / ΣΥΡΙΖΑ – Δημ. Αριστεράς – Οικολόγων Πράσινων στην Πιερία Ηλία Τσολακίδη. Παρά την καταγγελία κάποιων τίμιων ανθρώπων από τις επιτροπές αυτές, που διαχώρισαν τη θέση τους φρίττοντας, το ίδιο το Πανελλαδικό Συντονιστικό των Επιτροπών, που ελέγχεται από τους ΣΥΝ και ΚΟΕ, βγήκε και κατήγγειλε για …αντιδημοκρατία τους καταγγέλοντες, με τη λογική ότι «κανείς δεν μπορεί να αποκλειστεί από έναν αγώνα», κι ας είναι π.χ. φυλετιστής κανίβαλος και προπαγανδιστής των κρεματορίων και της δολοφονίας Εβραίων, μεταναστών, ανάπηρων, ομοφυλόφιλων, δημοκρατών αντιφασιστών κλπ.

Ο αρχηγός των νοσταλγών του Χίτλερ και μαχαιροβγαλτών στο Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας και οι εγκληματίες αβανταδόροι του

Στη συνέχεια, είχαμε το σκάνδαλο της διακομματικής συγκάλυψης του κινδύνου που συνιστούσε η συμμετοχή στις δημοτικές εκλογές στην Αθήνα του ναζιστικού ψηφοδελτίου «Ελληνική Αυγή για την Αθήνα», που ήταν στην πραγματικότητα η κομματική υποψηφιότητα της Χρυσής Αυγής. Το καθεστώς παραχώρησε στους ναζιστές δολοφόνους τον Άγιο Παντελεήμονα για ζύμωση, μετατρέποντάς τους σε αστυνομικούς και νταβατζήδες της περιοχής, στην οποία επίτηδες στοιβάζονται επιλεκτικά από τον Γ. Παπανδρέου και τα τσιράκια του χιλιάδες άνεργοι και απόλυτα εξαθλιωμένοι μετανάστες από την Ασία. ΨευτοΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ έκαναν μόκο σε όλη την προεκλογική περίοδο, όπως προβλεπόταν στο φαιοκόκκινο σχέδιο, αβαντάροντας το Μιχαλολιάκο και το χρυσαυγίτικο συνδυασμό, ενώ μονάχα ο αρχιπαλάτζας γεροκνίτης Αλαβάνος, για να πάρει όψιμα αντιφασιστικα εύσημα, πήγε κι έφαγε γιαούρτια από τους φασίστες στον Άγιο Παντελεήμονα, χωρίς ωστόσο να καταγγείλει πολιτικά το συνδυασμό του Μιχαλολιάκου, παρά την υποκριτική «οργή» του!

Παράλληλα, οι ψευτοαριστεροί δεν δίνουν καμιά απάντηση στα υπαρκτά ζητήματα που θέτει το μεταναστευτικό, ειδικά σε κάποιες αθηναϊκές συνοικίες του κέντρου. Δεν ζητάνε ποτέ να σταματήσει η παράνομη μετανάστευση που αυτή τη στιγμή πάνω στην κρίση -που οι ίδιοι προκάλεσαν με το σαμποτάζ στην παραγωγή- οργιάζει σε έκταση! Αυτή η παράνομη μετανάστευση, που υποκινείται και προστατεύεται ως τώρα από την ελληνική κυβέρνηση αλλά και από την κυβέρνηση Ερντογάν, σημαίνει νέα διόγκωση του στρατού των ανέργων και πεινασμένων, οπότε επιβάρυνση με το μικροέγκλημα και με τις άθλιες συνθήκες ζωής ολόκληρων συνοικιών του κέντρου της Αθήνας που μετατρέπονται ραγδαία σε γκέτο. Έτσι δυναμώνει το κύμα του εθνορατσισμού κατά των μεταναστών και ολόκληρες συνοικίες γίνονται άντρα των ναζιστών της ΧΑ. Και όμως την ίδια στιγμή συνεχίζουν να ουρλιάζουνε ειδικά ο ΣΥΝ, όπως και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, για ανοιχτά σύνορα δυναμώνοντας συνειδητά τους ναζιστές με τους οποίους μοιράζονται τον ίδιο επίσημο διεθνή και εσωτερικό κύριο εχθρό τους, τη φιλελεύθερη αστική τάξη (αν και ο πραγματικός κύριος εχθρός του είναι οι λαοί και τα μη φασιστικά έθνη και κράτη της γης). Το υποκριτικό ενδιαφέρον της ψευτοαριστεράς για τους μετανάστες αποδεικνύεται από το ότι η ίδια αυτή αφήνει τους μετανάστες συνδικαλιστικά, πολιτικά και κοινωνικά ακάλυπτους να σπάνε άθελά τους λόγω εξαθλίωσης τα μεροκάματα και τελικά να συγκεντρώνουν το μίσος των ανέργων και των ντόπιων και των παλιότερων μεταναστών. Ταυτόχρονα παραδίδουν τους μετανάστες στις ταπεινώσεις που τους επιβάλλει η αστυνομία και η εργοδοσία και κυρίως στη βία που τους ασκούν οι όλο και πιο ξεθαρεμένοι και αποκτηνωμένοι ναζιστές.

Χάρη στους προβοκάτορες πρωθυπουργούς και τους ακόμα μεγαλύτερους προβοκάτορες ψευτοαριστερούς των «ανοιχτών συνόρων» ο διακομματικά πλέον αποδεκτός αρχιμπάτσος του Αγίου Παντελεήμονα, ο μικρο-φύρερ Μιχαλολιάκος πήρε το 5,3% στην πρωτεύουσα κι έγινε από αρχηγός συμμορίας ένας «καθωσπρέπει» κύριος δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Αθηναίων! Στην ορκωμοσία του, μολονότι είχε κουβαλήσει έξω από το Δημαρχείο την κλάκα των τραμπούκων του με τα ξυρισμένα κεφάλια και τις καμπαρντίνες, ο «δημοκράτης» της Δημ. Αριστεράς και του ΠΑΣΟΚ, δηλαδή ο άνθρωπος των Κουβέλη – Γ. Παπανδρέου δήμαρχος Καμίνης χαιρέτισε εγκαρδιότατα τον αρχηγό των ναζιστών και με χαμόγελο, και φυσικά ο γλοιώδης ναζιστής ανταπέδωσε τα ίσα! Τον Καμίνη δε φάνηκε να τον νοιάζει καθόλου το γεγονός πως τα χέρια του χιτλερικού «δημοτικού συμβούλου» είναι γεμάτα από το αίμα δεκάδων σακατεμένων από τη συμμορία του ανθρώπων. Αυτός είναι ο «δημοκρατισμός» της «Δημοκρατικής Αριστεράς», αυτού του αποσπάσματος του ΣΥΝ που με άλλοθι αρκετούς αριστερούς και δημοκρατικούς ανθρώπους της βάσης της, ετοιμάζει τη μεγάλη μπούκα στο αστικό κράτος στην πλάτη του ΠΑΣΟΚ για λογαριασμό της Ρωσίας!

Κι όχι μόνο αυτό, αλλά ο Μιχαλολιάκος εξελέγη και αναπληρωματικό μέλος της Επιτροπής Ποιότητας Ζωής του Δήμου, με 18 (κατά τον ίδιο με 22) ψήφους. Οι δημοτικοί σύμβουλοι στο Δήμο της Αθήνας είναι 49. (29 δημοτικούς συμβούλους έχει ο συνδυασμός Δημ. Αριστεράς – ΠΑΣΟΚ – Οικ. Πράσινων του Καμίνη, 11 ο συνδυασμός ΝΔ-ΛΑΟΣ, 3 του ψευτοΚΚΕ, 2 ο ανεξάρτητος οικολογίζων Αμυράς, 2 ο ΣΥΡΙΖΑ, 1 η ΑΝΤΑΡΣΥΑ κι έναν οι ναζήδες). Δηλαδή περισσότεροι από το 1/3 των δημοτικών συμβούλων της Αθήνας, μιας ευρωπαϊκής –πρωτεύουσας ψηφίζουν Χίτλερ. Από τη στιγμή που κανείς δε βγαίνει να δηλώσει ανοιχτά ότι ΔΕΝ ψήφισε το ναζιστή, είναι ΟΛΟΙ τους υπόλογοι απέναντι στην πλατιά δημοκρατική μάζα του λαού μας.

Οι «αριστεροί» ναζί σαν δήθεν αντιπολίτευση στο Μιχαλολιάκο, η ψευτοαριστερά και το Ιντυμήντια

Ο ανοιχτός κανιβαλικός αρραβώνας φαιών και ψεύτικων κόκκινων όμως δεν τελειώνει εδώ. Φαίνεται πως οι φαιοκόκκινοι έχουνε τόσο φουσκώσει τα πανιά τους, που πια έχουν πάρει την απόφαση να παρουσιάσουν το κρυμμένο εδώ και δυο δεκαετίες τέρας στο παλκοσένικο. Δεν κρατιούνται για την ακρίβεια. Έτσι, το καθεστώς πέρα από τη Χρυσή Αυγή, που την πηγαίνει για καθωσπρέπει κοινοβουλευτικό κόμμα, ετοίμασε στα γρήγορα και μια τάχα «αριστερή» ναζιστική, δηλαδή μια ακόμη πιο εγκληματικά και ωμά απάνθρωπη ακροδεξιά αντιπολίτευσή της. Αυτή ακόμα ζυμώνει πολιτικά, κυρίως μέσα στο Διαδίκτυο και λιγότερο στο δρόμο, και κάνει εισοδισμό τόσο μέσα στους καθαυτό χρυσαυγίτες όσο και μέσα σε άλλες ακόμη πιο «ριζοσπαστικές» ναζιστικές ομάδες του περιθωρίου.

Οι προμετωπίδες της ναζιστικής «αντιπολίτευσης» είναι τα ιστολόγια «Μαύρος Κρίνος» (mavroskrinos.blogspot.com) και «Χρυσή Αυγή – Συσπείρωση Εθνικοσοσιαλιστών Πατριωτών» (xrysiaygi.blogspot.com), όπου και υποβάλλεται σε κριτική η ηγεσία της Χρυσής Αυγής ως «πολύ καθεστωτική και φιλοαστυνομική - ΚΥΠατζίδικη» πράγμα που την κάνει τάχα να μην είναι συνεπής χιτλερική, δηλαδή «επαναστατική εθνικοσοσιαλιστική». Έτσι, αυτές οι φαιές – φαιοκόκκινες για την ακρίβεια - κανιβαλικές ομάδες μαζεύουνε για τον εαυτό τους τα πιο λούμπεν, τα πιο περιθωριακά και ανώμαλα δήθεν «αντικρατικά» ναζιστικά στοιχεία. Ταυτόχρονα στέλνουν στον από παλιά συναλλασσόμενο με τμήματα των κρατικών μηχανισμών –μέσα στην αστυνομία, ειδικότερα στα ΜΑΤ- Μιχαλολιάκο τον πιο «καθωσπρέπει» ακροδεξιό, που αγαπάει την ησυχία, την τάξη και την ασφάλεια και δεν τον ενοχλεί η συμμαχία με το αστικό κράτος.

Στα ιστολόγια των «αριστερών» ναζί, παρελαύνουν ο Στράσσερ και ο Ρόμ των ταγμάτων εφόδου (SA) της προπολεμικής Γερμανίας, ο Χίτλερ, ο Τσάβες, ο Μουσολίνι, ο Αχμαντινετζάντ, ύμνοι υπέρ του Ολοκαυτώματος των Εβραίων, παιάνες στον «αντικαπιταλιστικό» ξυλοδαρμό του βουλευτή Χατζηδάκη της ΝΔ, αντιΜΑΤατζήδικα καλέσματα για «κοινή βία κατά των μπάτσων» με τους αναρχικούς και τους αναρχοφασίστες στις πορείες κλπ.

Μάλιστα, η «αντιπολιτευόμενη» το Μιχαλολιάκο φαιοκόκκινη «νέα Χρυσή Αυγή» είχε απευθύνει κάλεσμα συμμετοχής στην πορεία που διοργανώσανε τα αναρχοσυνδικαλιστικά «Πρωτοβάθμια Σωματεία» στις 17 του Δεκέμβρη στις 17.30 το απόγευμα (http://xrysiaygi.blogspot.com/2010/12/1730.html). Κανείς φυσικά δεν ασχολήθηκε από πλευράς του χώρου των ΑΝΤΑΡΣΥΑ και «αντιεξουσιαστών» που ελέγχουν γενικά τα «Πρωτοβάθμια» να γράψει τρεις κουβέντες καταγγελίας της ναζιστικής , έστω και μόνο φραστικά διατυπωμένης, συμμετοχής στη συγκέντρωση. (Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε σε πιο βαθμό συμμετείχαν οι ακόμα ολιγάριθμοι δήθεν «αντικαθεστωτικοί» χρυσαυγίτες – μαυροκρινίτες στην παραπάνω συγκέντρωση καθώς αυτοί έχουν υιοθετήσει εκτός των άλλων και όλο το ενδυματολογικό και εμφανισιακό στυλ του «αντιεξουσιαστικού» ψευτοαναρχισμού». Σήμερα η ενότητα του ανοιχτά φιλοναζί μηδενιστή τύπου «πυρήνων της φωτιάς» με τον μη φασίστα, αλλά γενικά σπασιματία από τυφλό «αντικαπιταλισμό» αναρχικό είναι πιο εύκολη ακόμα και σε επίπεδο αισθητικής).

Πρόκειται βέβαια για την ίδια ΑΝΤΑΡΣΥΑ που έκανε δήθεν «αντισυγκέντρωση» στους χρυσαυγίτες στην ορκωμοσία στο
Δήμο Αθηναίων, αντισυγκέντρωση στην οποία δεν κάλεσε μαζικά ούτε τα μέλη της (!) και που δεν ακούστηκε σχεδόν πουθενά. Φυσικά, ο δημοτικός της σύμβουλος Πέτρος Κωνσταντίνου που ανήκει στο ΣΕΚ συμμετείχε κανονικότατα στην τελετή ορκωμοσίας παρέα με τον αρχηγό των χιτλερικών! Κι όλα αυτά, από το ΣΕΚ και το ΝΑΡ που κάποτε είχαν δει και μέλη τους να τραυματίζονται από τους μαχαιροβγάλτες. Οι σοσιαλφασίστες αυτοί έχουν κυλήσει ως τον πάτο της πολιτικής προσχώρησης στο φαιοκόκκινο φασισμό, κι επιστροφή, τουλάχιστο για τους καθοδηγητές τους, δεν υπάρχει.

Σημαντικό ρόλο στην προσέγγιση των δύο αντιδραστικών – φασιστικών ρευμάτων του περιθωρίου (αναρχοφασισμού και δήθεν «αντικαπιταλιστικού» ναζισμού) έχει αναμφίβολα πάντως παίξει και η πολιτική της Συντακτικής – Διοικητικής Ομάδας του γνωστού ιστότοπου Athens Indymedia (athens.indymedia.org). Στο συγκεκριμένο ιστότοπο, που δημιουργήθηκε το 2001 στα πλαίσια του αντιδραστικού μικροαστικού κινήματος κατά της «παγκοσμιοποίησης», η υψηλή εποπτεία και προστασία είναι του ΣΥΝ και των πρυτάνεών του στο Πολυτεχνείο, ενώ την εργολαβία της διαχείρισης διεκπεραιώνουν «αντιεξουσιαστές».

ΣΟ του Ιντυμήντια δίνει συστηματικά το λόγο σε σεσημασμένους μαυροκρινίτες, νεονιτσεϊκούς ναζήδες και «αντιπολιτευόμενους» χρυσαυγίτες για να κάνουν ζύμωση μέσα σε ένα υποτίθεται αντιεξουσιαστικό και αντιφασιστικό μέσο (όπως αυτοπροβαλλόταν), με το αποκαλυπτικά φιλοναζιστικό και κνίτικο επιχείρημα ότι οι ναζί είναι μικρότερος κίνδυνος ή και σύμμαχοι στον αγώνα κατά του κύριου εχθρού, που είναι οι ευρωπαιόφιλοι «κλέφτες» μες στο ΠΑΣΟΚ και κυρίως στη ΝΔ, και γενικότερα το νεοφιλελεύθερο μπλοκ ΕΕ-ΔΝΤ. Πρόκειται πλέον ξεκάθαρα για ιστότοπο στον οποίο δουλεύεται ανοιχτά η γραμμή της συμμαχίας αναρχοφασισμού, ψευτοαριστεράς από τη μια και ρωσόφιλων φασιστών και ναζιστών από την άλλη με κύριο εχθρό την «επάρατη» αστική δημοκρατία, που είναι δήθεν αποκλειστική υπεύθυνη για τα δεινά του λαού.

Ο νέος σταθμός του φαιοκόκκινου μετώπου: Η ένωση ψευτοΚΚΕ – Χρυσής Αυγής με γέφυρα την Κανέλλη

Το τελευταίο κρούσμα ανοιχτής συμπόρευσης φαιού και «κόκκινου» είναι το πιο ανατριχιαστικό, γιατί φαίνεται πως είναι ανοιχτά, καθαρά και ξάστερα σχεδιασμένο, ακριβώς για να γίνει γνωστό και να εγκαινιάσει μια νέα «ψυχική ενότητα» μεταξύ του «καταραμένου χρυσαυγίτη» και του «επαναστάτη κνίτη».

Στον ιστότοπο της Χρυσής Αυγής του Μιχαλολιάκου, εμφανίστηκε δίκην χρονογραφήματος με αρχαιοελληνικά τσιτάτα, μπόλικο αντισημιτισμό και «αντικαπιταλιστική» μανέστρα κείμενο ενός ανώνυμου ναζιστή, που αναδημοσιεύεται από το περιοδικό ΝΕΜΕΣΙΣ που εκδίδει εδώ και μια 15ετία η σωβινοφασίστρια βουλευτίνα του ψευτοΚΚΕ Λιάνα Κανέλλη. Η υπογραφή του άρθρου είναι ξεκάθαρη: Τίμων ο Αθηναίος (και Μισάνθρωπος) – «Kαταραμένος Χρυσαυγίτης». Πρόκειται για νέα ποιότητα στη μετάλλαξη της ψευτοαριστεράς σε ανοιχτά αντιδημοκρατικό, για την ακρίβεια –και χωρίς υπερβολή- ναζιστικό πολιτικό ρεύμα. Οι παλιάνθρωποι αυτοί, που μετέτρεψαν -μαζί με τα αφεντικά τους, τους Ρώσους σουσλοφικούς- το κουφάρι του επαναστατικού ΚΚΕ από το 1957-1958 και μετά σε απλό διαμεσολαβητή των ρώσικων συμφερόντων στη χώρα μας, ενώνουν πια αυτό το 55 χρονών ψευτοκομμουνιστικό ζόμπι με το κουφάρι του αναστημένου γερμανοτσολιά ταγματασφαλίτη του ’43-’44, δημιουργώντας έναν πρωτόγνωρα σιχαμένο πολιτικό Φράνκενσταϊν.

Ο κνίτης κι ο χρυσαυγίτης, μέσα στη «ζούγκλα του μνημόνιου και του νεοφιλελευθερισμού», αλληλοερωτεύονται βαθιά μέσα από το κοινό τους μίσος για την όποια επιβίωση αστικής δημοκρατίας στον καπιταλισμό και με γέφυρα την παλιά σωβινίστρια Λιάνα Κανέλλη ενώνουν τα χέρια γεμάτοι πάθος φέρνοντας επιτέλους την προδοσία της χώρας και του λαού στο έσχατό της όριο: ο ταγματασφαλίτης, που έσφαζε τον ίδιο του το λαό, έκαιγε πόλεις και χωριά και εκτελούσε τους 200 πατριώτες στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του ’44, παρέα με τους κανίβαλους των Ες-Ες, ενώνεται τώρα με τον κνίτη του Φλωράκη και της Παπαρήγα, που πρόδωσε και ποδοπάτησε τον αντιφασιστικό αγώνα του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ), που έστειλε στη Σιβηρία και σκότωσε τον αρχηγό του λαϊκοδημοκρατικού κινήματος Νίκο Ζαχαριάδη εξοντώνοντας πολιτικά και φυσικά την πλειοψηφία των μελών του παλιού τριτοδιεθνιστικού ΚΚΕ.

Ναζήδες, παλιοί μοναρχοφασίστες, κνίτες και συνασπισμαίοι, αναρχοφασίστες «πυρήνες της φωτιάς», λαλιωτικοί του ΠΑΣΟΚ και σαμαρικό ακροδεξιό νεολούμπεν της «νέας» ΝΔ έχουν στήσει κανιβαλικό χορό πάνω στο σώμα αυτής της πολύπαθης χώρας, οδηγώντας τη με μαθηματική ακρίβεια σε μια νέα διχτατορία, ασύγκριτα πιο σκληρή από εκείνες του Μεταξά και του Παπαδόπουλου γιατί θα είναι πιο κανιβαλική στους σκοπούς της και πιο πλατειά στη βάση της.

Οι ψευτοαριστεροί καταστροφείς της χώρας υπονομεύουν τη δημοκρατία προς όφελος του ρωσόδουλου φασισμού

Οι απερίγραπτοι αυτοί φασίστες και προδότες, ειδικά οι ψευτοαριστεροί, αυτοί που μαζί με τον Α. Παπανδρέου εγκαινίασαν μετά τα 1981την πολιτική της καταστροφής της παραγωγικής βάσης της χώρας, τη διόγκωση του παρασιτικού στρατού στο δημόσιο, τον υπερδανεισμό και την εκτίναξη του δημόσιου χρέους, την πάχυνση των ρωσοφτιαγμένων ολιγαρχών που κλέβουνε ξεδιάντροπα το λαό τύπου Κόκκαλη, Μπόμπολα, Βγενόπουλου, Γερμανού, Καραγκουλέ, οι ίδιοι αυτοί λοιπόν χρεώνουνε σήμερα το χάλι -στο οποίο κατάντησαν το λαό μας μέσω του παραγωγικού σαμποτάζ και του ξεπουλήματος του εργατικού συνδικαλισμού- στη μεταπολιτευτική ελληνική «Δημοκρατία της Βαϊμάρης» από το 1974 μέχρι σήμερα. Καλούν αυτό το λαό να την «ανατρέψει», να κρεμάσει τους «τρακόσιους της Βουλής» (για την ακρίβεια, τους μη ρωσόδουλους από τους τρακόσιους) και να αφεθεί στα χέρια της Κανέλλη, της Παπαρήγα, του Καρατζαφέρη και κανενός «αντιιμπεριαλιστή» συνταγματάρχη που θα παίξει το ρόλο του Παπαδόπουλου – Τσάβες και θα μας σώσει από την «επάρατη» δημοκρατική (στα κρατικομονοπωλιακά μισοδημοκρατικά πλαίσια) ΕΕ για να κουρνιάσουμε στη συνθλιπτική αγκαλιά της Ρωσίας και της Κίνας!

Το παντρολόγημα του κλασσικού μαύρου φασισμού και της ψευτοαριστερής νεοφασιστικής αντίδρασης δεν ξεκίνησε βέβαια χτες. Ξεκίνησε αμέσως μετά τη σκηνοθετημένη «αυτοκτονία» της Σοβιετικής Ένωσης το 1991 και τη δημιουργία της ορθόδοξης νεοτσαρικής Ρωσίας. Τότε όλο το παραδοσιακό φασιστικό σκυλολόι, στη χώρα μας αλλά σε ένα βαθμό και παγκόσμια, αποχωρίστηκε από την αγάπη του για τις ΗΠΑ και στράφηκε προς το νεοναζιστικό άξονα Ρωσίας-Κίνας που έγινε το νέο παγκόσμιο κέντρο της διεθνούς αντίδρασης. Αρχικά δηλαδή οι ΗΠΑ μετά τον β΄ παγκόσμιο πόλεμο χρησιμοποίησαν την κλασική φαιά πανούκλα ενάντια στη σοσιαλιστική ΕΣΣΔ του Λένιν και του Στάλιν και ενάντια στην Κίνα του Μάο. Σε αυτήν την περίοδο οι φασίστες σαν γνήσιοι αντικομμουνιστές ήταν παντού αμερικανόφιλοι. Όμως μετά τα 1992 οι φασίστες πείστηκαν όχι μόνο ότι ο πραγματικός κομμουνισμός είχε πεθάνει και στη Ρωσία και στην Κίνα αλλά με ενθουσιασμό διαπίστωναν ότι αυτές οι δύο χώρες είχαν γίνει στην ουσία τους φασιστικές και μάλιστα πανίσχυρες φασιστικές και ιμπεριαλιστικές χώρες. Έτσι μετά τα 1992 ήταν δύσκολο να βρει κανείς μη ρωσόφιλο φαιό φασίστα. Ταυτόχρονα όμως η νεοτσαρική Ρωσία και η Κίνα δεν έχασαν και την αγάπη και την αφοσίωση των ψευτοαριστερών «Κ»Κ που η Ρωσία είχε μετατρέψει από προλεταριακά κόμματα σε πρακτόρικα αποσπάσματα από το 1960. Ανάλογους βαθιούς ιστορικούς δεσμούς είχε η νεοτσαρική Ρωσία με τα χειρότερα στοιχεία μέσα στα σοσιαλδημοκρατικά, φιλελεύθερα και συντηρητικά κόμματα. Αυτό χώρια με τους δυτικούς υφεσιακούς που επιζητούσανε και επιζητούν πάση θυσία καλές σχέσεις με τη Μόσχα και το μετα-μαοϊκό Πεκίνο για να μη διαταράζονται οι μπίζνες του οικονομικά κυρίαρχου δυτικού ιμπεριαλιστικού μονοπώλιου. Έτσι παντού παλιοί φαιοί φασίστες και ψευτοαριστεροί φασίστες ενώθηκαν σε ένα κοινό φαιοκόκκινο μέτωπο ενάντια σε όποιο αστικό δημοκρατισμό και κυρίως ενάντια σε όποια πραγματική προλεταριακή αριστερά.

Η ενότητα αυτή στη χώρα μας πατήθηκε πολιτικο-ιδεολογικά και ανδρώθηκε στο φιλοσερβικό - φιλογενοκτονικό μέτωπο του 1992-1999. Σε αυτήν πρωτοστάτησε το ψευτοΚΚΕ σα μαχητικό αντιδυτικό «αντιιμπεριαλιστικό» απόσπασμα, κι από την άλλη οργανικοί διανοούμενοι του ελληνικού σωβινισμού και της υπεραντιδραστικής φιλορώσικης πλευράς της Εκκλησίας. Η συνεργασία του ψευτοΚΚΕ με τον Ζουράρι και την Κανέλλη στις Ευρωεκλογές του 1999 ήταν το επιστέγασμα, ενώ η υποτακτική του Κρεμλίνου γραμματέας του ψευτοΚΚΕ Παπαρήγα είχε δικαιολογήσει στα 1999 τη συμπόρευση με «τα παιδιά» της βάσης της Χρυσής Αυγής στο «δρόμο του αγώνα» υπέρ των Σέρβων «αδερφών μας», με τη λογική ότι μέσα από τη συμμετοχή τους στο «αντιιμπεριαλιστικό» κίνημα, «διαπαιδαγωγούνται», άρα ο αγκυλωτός σταυρός που φοράνε δεν είναι μείζον πρόβλημα (!!)

Η μικροαστική αντικαπιταλιστική, οργισμένα αντιδυτική δημαγωγία του σωβινοφασίστα και ρωσόφιλου Χριστόδουλου έδωσε νέο αέρα στα πανιά του φαιοκόκκινου μετώπου, πράγμα που ενισχύθηκε από την επίσης αντικαπιταλιστικής κοπής φρασεολογία του Καρατζαφέρη τα πρώτα χρόνια της διαδρομής του φασιστικού ΛΑΟΣ στην πολιτική σκηνή. Ελάχιστα γνωστό είναι πως πολλά μικρομεσαία στελέχη και μέλη του ψευτοΚΚΕ εντάχθηκαν στο ΛΑΟΣ την περίοδο 2001-2003 και προσέφεραν πολύτιμες υπηρεσίες στην οργανωτική συγκρότηση αυτού του ανοιχτά ρωσόφιλου φασιστικού εκτρώματος. Όπως επίσης λίγοι θυμούνται την ατάκα του Καρατζαφέρη για τη 17Ν, πως συμφωνεί με τις προκηρύξεις της (δηλαδή με την πλατφόρμα του ψευτοΚΚΕ, που μετέφραζε σε «επαναστατική» γλώσσα η 17Ν), αλλά χωρίς το πιστόλι και τις δολοφονίες.

Το σκηνικό ήρθε να συμπληρώσει ο έλεγχος όλων των ιδιωτικών ΜΜΕ από το καθεστώς μέσω του εκβιασμού με την κρατική διαφήμιση και τις άδειες, κι έτσι κατάντησαν έναν ολόκληρο λαό, που έχει στην πλειοψηφία του αυθόρμητα πατριωτική και δημοκρατική καρδιά, να έχει -μέσω πλύσης εγκεφάλου- κνίτικο πολιτικά κεφάλι! Εθνική, δηλαδή κυρίαρχη μορφή αστικής ιδεολογίας στη χώρα μας είναι πια ο κνίτικος «αντικαπιταλισμός» του μικροαστού και του γραφειοκρατικού παράσιτου, συν τον κτηνώδη πρωτόγονο σωβινισμό και αντιμεταναστευτισμό που δουλεύει στις μάζες το ΛΑΟΣ και πιότερο πια η Χρυσή Αυγή!

Οι φαιοκόκκινοι ετοιμάζουν πείνα και φασισμό για την Ελλάδα και προβοκάρισμα της ΕΕ υπέρ Ρωσίας - Κίνας

Δεν είναι τυχαίο πως σαν έγκυρος «εθνικός αναλυτής» προβάλλεται πλέον από το καθεστώς ο αρχικνίτης της δεκαετίας του ’80, υμνητής της σοβιετικής αποικιακής εισβολής στο Αφγανιστάν, αβανταδόρος του Σαμαρά πρόσφατα και σήμερα στέλεχος του ΝΑΡ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ Γ. Δελαστίκ. Αυτός προτείνει στα κανάλια και φτιάνει «εθνικές θέσεις» που όλες συντείνουνε στο να διαλύσουμε σα χώρα την ΕΕ με νέους εκβιασμούς και να τη βυθίσουμε πιο βαθιά στην ύφεση και στο δημοσιονομικό χάος.

Ενώ ο κνίτης του ΝΑΡ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ Δελαστίκ σεβίρει τις ρωσόφιλες κρατικά κυρίαρχες οικονομικές αναλύσεις στα κανάλια, ο σύντροφός του κνίτης του ΠΑΣΟΚ Ανδρουλάκης μιλάει στη Βουλή σαν επίσης εθνικός πολιτικός καθοδηγητής και καλεί τον Παπανδρέου να εκβιάσει όλη την Ευρώπη με το ελληνικό χρέος, με μια Βουλή να σείεται από το χειροκρότημα στο σαλτιμπάγκο αυτό «διανοούμενο». Την ίδια ώρα η παλιά συντρόφισσά των παραπάνω «κομμουνίστρια» Παπαρήγα με την Κανέλλη δίπλα της κερδίζει τους σοβινιστές και τους καθωσπρέπει φασίστες ιδιαίτερα στο στρατό με την «ήρεμη και συνετή» «πατριωτική» και αντικαπιταλιστική της «επανάσταση» που δε σπάει τζάμια όπως ο πρώην κνίτης του «Μετώπου Αλληλεγγύης και Ανατροπής» Αλαβάνος. Ο δε επίσης παλιός κνίτης Τσίπρας έχει υιοθετήσει, με τη βοήθεια του Παπανδρέου, το «αριστερό λαϊκό» ΠΑΣΟΚ των ΔΕΚΟ.

Η χώρα κυβερνιέται στο βάθος σε όλα τα επίπεδα από τον παλιό μηχανισμό του ψευτοΚΚΕ που τον έφτιαξαν οι υποταχτικοί της Ρωσίας και προδότες του κομμουνισμού Φλωράκης – Τσολάκης με τις πλάτες των Σουσλόφ – Μπρέζνιεφ από το 1974 στην Ελλάδα. Αυτοί κρύβουν την κρατική δύναμή τους πίσω από ένα τσόφλι εξουσίας που έχει ακόμα η αρκετά σάπια αλλά μη φασιστική ντόπια και δυτικόφιλη αστική τάξη. Μέγαρο Μαξίμου στη χώρα μας είναι στην πραγματικότητα το Μέγαρο του Περισσού. Καθόλου παράξενο, αφού οι στενές ηγετικές κλίκες μες στο ΠΑΣΟΚ και στη σαμαρική νέα ΝΔ υπηρετούν την ίδια υπερδύναμη τη ρώσικη.

Φαίνεται, λοιπόν, πως για να νιώθουν τόσο σίγουροι για τη μελλοντική νίκη τους και να ξεσκεπάζουν την άτσαλα κρυμμένη υπόγεια ενότητά τους, οι φασίστες κι οι σοσιαλφασίστες (με ηγέτες τους δεύτερους) είναι αποφασισμένοι να κινηθούν γρήγορα, και αυτοί και τα ανατολικά αφεντικά τους. Είναι πλέον επιτακτική ανάγκη απέναντί τους να μη βρουν στάχτες περασμένων μεγαλείων του δημοκρατικού κινήματος του λαού μας, αλλά ό,τι δημοκρατικό, αντιφασιστικό και λαϊκό έχει να δείξει αυτή η χώρα.

Τα περιθώρια στενεύουν, και ειδικά σε συνθήκες ανεργίας και πείνας που κινδυνεύει να τρελάνει ένα μεγάλο μέρος του λαού, το εξακομματικό καθεστώς έχει δείξει ήδη σαν υπεύθυνους της χρεοκοπίας και εχθρούς του έθνους τους δυτικόφιλους μέσα στο ΠΑΣΟΚ και στη ΝΔ, τη φιλελεύθερη –αν και πολύ υποτακτική στο σοσιαλφασισμό- Μπακογιάννη, την ΕΕ καθώς και το δήθεν μονάχα δυτικό –ενώ είναι και ρωσοκινέζικο- ΔΝΤ. Κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι μια επόμενη «μπούκα» στη Βουλή από ΛΑΟΣτζήδες, Χρυσαυγίτες και ΣΥΡΙΖΑίους, όταν η κρίση θα έχει χτυπήσει κόκκινα, δε θα είναι «επιτυχής», με τη βοήθεια βέβαια των προβοκατόρων Παπανδρέου – Σαμαρά.

Τότε θα ξεκινήσει η πραγματική πείνα, για την ακρίβεια η απόλυτη λιμοκτονία του λαού για να ξεπουληθεί η χώρα φέτα φέτα στη Ρωσία και την Κίνα. Αλλά τότε όσοι θα υψώνουν την τίμια, δημοκρατική και αριστερή φωνή τους δεν θα έχουν απέναντί τους κανέναν αρχιμπάτσο Χρυσοχοϊδη να τους χαϊδεύει στην πλάτη και να τους θωπεύει πολιτικά, αφήνοντάς τους να πετάνε ανενόχλητοι μολότοφ. Οι δημοκράτες και ακόμα περισσότερο οι πραγματικοί αριστεροί θα τρώνε μια γκλομπιά στο κεφάλι και θα καταλήγουν στο κρατητήριο πριν βγάλουν κιχ. Κι όχι με την κατηγορία του αντικαπιταλιστή ή του μπολσεβίκου, αλλά με εκείνη του «εβραίου φιλοαμερικάνου προδότη της χώρας και των νέων συμμάχων της», δηλαδή των νεοναζιστών σοσιαλιμπεριαλιστών Ρωσίας και Κίνας. Η απόλυτη, χυδαία αντιστροφή είναι στη φύση του σοσιαλφασισμού.

Το αντιφασιστικό δημοκρατικό και πατριωτικό μέτωπο

Αυτή την πορεία μπορεί να την αποτρέψει στη βαθιά εξαρτημένη από τον σοσιαλιμπεριαλισμό και γενικότερα τον ιμπεριαλισμό χώρα μας μονάχα ένα πλατύ αντιφασιστικό δημοκρατικό και πατριωτικό μέτωπο, ένα λαϊκό στην ουσία του μέτωπο, όπως το πρότεινε και πρώτη το έβαλε στη ζωή πριν το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Γ΄ Κομμουνιστική Διεθνής με επικεφαλής τους Στάλιν και Δημητρώφ.

Σε αυτό το μέτωπο χωράει όλη η πλατιά δημοκρατική μάζα που σήμερα μένει έξω από την ενεργό πολιτική απογοητευμένη και μπερδεμένη από τις πλαστογραφίες του σοσιαλφασισμού, χωράει δηλαδή η μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων. Αλλά χωράνε και μη φασιστικά, μη ρωσόδουλα στελέχη των δύο μισοδημοκρατικών αστικών κομμάτων ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, και βέβαια τα αντίστοιχα της «Δημοκρατικής Συμμαχίας» της Μπακογιάννη ή της Δράσης των δύο κομμάτων που δεν έχουν ρωσόδουλη ηγεσία. Χωράνε οι χιλιάδες τίμιοι και αριστεροί άνθρωποι της βάσης που ακόμη ακολουθούν με βαριά καρδιά τα κόμματα της ψευτοαριστεράς «Δημοκρατική Αριστερά» – ΣΥΝ – ψευτοΚΚΕ - και τους διάφορους οικολόγους και εξωκοινοβουλετικούς. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν σαπίσει όπως οι ρωσόδουλοι γραφειοκράτες καθοδηγητές τους, γι αυτό πολλοί από αυτούς ήδη μυρίζονται πως κάτι δεν πάει καλά και πως έμπλεξαν με απατεώνες που καμιά σχέση δεν έχουν με την πάλη για την κοινωνική απελευθέρωση, το ψωμί, τη δημοκρατία και το σοσιαλισμό. Χωράει η δημοκρατική διανόηση που κουρνιάζει σήμερα φοβισμένη από τα γιαούρτια και τους τραμπουκισμούς του σοσιαλφασισμού στα αμφιθέατρα, στις παρουσιάσεις βιβλίων, στις κοινωνικές εκδηλώσεις και στρουγγίζεται πίσω από το ΠΑΣΟΚ και τη «Δημοκρατική Αριστερά», για να έχει δικαίωμα να δημοσιεύει πού και πού κανένα άρθρο. Χωράει σε τελική ανάλυση παραπάνω από το 90% του λαού, που στο βάθος, παρά το εντατικό φιλορώσικο και ψευτο-αντικαπιταλιστικό φροντιστήριο δεκαετιών, δεν θέλει να είναι η χώρα του υποδουλωμένη σε κανένα ξένο αφεντικό.

Ένα τέτοιο μέτωπο θα θέτει σα μίνιμουμ στόχο την αποτροπή του εκφασισμού της χώρας μας, δηλαδή την υπεράσπιση της δημοκρατίας και την έξοδο από το οικονομικό, πολιτικό και πολιτιστικό τέλμα μέσα από μια κυβέρνηση του Αντιφασιστικού Δημοκρατικού Πατριωτικού Μετώπου, στα πρότυπα της αντιφασιστικής Δημοκρατικής Ισπανίας του 1936-1939, θα απελευθερώσει τις παραγωγικές δυνάμεις απελευθερώνοντας ιδιωτικές και δημόσιες-κρατικές επενδύσεις και τσακίζοντα τους σαμποτέρ, θα εγγυηθεί το ψωμί και την πολιτική λευτεριά του λαού μας, θα θέσει αμέσως εκτός νόμου και θα τσακίσει με τη λαϊκή αυτενέργεια τις φασιστικές συμμορίες, θα εξουδετερώσει σε βάθος τη ναζιστική και τη φαιοκόκκινη προπαγάνδα. Τέλος θα κινηθεί μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση για περισσότερη δημοκρατία και σε βαθιά ενότητα με το μπλοκ χωρών του Τρίτου Κόσμου. Έτσι θα θεμελιώσει την πραγματική εθνική ανεξαρτησία και θα αποτρέψει την υποδούλωση στο φασιστικό ιμπεριαλιστικό άξονα Ρωσίας – Κίνας, ενώ θα αντισταθεί και στην ηγεμονική, προβοκατόρικη και υφεσιακή προς τον σοσιαλιμπεριαλισμό πολιτική του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Αυτό το μέτωπο είναι πιο επιτακτικό από ποτέ να συγκροτηθεί ΣΗΜΕΡΑ και χωρίς καθυστέρηση. Είναι ξεκάθαρο πως ειδικά στη χώρα μας αυτό το μέτωπο θα είναι πρώτα και κύρια ένα λαϊκό μέτωπο, που με τη δυναμική και την ορμή του θα τραβήξει μαζί και τα μη φασιστικά τμήματα της αστικής τάξης, που γενικά διακρίνεται για το συμβιβαστικό προς τον ιμπεριαλισμό, αλλά και προς το φασισμό πνεύμα της.

Οι κομμουνιστές, οι πολιτικοί κληρονόμοι της παράδοσης του παλιού ηρωικού ΚΚΕ, οι πιο συνεπείς και αδιάλλακτοι αντιφασίστες, πρέπει και θα βρίσκονται στη θέση τους। Άλλωστε αυτός είναι και ο μόνος δρόμος για να βρεθούν στο στίβο του αγώνα με τις πλατιές μάζες που βρίσκονται κάτω από την επιρροή των αστικών ιδεών και να τις πείσουν, με το παράδειγμα και με τα επιχειρήματά τους, για τους τελικούς επαναστατικούς προγραμματικούς σκοπούς και στόχους τους.

http://oakke.blogspot.com

Η ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ 2004 ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ ΤΗΣ ΟΑΚΚΕ

Η ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ 2004
ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ ΤΗΣ ΟΑΚΚΕ

• ΕΡΧΕΤΑΙ ΒΑΘΙΑ ΚΡΙΣΗ-ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟ ΣΑΜΠΟΤΑΖ
  Η αφίσα της 19 Ιούλη 2004 και το άρθρο της Νέας Ανατολής της 30 Ιούλη 2004

• ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΨΕΜΑΤΩΝ-ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΚΡΙΣΗ (άρθρο της Νέας Ανατολής της 30 Σεπτέμβρη 2004)

• Η κρίση βαθαίνει επικίνδυνα. Ενστικτώδικες πολιτικές αντιστάσεις από την αστική τάξη-Η δημαγωγία για τη μικρή επιχείρηση βασικό εργαλείο του παραγωγικού σαμποτάζ(άρθρο της Νέας Ανατολής της 28 Φλεβάρη 2005)

• Η ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΦΑΙΟΚΚΟΚΚΙΝΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΑ (άρθρο της Νέας Ανατολής Αύγουστος 2005)

• Κρατικός προϋπολογισμός που σαμποτάρει την παραγωγή και στηρίζει το σάπιο πολιτικό σύστημα (άρθρο της Νέας Ανατολής Σεπτέβρης 2005)

• ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑ Η ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΑ ΑΛΛΑ ΤΟ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟ ΣΑΜΠΟΤΑΖ. Να ξεσκεπάσουμε την “πολιτική οικονομία” των σαμποταριστών (άρθρο της Νέας Ανατολής Ιούλης 2006)

• ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΤΩΝ ΔΗΘΕΝ ΚΑΡΤΕΛ ΤΑ ΑΛΗΘΙΝΑ ΚΑΡΤΕΛ (άρθρο της Νέας Ανατολής Αύγουστος 2006)

• ΟΙ ΒΑΘΥΤΕΡΟΙ ΛΟΓΟΙ ΤΗΣ ΑΥΞΑΝΟΜΕΝΗΣ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ ΚΑΙ Η ΔΗΜΑΓΩΓΙΑ ΓΙΑ ΤΑ 1400 ΕΥΡΩ (άρθρο της Νέας Ανατολής Σεπτέβρης 2006)

• ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΑΠΑΤΗΛΟ 4% ΤΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΙ ΔΕΙΚΤΕΣ ΜΙΑΣ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ (άρθρο της Νέας Ανατολής Νοέβρης 2006)

Το νεοναζιστικό καθεστώς της Κίνας είναι υπεύθυνο για την πτώση των μισθών παγκοσμίως

Πώς να σταθούμε απέναντι στο ζήτημα του κινέζικου εμπορικού ανταγωνισμού γενικά αλλά και ειδικότερα στη χώρα μας

Ένα από τα ελάχιστα αυθόρμητα κινήματα βάσης που μπόρεσαν να φτάσουν στο φως της δημοσιότητας τα τελευταία χρόνια είναι και κείνο των μικρεμπόρων και μικροβιοτεχνών του έτοιμου ρούχου ενάντια στα κινέζικα μαγαζιά. Η πιο μεγάλη εκδήλωση του κινήματος αυτού έχει μέχρι σήμερα σημειωθεί στη Θεσσαλονίκη. Αυτό είναι φυσικό για δυο λόγους. Ο ένας λόγος, ο καλός είναι ότι στη Θεσσαλονίκη τα δύο βασικά φιλοανατολικά κόμματα που είναι και τα βασικά κόμματα της λαϊκής χειραγώγησης, το ψευτοΚΚΕ και το ΣΥΝ, είναι πολύ πιο αδύνατα από όσο είναι στην Αθήνα. Ο άλλος λόγος, ο κακός είναι ότι στη Θεσσαλονίκη είναι πολύ πιο ισχυρός ο σοβινισμός οπότε πολύ πιο εύκολο να φωναχτούν συνθήματα ενάντια σε μια άλλη εθνότητα.

Το πρόβλημα με τα κινέζικα μαγαζιά είναι ότι στην περίπτωση αυτή μια μαφιόζικη εισβολή ενός ξένου κεφάλαιου στην αγορά μπορεί να καλύπτεται πίσω από τη φυσική αποστροφή των προοδευτικών ανθρώπων για κάθε τι που μπορεί να μοιάζει με ξενοφοβία. Το πολύ δύσκολο δηλαδή με την αντίσταση στην κινέζικη “εισβολή” στην ελληνική αγορά είναι ότι πρέπει, όπως κάθε αντίσταση στο σοσιαλφασισμό, να είναι απαλλαγμένη από κάθε ανοχή στη βαθιά πολιτική αντίδραση, ειδικά στον εθνορατσισμό. Η άλλη δυσκολία είναι η γνωστή αντικαπιταλιστική δημαγωγία που χρησιμοποιούν σε κάθε ζήτημα οι σοσιαλφασίστες. Με αυτήν ξεπλένουν τα χειρότερα εγκλήματα των χειρότερων καπιταλιστών λέγοντας ότι όλα είναι καπιταλισμός, ότι ο κάθε καπιταλισμός ως γνωστό είναι εγκληματικός και ότι ως εκ τούτου δεν υπάρχει καμιά δυνατότητα συγκεκριμένης αντίστασης στο συγκεκριμένο έγκλημα. Ο μόνος δρόμος σύμφωνα με αυτή τη δημαγωγία είναι η ριζική αλλαγή του συστήματος, δηλαδή η ανατροπή του καπιταλισμού.

Ας αρχίσουμε λοιπόν με την αντικαπιταλιστική δημαγωγία για τα κινέζικα προϊόντα.

Η «θεωρία» είναι η εξής: Τα κινέζικα προϊόντα εκτοπίζουν τα υπόλοιπα γιατί είναι πιο φτηνά και είναι πιο φτηνά γιατί τα μεροκάματα στην Κίνα είναι χαμηλά και είναι χαμηλά επειδή ως χθες ήταν χαμηλό το επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων της Κίνας εξ αιτίας της αποικιοκρατικής προσοσιαλιστικής κατοχής της. Η συγκεκριμένη καταστροφή του έλληνα μικρέμπορου οφείλεται και στους παραπάνω ιστορικούς λόγους και πιο πολύ στο ότι τα δυτικά μονοπώλια διείσδυσαν στη φτωχή αυτή σοσιαλιστική Κίνα, άδραξαν το κινέζικο προλεταριάτο και εκμεταλλευόμενα την πτώση των δασμών και κάθε εμπορικό προστατευτισμό με την παγκοσμιοποίηση που τα ίδια επέβαλαν και έτσι τσάκισαν κάθε εθνική αγορά και κάθε μικρέμπορα στον πλανήτη. Συμπέρασμα: Κάτω ο δυτικός ιμπεριαλισμός, κάτω το δυτικό μονοπώλιο, κάτω η παγκοσμιοποίηση, ζήτω η παγκόσμια σοσιαλιστική επανάσταση, ως την προλεταριακή εξουσία ενότητα με τα αδέλφια μας τους κινέζους μικρομαγαζάτορες μετανάστες, ενότητα με τους κινέζους εργάτες και …υπομονή.

Τα παραπάνω είναι ένας πολτός με λίγα αληθινά γεγονότα ζυμωμένα μέσα στο μεθοδικό ψέμα. Είναι πραγματικά ένα αναντίρρητο γεγονός ότι τα κινέζικα προϊόντα είναι φτηνά και εκτοπίζουν τα υπόλοιπα γιατί είναι φτηνότερο το κινέζικο μεροκάματο. Από κει και πέρα αρχίζει η εσκεμμένη σύγχυση και το ψέμα, η σύγχυση ανάμεσα στο γενικό και το ειδικό, ανάμεσα στη γενική τάση και τους ρυθμούς επιβολής της τάσης, ανάμεσα στο βάρος που έχει ο δυτικός και το βάρος που έχει ο ανατολικός ιμπεριαλισμός στο κινέζικο μεροκάματο, κυρίως ανάμεσα σε αυτό που γίνεται γενικά στη δυτική αγορά και αυτό που γίνεται ειδικά στην Ελλάδα.

Η γενική φιλοκινέζικη αντικαπιταλιστική δημαγωγία

Η αλήθεια είναι ότι το μεγάλο πρόβλημα όχι μόνο για τους μικρέμπορους του πλανήτη, αλλά κυρίως για τους μισθωτούς, δεν είναι το χαμηλά διαμορφωμένο από τη χαμηλή ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων στην Κίνα μεροκάματο. Το πρόβλημα είναι ότι το κινέζικο μεροκάματο παραμένει αφάνταστα χαμηλό παρ όλη την κατακλυσμιαία ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων στην Κίνα τα τελευταία 20 χρόνια. Το πρόβλημα είναι ότι το κινέζικο μεροκάματο δεν μπορεί να ακολουθήσει την πορεία που ακολούθησε το κορεάτικο ή το ταϊβανέζικο ή το μαλαισιανό όταν άρχισαν να συρρέουν τα αμερικάνικα και αργότερα τα γιαπωνέζικα κεφάλαια στις χώρες αυτές για έναν απλό λόγο: ότι στην Κίνα δεν είναι δυνατή κανενός είδους συνδικαλιστική οργάνωση και πάλη καθώς η κινέζικη σοσιαλφασιστική δικτατορία είναι απόλυτη, κτηνώδης και διακλαδωμένη στον πιο μικρό πόρο της κοινωνίας. Πουθενά δεν επιτρέπεται απεργία και κανένα μη επίσημο κρατικό συνδικάτο δεν μπορεί να υπάρξει. Όσοι εργάτες έχουν ηγηθεί «άγριων» απεργιών, έχουν συλληφθεί και κλειστεί στη φυλακή με βαριές ποινές ή ακόμα έχουν εκτελεστεί. Από την άλλη μεριά δεν είναι δυνατή στην Κίνα ούτε η αυθόρμητη διαμόρφωση ενός ψηλότερου μεροκάματου εξ αιτίας της αύξησης της ζήτησης νέων εργατικών χεριών που διαρκώς πρόκυπτε από την ταχύτατη αύξηση του συνολικού παραγωγικού κεφάλαιου. Ο λόγος είναι ότι μαζί με την αύξηση της ζήτησης εργατικών χεριών υπάρχει και μια ισοδύναμη αύξηση της προσφοράς τους στο βαθμό που έξω από τις πύλες των εργοστασίων στις πόλεις συνωθούνται για δουλειά ατέλειωτα κύματα από εκατοντάδες εκατομμύρια κατεστραμμένων κινέζων μικρο-αγροτών, εσωτερικών μεταναστών, οι οποίοι αποτελούν το μεγαλύτερο εργατικό εφεδρικό στρατό του πλανήτη.

Η απαγόρευση της συνδικαλιστικής οργάνωσης καθώς και η καταστροφή της αγροτιάς έχουν μια κοινή βασική πηγή που δεν είναι ο δυτικός ιμπεριαλισμός και το δυτικό οικονομικό μονοπώλιο, αλλά ο κινέζικος σοσιαλιμπεριαλισμός και το κινέζικο στρατιωτικοφασιστικό μονοπώλιο. Είναι η στρατοκρατική μονοπωλιακή αστική τάξη νέου τύπου που βγήκε μέσα από την κινέζικη παλινόρθωση εκείνη που διάλεξε το δρόμο να γίνει μεγάλη παγκόσμια δύναμη μέσα σε λίγα χρόνια με το να συγκεντρώσει στο έδαφός της τον κορμό της παγκόσμιας βιομηχανικής παραγωγής, να αποσπάσει από κει μια πελώρια γαιοπρόσοδο από τα συνολικά ιμπεριαλιστικά υπερκέρδη και για να περάσει από κει κάποια στιγμή στον οικονομικό και ταυτόχρονα πολιτικο-στρατιωτικό εκβιασμό του πλανήτη. Αυτή η βιομηχανική υπερσυγκέντρωση είχε και έχει μια οικονομική προϋπόθεση: να μένει μόνιμα χαμηλό το κινέζικο μεροκάματο σε σχέση με το μέσο παγκόσμιο. Μόνιμα όμως χαμηλό μεροκάματο σημαίνει και μόνιμη πολιτική δικτατορία και ατέλειωτος εφεδρικός εργατικός στρατός. Μια κίνηση του κινέζικου παραγωγικού κεφάλαιου προς τη γεωργία θα σήμαινε μείωση αυτού του εφεδρικού στρατού, αλλά θα σήμαινε ακόμα και μια τεράστια κατανάλωση κεφάλαιου που η νέα αστική τάξη δεν είναι διατεθειμένη να αφαιρέσει από τη διαδικασία της διεθνούς βιομηχανικής υπερσυγκέντρωσης στο έδαφός της, δηλαδή από τη διαδικασία της πολιτικής της για την παγκόσμια κυριαρχία. Από την άλλη η πολιτική δικτατορία στους εργάτες και στα υπόλοιπα φτωχά εργαζόμενα στρώματα είναι υποχρεωτική και για πολιτικούς λόγους. Γιατί η συνδικαλιστική οργάνωση αργά ή γρήγορα οδηγεί στην πολιτική οργάνωση των εργατών που σημαίνει στην πάλη για την πολιτική δημοκρατία. Αλλά πολιτική δημοκρατία στην Κίνα σήμερα σημαίνει και το τέλος μιας μεγαλοαστικής τάξης που έχει αποσπάσει την οικονομική της δύναμη μέσα από την πολιτική της εξουσία και μάλιστα μέσα από το απόλυτο μονοπώλιο αυτής της πολιτικής εξουσίας. Αυτός είναι ο βαθύς λόγος για τον οποίο η Τιεν Αν Μεν ήταν αναπόφευκτη και για τον οποίο μόνο μια μεγάλη και αιματηρή λαϊκή επανάσταση μπορεί να κάνει την Κίνα δημοκρατική χώρα.

Μόνο αν καταλάβει κανείς ότι αυτή η διαδικασία βιομηχανικής υπερσυγκέντρωσης ηγεμονεύεται από τον κινέζικο σοσιαλιμπεριαλισμό μπορεί να καταλάβει και το ρόλο του δυτικού μονοπώλιου και του δυτικού ιμπεριαλισμού σε αυτήν. Το δυτικό οικονομικό μονοπώλιο λειτουργεί σαν ο αναγκαίος σύμμαχος του κινέζικου κρατικοφασιστικού. Χωρίς τη δικιά του βουλιμία για νέες αγορές και πιο πολύ τη βουλιμία του για φτηνά μεροκάματα, δίχως το δικό του εσωτερικό ανταγωνισμό που κάνει το κάθε μονοπώλιο να τρέχει έντρομο πίσω από το πρώτο που πάτησε το ποδάρι του σε μια συμφερτική αγορά, δεν θα μπορούσαν οι κινέζοι κομματικοί μονοπωλιστές να στήσουν τη σύγχρονη αυτοκρατορία τους απαιτώντας από κάθε δυτικό μονοπωλιστή που επενδύει στην Κίνα δυο βασικά πράγματα: Μια γερή και μόνιμη μίζα στη σοσιαλφασιστική κομματική ολιγαρχία και μια δήλωση απόλυτης πολιτικής υποταγής σε αυτήν, που σημαίνει κουβέντα ποτέ ενάντια στην πολιτική δικτατορία, ενάντια στη διαφθορά και ενάντια στις τοπικές εδαφικές και παγκόσμιες ηγεμονιστικές βλέψεις του κινέζικου σοσιαλιμπεριαλισμού. Αυτό το «συμβόλαιο τιμής» ανάμεσα στους δυτικούς μονοπωλιστές και τους ανατολικούς που πουθενά αλλού δεν συναντιούνται καλύτερα από όσο στην Κίνα είναι υπογραμμένο με το αίμα και τον ιδρώτα του σκλαβωμένου, αλλά πάντα επαναστατικού κινέζικου προλεταριάτου της πόλης και της υπαίθρου.

Για τους αγοραίους μαρξιστές, που το βασικό χαρακτηριστικό τους είναι ο οικονομισμός, η σύμπτωση των άμεσων οικονομικών-ταξικών συμφερόντων του δυτικού μονοπώλιου με το κινέζικο μέσα στη χώρα αυτή σημαίνει και στρατηγική ταύτιση συμφερόντων στο διεθνές πολιτικό επίπεδο. Η διεθνής πολιτική πρακτική όμως αποδεικνύει το αντίθετο. Στο επίπεδο αυτό διαπιστώνει κανείς σε κάθε βήμα τις βαθιές αντιθέσεις ανάμεσα στους δύο λογιών ιμπεριαλισμούς. Αυτό γίνεται και στην ίδια την οικονομία όπου και η ΕΕ και οι ΗΠΑ απαιτούν από τους κινέζους μονοπωλιστές να σταματήσουν να κάνουν ακόμα πιο οξυμένο τον εμπορικό πόλεμο που επιβαρύνει το εμπορικό ισοζύγιο των πρώτων, όταν οι δεύτεροι κρατάνε δεμένο το κινέζικο γιουάν με το όλο και πιο υποτιμημένο δολλάριο. Ακόμα περισσότερο οι αντιθέσεις εκδηλώνονται στη διεθνή πολιτική όπου από τη μια μεριά σε όλα τα μεγάλα ζητήματα βρίσκεται σταθερά πια ο ρωσοκινεζικός άξονας και από την άλλη οι ΗΠΑ και η Ιαπωνία, ενώ στο κέντρο βρίσκεται η αδύναμη και αιώνια ταλαντευόμενη η Ευρώπη. Σε αυτό το επίπεδο είναι που εκδηλώνονται οι αντιθέσεις στο ζήτημα της πολιτικής δημοκρατίας στην Κίνα ή στο ζήτημα της Ταϊβάν, ή στο ζήτημα των σχέσεων της Κίνας με τις τριτοκοσμικές δικτατορίες όπου η Δύση αντιμετωπίζει με τρόμο τον κίνδυνο της αναβίωσης ενός νέου ιμπεριαλισμού χιτλερικού τύπου στην Ασία. Ακόμα και το ζήτημα του φτηνού κινέζικου μεροκάματου δεν είναι τόσο επιτακτικό για τους δυτικούς ιμπεριαλιστές όσο είναι για τους κινέζους. Γιατί για τους πρώτους η γενική άνοδος του μεροκάματου στην Κίνα που θα φέρει ένας ενδεχόμενος εκδημοκρατισμός της θα έχει αρνητικές συνέπειες μόνο για το κομμάτι του κεφάλαιου τους που λειτουργεί παραγωγικά στην Κίνα και αυτή η επίπτωση θα είναι τόσο μικρότερη όσο γενικότερη θα είναι μια αύξηση του μεροκάματου σε όλο τον κόσμο. Αρχικά το χαμηλό μεροκάματο της Κίνας βοήθησε τις εταιρείες που πρώτες επένδυσαν εκεί γιατί αυξήθηκε αλματώδικα το μέσο ποσοστό του κέρδους τους σε σχέση με το μέσο παγκόσμιο κέρδος. Σε αυτή τη φάση επίσης ο δυτικός ιμπεριαλισμός καθυστέρησε τη γενική πτωτική τάση του μέσου ποσοστού του κέρδους. Όμως μακροπρόθεσμα και όσο μπαίνουν και νέα κεφάλαια στην παραγωγή στην Κίνα και οι παγκόσμιες τιμές για κάθε νέο προϊόν θα ισορροπούν σε ένα νέο χαμηλότερο ύψος θα πέφτει και το μέσο ποσοστό του κέρδους και θα είναι όλο και πιο μικρά τα κέρδη για κάθε νέο κεφάλαιο που μπαίνει καθυστερημένα πλέον στην κινέζικη αγορά εργασίας. Αν λοιπόν τα κινέζικα μεροκάματα αυξηθούν ισόποσα για όλους τους μονοπωλιστές που είναι εγκατεστημένοι στην Κίνα αυτό θα σημαίνει ότι όλοι οι ανταγωνιστές θα βρεθούν στο ίδιο σημείο και θα αρχίσουν να ανεβάζουν τις τιμές τους και να μειώνουν το ρυθμό συγκέντρωσης του παραγωγικού κεφαλαίου τους στην Κίνα και να διαλέγουν νέους προορισμούς όπου τα μεροκάματα ήταν ήδη ψηλότερα. Αυτό δεν θα πλήξει ιδιαίτερα κανέναν από αυτούς. Όμως για τους κινέζους μονοπωλιστές μια τέτοια απώλεια της ελκτικής δύναμης της εδαφικής τους νεοφεουδαρχικής επικράτειας θα σημαίνει τεράστια μείωση της συνολικής γαιοπροσόδου τους από μίζες και από τη σπέκουλα στα ακίνητα, θα σημαίνει μείωση του διαθέσιμου κεφάλαιου για εξοπλισμούς που ο ρυθμός τους είναι ο μεγαλύτερος στον κόσμο, θα σημαίνει απώλεια του όπλου του οικονομικού πλανητικού εκβιασμού οπότε μείωση της συνολικής γεωπολιτικής τους ισχύος.

Να λοιπόν με ποιον τρόπο είναι το κινέζικο σοσιαλφασιστικό μονοπώλιο ο κύριος και βασικός υπεύθυνος της παγκόσμιας πτώσης του εργατικού μεροκάματου και των μισθών, να γιατί είναι ο κύριος υπεύθυνος για τη σχετική κρίση κάθε βιομηχανίας έντασης εργασίας που είναι εγκατεστημένη στη Δύση και στον τρίτο κόσμο, να γιατί είναι υπεύθυνος ειδικά για την κρίση στο λιανικό εμπόριο και στα είδη ψηλής έντασης εργασίας, ειδικότερα στην ένδυση. Μάλιστα από την πιο άμεση πλευρά της οικονομικής κατάστασης των εργαζόμενων μαζών στον κόσμο οι πρώτοι και πιο έντονα θιγμένοι είναι οι προλετάριοι και οι μικροί αστοί του τρίτου κόσμου και όχι αυτοί του πλούσιου βορρά. Το πρώτο και μεγαλύτερο θύμα της κινέζικης βιομηχανίας ένδυσης-στην οποία τον πρώτο ρόλο παίζει η κλωστοϋφαντουργία-δεν είναι ο βιομηχανικός βορράς αλλά ο πρόσφατα βιομηχανοποιημένος νότος όπου χώρες σαν τις Τυνησία, Μαρόκο, Μεξικό, Ταϋλάνδη, χώρες με μεσαία μεροκάματα και κάποια στοιχειώδη συνδικαλιστικά δικαιώματα για τους εργάτες τους δοκιμάζουν μια τεράστια κρίση στον βασικό κλωστοϋφαντουργικό βιομηχανικό τους τομέα και γενικά στο βιομηχανικό τομέα έντασης εργασίας εξαιτίας του κινέζικου ανταγωνισμού.

Ναι στους δασμούς στα κινέζικα εμπορεύματα

Αυτή είναι η διεθνής πλευρά του ζητήματος με τον κινέζικο ανταγωνισμό στα είδη ένδυσης. Η πλευρά αυτή αντανακλιέται σε κάθε χώρα ξεχωριστά, οπότε και στην Ελλάδα. Σε κάθε χώρα και στην Ελλάδα υπάρχει η δυνατότητα μιας γενικής απάντησης σε αυτόν τον ανταγωνισμό. Η απάντηση αυτή έχει τοποθετηθεί από μερικά συνδικάτα στη Δύση και είναι τέτοια που διέσπασε το κίνημα της αντι-παγκοσμιοποίησης καθώς βάζει έναν όρο: τη δασμολογική προστασία των υπόλοιπων χωρών του κόσμου απέναντι στο κινέζικο εργασιακό ντάμπινγκ, δηλαδή απέναντι τελικά στον αθέμιτο ανταγωνισμό από το κινέζικο μεροκάματο.

Οι φίλοι του ρωσοκινεζικού άξονα που ηγούνται του μετώπου της αντι-παγκοσμιοποίησης απαντάνε ότι δεν πρόκειται για έναν αθέμιτο ανταγωνισμό γιατί η πολιτική του χαμηλού μεροκάματου είναι παγκόσμια πολιτική του ιμπεριαλισμού, που γι αυτούς είναι μόνο ο δυτικός και γι αυτό δεν πρέπει να ξεχωριστεί ανάμεσα στα υπόλοιπα και να χτυπηθεί ειδικά το κινέζικο κράτος, πόσο μάλλον που αυτό σε μερικές πλευρές του αντιστέκεται τάχα σε αυτόν τον ιμπεριαλισμό και που στο παρελθόν υπήρξε θύμα του. Λένε επίσης ότι μια πολιτική προστατευτισμού απέναντι στα κινέζικα εμπορεύματα θα χτυπήσει και τους κινέζους εργάτες αφού θα μειώσει τις εξαγωγές οπότε τελικά και την παραγωγή των κινέζικων εμπορευμάτων. Αυτό το τελευταίο είναι το βασικό επιχείρημα και του κινέζικου κράτους.

Κατ αρχήν ο ανταγωνισμός είναι αθέμιτος μέσα στα διακρατικά καπιταλιστικά πλαίσια όταν τα εμπορεύματα πουλιούνται με την κρατική επέμβαση πιο χαμηλά από το πραγματικό κόστος τους. Ένα τέτοιο εμπόρευμα στην παγκόσμια αγορά είναι το κινέζικο μεροκάματο. Η πολιτική βία που ασκείται για την πτώση του καθώς και η γενικότερη κρατική πολιτική που ασκείται γι αυτή την πτώση είναι μορφές ντάμπιγκ. Μάλιστα αυτό το ντάμπιγκ γίνεται πιο ακραίο και φανερό στο βαθμό που οι κινέζοι σοσιαλφασίστες χρησιμοποιούν και τη δουλοκτητική δουλειά των εκατομμυρίων φυλακισμένων στην εμπορευματική παραγωγή. Αν επιβληθούν δασμοί στα κινέζικα προϊόντα αυτά θα χάσουν πράγματι σε ανταγωνιστικότητα στην παγκόσμια αγορά και οι πωλήσεις τους πράγματι θα μειωθούν, αλλά αυτοί οι δασμοί θα επιβληθούν μόνο και μόνο για όσο διάστημα και επειδή οι κινέζοι μεγαλοαστοί νεοφεουδάρχες και δουλοκτήτες αρνούνται να αναγνωρίσουν το δικαίωμα στους κινέζους εργάτες να πουλάνε ελεύθερα την εργατική τους δύναμη, πράγμα που περιλαμβάνει και το δικαίωμά τους να οργανώνονται συνδικαλιστικά. Αυτή η πίεση θα αναγκάσει τους κινέζους μονοπωλιστές να χαλαρώσουν τη βία τους πάνω στους εργάτες αν δεν θέλουν να δουν όλο τους το οικονομικό οικοδόμημα να καταστρέφεται μαζί με την ιδιοκτησία τους. Αυτό θα σημαίνει ότι σε ένα βαθμό οι μισθοί θα αυξηθούν και σε όσο βαθμό γίνεται αυτό οι κινέζοι εργάτες μπορεί να χάνουν από την άποψη ότι θα μειώνεται ο ρυθμός διείσδυσης και συσσώρευσης του παγκόσμιου κεφάλαιου στην Κίνα, οπότε θα πέφτει και ο ρυθμός αύξησης του εφεδρικού στρατού του αγροτικού προλεταριάτου που θα μπαίνει ολοένα στην παραγωγή, αλλά αυτή η απώλεια θα αντιρροπίζεται σε κάποιο σημαντικό βαθμό από την αύξηση του συνολικού όγκου των μισθών. Με λίγα λόγια σε αυτήν την περίπτωση θα έχουμε ένα κινέζικο προλεταριάτο αριθμητικά μικρότερο αλλά ποιοτικά πολύ πιο ανεπτυγμένο και σε πολύ καλύτερη ταξική θέση. Ταυτόχρονα μια σχετική μείωση του ρυθμού με τον οποίο η Κίνα απορροφά σαν μια διαστημική μαύρη τρύπα το παγκόσμιο κεφάλαιο θα σημάνει ότι αυτό το περισσευούμενο κεφάλαιο θα αναζητήσει την παραγωγική του αξιοποίηση σε άλλες χώρες με ψηλότερα μεροκάματα πράγμα που θα βοηθήσει και την παραγωγική ανάπτυξη άλλων ζωνών του πλανήτη, (οπότε και το πιο δραστήριο πέρασμα τους στη σύγχρονη οικονομική ζωή) και την αριθμητική και πολιτική ανάπτυξη του προλεταριάτου στις χώρες αυτές. Από την άλλη μεριά μια τέτοια εξέλιξη θα απελευθερώσει την υδρόγειο από τον αναπόφευκτο πολιτικό εκβιασμό που θα ασκηθεί τη στιγμή που η μισή καταναλωτική του βιομηχανία θα βρίσκεται στα χέρια των χειρότερων φασιστών.

Νομίζουμε ότι ο βασικός λόγος για τον οποίο δεν πέρασε στη Δύση αυτή η θέση της ειδικής φορολόγησης των κινέζικων εμπορευμάτων με αίτημα τη μείωση της πολιτικής καταπίεσης στην Κίνα είναι ότι οι δυτικοί μονοπωλιστές φοβήθηκαν μήπως μία σχισμή πολιτικής δημοκρατίας στην χώρα αυτή και μια αίσθηση στους κινέζους εργάτες ότι έχουν στο πλευρό τους τις δυτικές χώρες δημιουργήσει τους όρους μιας πελώριας πολιτικής επανάστασης που μαζί με τους κινέζους σοσιαλφασίστες αποσταθεροποιηθεί συνολικά το ιμπεριαλιστικό σύστημα και η παγκόσμια ιμπεριαλιστική οικονομία. Εννοείται ότι ενάντια σε ένα τέτοιο μέτρο στο πλευρό των κινέζων σοσιαλφασιστών στέκονται οι δυτικοί μονοπωλιστές που έχουν επενδύσει ήδη παραγωγικά κεφάλαια στην Κίνα. Βέβαια στο καθαρά οικονομικό επίπεδο οι χώρες όλου του κόσμου, ειδικά οι ευρωπαϊκές αντιστάθηκαν σε μια πρώτη φάση με εισαγωγικούς περιορισμούς στην πλημμυρίδα ιδιαίτερα των φτηνών ρούχων και κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων της Κίνας με τη γνωστή πολυινική συμφωνία που η ισχύς της έληξε πρόσφατα. Αυτή η συμφωνία είχε έναν περιορισμένο στόχο: Να δώσει στην ευρωπαϊκή βιομηχανία το χρόνο να προετοιμαστεί και να προσαρμοστεί κάπως στον κινέζικο ανταγωνισμό που θα γινόταν σκληρότερος από την ώρα που η συμμετοχή της Κίνας στον παγκόσμιο οργανισμό εμπορίου θα έριχνε και τις τελευταίες προστατευτικές ρυθμίσεις. Προσαρμογή σήμαινε ένα από τα δύο, ή μεταφορά των κλωστο-υφαντουργικών βιομηχανιών σε άλλες φτηνές χώρες, ιδιαίτερα στην Κίνα, ή προσανατολισμός του κεφάλαιου που ήταν απασχολημένο στην κλωστο-υφαντουργία σε άλλες σφαίρες της παραγωγής ή εκσυγχρονισμός του με τεχνολογική έρευνα και εκσυγχρονισμό για την παραγωγή καινοτόμων υφαντουργικών προϊόντων και ειδών πολυτελείας.

Η ελληνική ιδιαιτερότητα στο ζήτημα του κινέζικου ανταγωνισμού

Τώρα που η πολυινική συμφωνία έληξε οι σοσιαλδημαγωγοί ισχυρίζονται ότι αυτή η λήξη και γενικότερα αυτή η παγκοσμιοποίηση φταίει για όλα τα κακά της ελληνικής κλωστοϋφαντουργίας και της βιοτεχνίας του έτοιμου ρούχου καθώς και του λιανεμπόριου. Οι έλληνες δημοκράτες και οι πατριώτες υπερασπιστές της βιομηχανικής ανάπτυξης έχουν την υποχρέωση να απαντήσουν ειδικά σε αυτή την ελληνική δημαγωγία.

Ειδικά λοιπόν στην Ελλάδα των σαμποταριστών συμβαίνουν τα εξής πράγματα. Το κράτος δεν βοήθησε καθόλου την κλωστο-υφαντουργία να αναπροσαρμοστεί σε καμιά φάση και με τον παραμικρό τρόπο και την άφησε να συντριβεί. Το ελληνικό κράτος των σαμποταριστών είναι από τα λίγα στον κόσμο που δεν βοηθάει τις εξαγωγικές προσπάθειες των βιομηχανιών της στήνοντας δίκτυα πολιτικοοικονομικής υποστήριξης στις μεγάλες αγορές, είναι το μόνο κράτος που δεν τις ενισχύει στο επίπεδο της έρευνας-τεχνολογίας και της καινοτομίας και το μόνο που δεν αναζητάει κάποιους τρόπους έμμεσης οικονομικής προστασίας τους απέναντι στον διεθνή ανταγωνισμό πράγμα που κάνουν όλες ανεξαίρετα οι ευρωπαϊκές χώρες. Αντίθετα το μόνο που κάνει είναι να τις ευνοεί να μετεγκατασταθούν σε άλλες χώρες κατά προτίμηση σε γειτονικές χώρες που την εξουσία έχουν οι παλιές σοσιαλφασιστικές νομενκλατούρες και σε συνεργασία με αυτές. Είναι μια συνειδητή πολιτική να βρεθεί όλη σχεδόν η ελληνική βιοτεχνία έτοιμου ρούχου εκτός Ελλάδας.

Το σκάνδαλο είναι ακόμα μεγαλύτερο και αποκαλυπτικό με τα κινέζικα μαγαζιά. Οι κνιτοειδείς λένε: «Τι να κάνουμε; τα κινέζικα ρούχα είναι πιο φτηνά, οι μισθοί των κινέζων εμποροϋπαλλήλων είναι πιο φτηνοί, τα κινέζικα μαγαζιά είναι πιο φτηνά. Τα ελληνικά, τι να κάνουμε, θα κλείσουν. Έτσι είναι η ελεύθερη αγορά, αυτά έχει παγκοσμιοποίηση. Δεν θέλετε αυτάρκη οικονομία «σοσιαλιστικού» αλβανικού τύπου; να τι παθαίνετε».

Μα θα ήταν δυνατό οι σοσιαλφασίστες σαμποταριστές να πουν κάτι άλλο; Θα μπορούσαν δηλαδή να πουν ότι το ελληνικό κράτος καινοτομεί σε πανευρωπαϊκό επίπεδο σε ότι αφορά τη θυελλώδη και ανεμπόδιστη είσοδο και κυριαρχία του κινέζικου λιανεμπόριου σε όλα τα είδη, ιδιαίτερα τα είδη ένδυσης; Αν έλεγαν κάτι τέτοιο θα αρνιόνταν τη στρατηγική τους που περιλαμβάνει την άλωση της χώρας από τον οικονομικό ιμπεριαλισμό του ρωσοκινεζικού άξονα.

Ας καθαρίσουμε ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στην ελληνική αγορά των κινέζικων προϊόντων από την υπόλοιπη ευρωπαϊκή. Η βασική διαφορά βρίσκεται στο ότι το κινέζικο εμπόριο στην Ελλάδα παίρνει μια ξεχωριστή ώθηση και γίνεται ασυναγώνιστο από την κρατικά υποστηριζόμενη παρανομία στην οποία είναι βυθισμένο.

Για παράδειγμα. Σε όλη την Ευρώπη τα κινέζικα προϊόντα είναι φτηνά, αλλά σε όλη την Ευρώπη τουλάχιστον μέχρι τις αρχές του χρόνου αυτού είχαν εισαγωγικούς περιορισμούς. Στην Ελλάδα οι περιορισμοί αυτοί ήταν ανύπαρκτοι εξ αιτίας του «ελεύθερου» λαθρεμπόριου. Έγινε αρκετός λόγος στον τύπο και στα κανάλια και είναι πασίγνωστο στην αγορά ότι ολόκληρες καραβιές από κινέζικα προϊόντα πέρασαν τα τελωνεία και μπήκαν στην ελληνική αγορά χαρακτηρισμένα σαν δείγματα τα οποία ως γνωστό δεν υπόκεινται σε δασμούς. Δεν έχουμε λόγους να πιστεύουμε ότι δεν υπήρξαν και άλλοι πιο κλασσικοί τρόποι λαθρεμπόριου όταν σε μια περίοδο πριν ανοίξουν τα κινέζικα μαγαζιά είδαμε τα εμπορεύματα να πουλιούνται πολύ μαζικά στα αθηναϊκά πεζοδρόμια. Η δεύτερη μορφή που παίρνει η ειδική ελληνική πτώση των τιμών είναι η λαθραία εισαγωγή φτηνών εργατικών χεριών που ρίχνουν την τιμή της εργατικής δύναμης που χρησιμοποιείται σαν εμποροϋπαλληλικό προσωπικό στα κινέζικα μικρομάγαζα και στο μικρεμπόριο του δρόμου. Στην υπόλοιπη ευρωπαϊκή αγορά τα κινέζικα εμπορεύματα πουλιούνται κυρίως από τις μεγάλες αλυσίδες ή από μαγαζιά που ανήκουν σε εμπόρους της δοσμένης χώρας και τα οποία κινούνται κυρίως με ντόπιους εμποροϋπαλλήλους. Εδώ το κράτος δίνει επίτηδες τη δυνατότητα της λαθραίας εισόδου κινέζων μεταναστών μικρεμπόρων και τη δυνατότητα να ανοίξουν μαγαζιά παρόλο που λείπουν από αυτούς μια σειρά νόμιμες προϋποθέσεις, ιδιαίτερα η άδεια παραμονής. Είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ότι αυτό γίνεται σε συνεργασία με το κινέζικο κράτος. Μας αναφέρθηκαν τρεις περιπτώσεις κατά τις οποίες ιδιοκτήτες μαγαζιών αρνήθηκαν να νοικιάσουν τα ακίνητά τους σε κινέζους εμπόρους για τον απλό λόγο ότι δεν είχαν τις εγγυήσεις μιας νόμιμης λειτουργίας αυτών των μαγαζιών. Μετά την άρνησή τους δέχτηκαν πιεστικές εκκλήσεις και εγγυήσεις από την κινέζικη πρεσβεία να εκμισθώσουν τα μαγαζιά, και ταυτόχρονα πολύ ψηλές προσφορές μισθώματος στις οποίες δυο από αυτούς «υπέκυψαν».

Τι σημαίνουν οι παραπάνω ελληνικές ιδιορρυθμίες. Σημαίνουν ότι στο πιο χαμηλό κόστος εισαγωγής λόγω μη πληρωμής δασμών προστίθεται και το πολύ χαμηλό κόστος της λιανεμπορικής διαδικασίας πώλησης σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη.

Το μεγάλο λοιπόν ζήτημα για τη χώρα μας δεν είναι το παγκόσμιο πρόβλημα του κινέζικου εμπορικού ανταγωνισμού, αλλά το ειδικό πρόβλημα του ορμητικού ρυθμού με τον οποίο τα κινέζικα εμπορεύματα εκτοπίζουν στην Ελλάδα τα ντόπια.

Υπάρχει εδώ ένα πρόβλημα όχι μόνο οικονομικό, αλλά και πολιτικό. Δεν πρόκειται δηλαδή μόνο για το ότι τα κινέζικα εμπορεύματα εκτοπίζουν τα ελληνικά με ταχύτερο ρυθμό από οπουδήποτε αλλού, ούτε ότι με γοργότερο ρυθμό από αλλού καταστρέφεται η ελληνική μικροβιοτεχνία και το μικρομάγαζο ένδυσης. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι ένα μεγάλο κομμάτι της εμπορικής ζωής και ένας μεγάλος κοινωνικός πληθυσμός περνάει έμμεσα στον έλεγχο του κινέζικου κράτους. Λέγοντας κοινωνικός πληθυσμός δεν εννοούμε μόνο τους κινέζους αλλά και τους έλληνες μικρέμπορους και εμπορο-υπάλληλους που σταδιακά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα δέσουν -ήδη δένουν- τη μοίρα τους με το μέλλον του κινέζικου εμπόριου στην Ελλάδα. Μπορεί να αντιτείνει κανείς ότι οι κινέζοι μικρέμποροι, ιδιαίτερα οι εμποροϋπάλληλοι λαθρομετανάστες και όσοι έλληνες εργαζόμενοι ή μικρο-ιδιοκτήτες συνδεθούν στο μέλλον με το κινέζικο εμπόριο είναι επίσης καταπιεσμένος λαός και ότι δεν μας χωρίζει τίποτα μαζί τους. Από στρατηγική άποψη πράγματι είναι λαός και τελικά δεν μας χωρίζει τίποτα μαζί τους, όμως είναι ένας λαός που για πολύ καιρό θα ζει κάτω από την προστασία αλλά και τους εκβιασμούς του κινέζικου και του ελληνικού κράτους. Γιατί συμβαίνει το εξής με αυτά τα κομμάτια πληθυσμού που εγκαθιστά σε έναν τόπο ένας ιμπεριαλισμός. Δεν τα αφήνει στη μοίρα τους να επιβιώσουν με τους όρους ύπαρξης του υπόλοιπου πληθυσμού, ανάμεσά του και των υπόλοιπων μεταναστών. Ειδικά όταν έχουν εγκατασταθεί σαν παράνομοι είναι εξαρτημένοι από τη διαρκή κάλυψη του ιμπεριαλιστικού κράτους και την κυριαρχία αυτού του κράτους πάνω στο κράτος που τους φιλοξενεί. Αλλά το κράτος μάνα και οι άνθρωποί του στο κράτος υποδοχής εξαρτούν αυτούς τους πληθυσμούς από την πολιτική τους και τους εντάσσουν σε αυτήν την πολιτική παρέχοντας τους όχι μόνο ειδική προστασία αλλά ακόμα και ειδικά προνόμια σε σχέση με τον υπόλοιπο πληθυσμό, τον μεταναστευτικό ή μη. Αυτό είχε συμβεί την εποχή της αμερικανικής κυριαρχίας στη χώρα με το δικαίωμα ετεροδικίας των αμερικάνων πολιτών στην Ελλάδα. Τελευταία αυτό έχει συμβεί με τους ρωσοπόντιους που είτε είναι, είτε δεν είναι πραγματικά εθνοτικά έλληνες, έχουν επίτηδες προικιστεί με ξεχωριστά προνόμια από το κράτος (δικαίωμα προτίμησης στην πρόσληψη στο δημόσιο, προτίμηση στη στέγη κλπ) σε σχέση με τους υπόλοιπους πολίτες της χώρας (και ακόμα περισσότερο σε σχέση με τους εθνοτικά έλληνες μετανάστες από άλλες χώρες πχ Αλβανία) για να μπορούν να είναι απόλυτα αφοσιωμένοι στο ρώσικο κράτος και στους έλληνες κομπραδόρους αστούς και πράκτορες του κράτους αυτού. Αυτό για το οποίο τους προορίζει το κράτος προστάτης είναι να μπορούν να λειτουργήσουν σαν πολιτικός στρατός κατοχής.

Έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι ο βασικός λόγος που κάνει τους κινέζους σοσιαλιμπεριαλστες να ενδιαφέρονται τόσο έντονα και σχεδόν ανοικτά για την ταχύτατη και μαζική εγκατάσταση του κινέζικου μικρεμπόριου στη χώρα μας δεν είναι κύρια οικονομικός. Η Ελλάδα είναι μια μικρή αγορά και δεν θα είχαν πολλούς λόγους οι κινέζικες αρχές να προκαλούν εντάσεις με τους έλληνες μικρεμπόρους και μικροβιοτέχνες, δηλαδή με ένα κατά κανόνα συντηρητικό και ελάχιστα δημοκρατικό στρώμα της μικροαστικής και της μικρής αστικής τάξης που θα μπορούσε να είναι και σύμμαχό τους. Είμαστε της άποψης ότι αυτό που ενδιαφέρει περισσότερο τους κινέζους σοσιαλιμπεριαλιστές είναι μέσα από το μικρεμπόριο να δημιουργήσουν στο μέλλον τη βάση ενός άμεσα ελεγχόμενου πολιτικού στρατού στην Ελλάδα, ο οποίος όχι μόνο θα τους χρησιμεύσει μέσα σε αυτην, αλλά ακόμα περισσότερο θα τους προσφέρει μια ασφαλή βάση για να δουλέψουν και να δικτυωθούν οικονομικά και πολιτικά σε όλες τις υπόλοιπες πολιτικά ανεξάρτητες χώρες της ΕΕ. Όταν μιλάμε για πολιτικό στρατό δεν εννοούμε βασικά τους κινέζους μετανάστες εργαζόμενους, όσο τα αφεντικά του κινέζικου εμπόριου, τους ανθρώπους του πολιτικού δικτύου που στηρίζει αυτό το εμπόριο και τελικά τους έλληνες αστούς που θα συνεταιρίζονται με το κινέζικο εμπόριο και θα συμμετέχουν και στα κέρδη και στα πολιτικά και διοικητικά δίκτυα του.

Συνθήματα και αιτήματα

Το λεπτό πολιτικό πρόβλημα λοιπόν για τους έλληνες διεθνιστές αντιιμπεριαλιστές είναι να χειριστούν σωστά τις σχέσεις τους με το κινέζικο λαό και πιο ειδικά με τους κινέζους μετανάστες την ώρα που θα καταγγέλλουν την παράνομη κινέζικη διείσδυση και τον διεθνή αθέμιτο κινέζικο εμπορικό ανταγωνισμό.

Από αυτή τη σκοπιά σε ότι αφορά γενικά τον κινέζικο εμπορικό ανταγωνισμό και τα φτηνά κινέζικα εργατικά χέρια ή απάντηση αρχής είναι μια: Η υποστήριξη με κάθε μέσο του δημοκρατικού αντισοσιαλφασιστικού κινήματος του κινέζικου λαού. Αυτό είναι το πρώτο και κύριο καθήκον του παγκόσμιου προλεταριάτου σήμερα για να υποστηρίξει και την πολιτική του ιδεολογία και τα άμεσα οικονομικά του ταξικά συμφέροντα και το άμεσο συμφέρον της ελεύθερης συνδικαλιστικής του οργάνωσης και πάλης. Γιατί η απόλυτη κατάπτωση του προλεταριακού μισθού σημαίνει τελικά σε όλο τον κόσμο ανεργία, σημαίνει υπερενταντικοποίηση της δουλειάς, σημαίνει τελικά διάλυση και της στοιχειώδους συνδικαλιστικής οργάνωσης. Κάθε σοβαρή εργατική κίνηση σήμερα στον κόσμο πρέπει να έχει σαν πρώτο της σύνθημα την απελευθέρωση ή έστω την ανακούφιση του κινέζου εργάτη. Δεν πρέπει κανείς να αγνοεί ότι όπου σήμερα στη Γερμανία, στη Γαλλία, στις ΗΠΑ, στο Μεξικό, γίνεται μείωση του μεροκάματου ή αύξηση της εντατικοποίησης της δουλειάς στο βάθος υπάρχει η κινέζικη μαύρη τρύπα που ρουφάει στην άβυσσο της τον παγκόσμιο μισθό. Μέσα στα μέτρα αυτής της εργατικής διεθνιστικής πάλης πρέπει να είναι η απαίτηση που θα απευθύνεται σε κάθε κυβέρνηση ξεχωριστά και σε όλες τις κυβερνήσεις του κόσμου και πρώτα σε εκείνες των δυτικών ιμπεριαλιστών να επιβάλουν δασμούς στα κινέζικα προϊόντα εξ αιτίας της πολιτικής δικτατορίας που επιβάλλεται στη χώρα αυτή πάνω σε κάθε μορφής εργατική διεκδίκηση και οργάνωση.

Σε ότι αφορά τη στάση μας απέναντι στους κινέζους εργαζόμενους στη χώρα μας πρέπει να τους διακρίνουμε από τους κινέζους εκμεταλλευτές και φασίστες και να σταθούμε δίπλα τους απέναντι σε κάθε καταπίεση από τα αφεντικά τους και πάνω απ όλα να απαιτήσουμε την πρώτη απελευθερωτική τους κίνηση από την κινέζικη πρεσβεία και την ελληνική ασφάλεια: να τους αποδοθεί άδεια μόνιμης παραμονής και τελικά υπηκοότητας αρχίζοντας από τους παλιότερους από αυτούς. Από την άλλη σε αυτούς όπως και στους ρωσοπόντιους να εξηγούμε υπομονετικά για ποιους λόγους είμαστε αντίθετοι σε κάθε μέτρο θετικής διάκρισης, κάθε μέτρο προνομιακής μεταχείρισης που μπορεί να παραχωρηθεί στους κινέζους μετανάστες και μικρεμπόρους όπως και σε κάθε συγκεκριμένη εθνότητα σε σχέση με κάθε άλλη. Σε αυτά τα μέτρα περιλαμβάνεται κάθε διακριτική παράβλεψη ή υπόθαλψη της παρανομίας τους. Μια τέτοια διακριτική μεταχείριση και τα μέτρα που της αντιστοιχούν αποτελούν τμήμα του οπλοστάσιου του ιμπεριαλισμού που ξέρει πιο καλά από οποιονδήποτε εκμεταλλευτικό κοινωνικό σχηματισμό στην ιστορία να διασπά τους λαούς και να αντλεί τους δήμιους των λαών μέσα από τους ίδιους τους λαούς. Αυτήν την τέχνη έχει ανάγει σε επιστήμη ο φασιστικός και σοσιαλφασιστικός ιμπεριαλισμός. Αυτά τα πράγματα πρέπει να τα εξηγήσουμε επίμονα στο ελληνικό και στο μεταναστευτικό προλεταριάτο την ώρα που θα παλεύουμε σκληρά για τα δικαιώματά τους. Έχουμε μπει στην εποχή του επιστημονικού εκβαρβαρισμού των λαών. Θέλει απέραντη στρατηγική εμπιστοσύνη σε αυτούς, θέλει ατσάλινα νεύρα και ψύχραιμη και πεισματάρικη προπαγανδιστική και οργανωτική δουλειά.

http://www.oakke.gr/na397-8/china%20397-8.htm

Το καθεστώς αναγγέλει επίσημα την παράδοση της χώρας στον Ρωσοκινεζοσιιτικό νεοναζιστικό άξονα και ταυτόχρονα ξεκινάει πολιτικές εκκαθαρίσεις

Αφού το καθεστώς έχει σαμποτάρει κάθε επένδυση φιλοδυτικού κεφαλαίου εδώ και χρόνια ώστε να οδηγήσει την χώρα συνειδητά -μακριά απο το Ευρωπαϊκό γίγνεσθαι- στην οικονομική εξαθλίωση και στον αντιευρωπαισμό-απαραιτητη προϋποθεση για να αγοράσουν φτηνα οι Ρωσοκινεζοσιιτες φασιστες- και με την σύμφωνη γνώμη της ψευτοαριστερής και της ψευτοπατριωτικής συνιστώσας του αντιευρωπαϊκού ψευδοπολυκομματικού δοσιλογικού καθεστώτος των Ρωσοκινεζοτσολιάδων..

http://liberalcreta.pblogs.gr/2010/05/o-syriza-heri-heri-me-ton-karatzaferh-se-antiefrwpa-smo-kai-rwso.html

Το καθεστώς αναγγέλει επίσημα την πρόσδεση της χώρας στον Ρωσοκινεζοσιιτικό νεοναζιστικό άξονα και ταυτόχρονα ξεκινάει πολιτικές εκκαθαρίσεις με πρόσχημα την διαφθορά.

Η ομιλία του Πρωθυπουργού στο ΣΕΒ ήταν αποκαλυπτική

΄΄Όπως είπε ο κ. Παπανδρέου, έχουν ήδη προηγηθεί επαφές για επενδύσεις από αραβικές χώρες, όπως το Άμπου Ντάμπι, το Κατάρ και η Λιβύη καθώς και από τα λεγόμενα BRIC. Μας ενδιαφέρουν κοινοπραξίες και συνεργασίες, σημείωσε ο πρωθυπουργός.΄΄

Όπου BRIC=Brazil, Russia, India, China….

΄΄Παράλληλα ο κ. Παπανδρέου προανήγγειλε παρεμβάσεις για τη δήμευση περιουσιών υπαλλήλων και πολιτικών προσώπων που βρέθηκαν να κατέχουν παράνομα δημόσιο χρήμα ή προϊόντα διαφθορά.΄΄

Για όσους δεν το κατάλαβαν αρχίζει η φασιστική εκκαθάριση των φιλοευρωπαιων πολιτικών, καθώς οι διώξεις θα είναι φυσικά επιλεκτικότατες.

Κανείς δεν θα ασχοληθεί με τις μίζες της Siemens που πήγαν στα ταμεία του ΠΑΣΟΚ, κανείς δεν θα ασχοληθεί με την παραχώρηση των ορυχείων Κασσάνδρας στον Μπόμπολα, καθως και των απευθείας αναθέσεων και στην παραχώρηση του Καραϊσκάκη στον πρώην πράκτορα της Stazi Κοκκαλη.

Οι αρχιδιεφθαρμενοι δοσίλογοι θα κάνουν ''κάθαρση'' με επιλεκτικά ή και στημένα σκάνδαλα εναντίων των φιλοευρωπαίων πολιτικών ....

Η Ελλάδα γίνεται μια ναζιστική χώρα και ο κόσμος δεν έχει καταλάβει τίποτα...

http://www.capital.gr/gmessages/showTopic.asp?id=1683800

Όποιος κατάλαβε κατάλαβε και όποιος δεν κατάλαβε θα καταλάβει... σύντομα

Ανακοίνωση της ΟΑΚΚΕ για την φρικτή δολοφονία των 3 εργαζομένων από τους σοσιαλφασίστες στις 5 του Μάη

Η χώρα έχει μπει σε μια νέα περίοδο μεγάλης φασιστικής βίας και πολιτικής ανωμαλίας.

Ο σοσιαλφασισμός δολοφόνησε χθες με φριχτό θάνατο τρεις εργαζόμενους προκειμένου να προωθήσει παραπέρα το κεντρικό πολιτικό του σχέδιο που είναι η απομάκρυνση της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση και η υποδούλωσή της στον νεοναζιστικό άξονα Ρωσίας Κίνας που περιμένει τώρα σαν το κοράκι να καταπιεί την χρεωκοπημένη χώρα μας ακριβώς εξ αιτίας της πολύχρονης δράσης των πρακτόρων του σε αυτήν. Φυσικοί αυτουργοί των φόνων ήταν οι αναρχοναζήδες (αναρχικοί στη μορφή ναζήδες στην ουσία) που με την προστασία των εξωκοινοβουλευτικών σοσιαλφασιστών έχυσαν βενζίνη για να σκοτώσουν . Όμως άμεσοι ηθικοί αυτουργοί της δολοφονίας ήταν ο ΣΥΝ και το ψευτοΚΚΕ και έμμεσοι οι υπόλοιποι πολιτικοί ηγέτες.

Τα ψευτοΚΚΕ και ΣΥΝ όπως έκαναν και το Δεκέμβρη του 2008 χρησιμοποιούν εδώ και βδομάδες την δίκαιη αντίθεση του λαού στα σκληρά μέτρα πείνας εναντίον του για να στήσουν ένα ψεύτικο σκηνικό μαζικής εξέγερσης πάνω σε μια καταστροφική για τον ίδιο το λαό και για τη χώρα πολιτική γραμμή. Αυτή η γραμμή καλλιεργημένη για χρόνια είναι γραμμή έμπρακτης φασιστικής βίας των ταγμάτων εφόδου του ψευτοΚΚΕ και του ΣΥΝ ενάντια στο λαό, ενάντια στον πολιτικό δημοκρατισμό και ενάντια στις παραγωγικές δυνάμεις τη χώρας. Αυτή η βία που οδήγησε τελικά και στη χρεωκοπία της χώρας τώρα κλιμακώνεται.

Το σκηνικό της δολοφονικής βίας της 5 του Μάη απευθύνεται κυρίως στο εξωτερικό της χώρας και απαιτεί σαν τέτοιο τη φωτιά, την καταστροφή και τελικά το φόνο για να δώσει ακριβώς την εικόνα της χώρας που καταστρέφεται μέσα σε μια ατέλειωτη «εξέγερση» ενάντια στην «καταπιεστική Δύση και στον φιλελεύθερο καπιταλισμό της». Κρυφό αίτημα όλου του σκηνικού: η πορεία της χώρας προς τους ανατολικούς φασισμούς, που σημαίνει προς την πιο άγρια φασιστική δικτατορία.

Το ψευτοΚΚΕ και ο ΣΥΝ για να καλυφθούν ισχυρίζονται και τώρα, όπως και το 2008 και όπως πάντα, ότι οι δικές τους διαδηλώσεις είναι ειρηνικές αλλά τις προβοκάρουν οι πράκτορες του εχθρού. Όμως αν ένα μαζικό κίνημα με μια δημοκρατική ηγεσία αισθανόταν ότι προβοκάρεται από τον εχθρό θα έκανε ένα πράγμα. Θα ασχολιόταν πάνω απ όλα και πριν απόλα με αυτόν τον εχθρό και θα τον συνέτριβε πολιτικά και οργανωτικά. Εδώ και χρόνια θα είχε τελειώσει με αυτόν. Όμως τι κάνουν το ψευτοΚΚΕ και ο ΣΥΝ; Λένε πάντα: Το κίνημα μας είναι αρκετά μαζικό και αυτό μετράει, δεν θα μας το χαλάσουν 3 νεκροί ή 1000 καμένα, σπασμένα και λεηλατημένα μαγαζιά, ούτε θα μας το χαλάσει μια απόπειρα μπουκας ναζιστών και φασιστών για να κάψουν τη Βουλή .

Αυτός είναι κλασικός φασιστικός κυνισμός. Πρόκειται δηλαδή για το αντίθετο που θα έκανε ένα πραγματικά επαναστατικό δημοκρατικό κίνημα αν θα προβοκαριζόταν. Ένα τέτοιο κίνημα θα σεβόταν το λαό, τη ζωή του και την περιουσία του και θα έλεγε: Κεντρικό ζήτημα οι προβοκάτορες. Κεντρικό ζήτημα οι 4 νεκροί, τα 1000 μαγαζιά, η απόπειρα μπούκας των φασιστών στη Βουλή όχι μόνο γιατί κάνουν ζημιά στο λαό αλλά και γιατί σπιλώνουν το δικό μου αγώνα. Ένα τέτοιο επαναστατικό και δημοκρατικό κόμμα θα καλούσε πάνω απόλα και πριν καν συνεχίσει τον αγώνα του σε άλλα μέτωπα, σε παλλαϊκή πολιτική και οργανωτική ακόμα και στρατιωτική πάλη ενάντια στους προβοκάτορες , θα τους σταματούσε όταν καίγανε και κλέβανε και σκοτώνανε. Θα πέθαινε κυριολεκτικά γι αυτό το σκοπό ώστε να ενωθεί με το λαό. Και την άλλη μέρα θα πάλευσε κόντρα σε αυτούς τους προβοκάτορες για ειρηνικές και δημοκρατικές εξελίξεις, και τελικά θα τους συνελάμβανε και θα τους παρέδινε στην δικαιοσύνη και πιο πολύ θα τους παρέδινε στην καταισχύνη και το μίσος του λαού.

Αλλά ποιος θα τους καταγγείλει, ποιος θα τους αναχαιτίσει, ποιος θα συλλάβει τους αναρχοναζήδες αφού τους προστατεύει και πολιτικά και οργανωτικά ο ΣΥΝ, που η πορεία του και το ευρύτερο μπλοκ του γίνεται πάντα το κρυσφήγετο των τραμπούκων όπως είναι και κρησφύγετό τους το «πανεπιστημιακό άσυλο» που τους έχει παραδώσει ο ΣΥΝ και το ψευτοΚΚΕ για να τσακίζουν από κοινού και με τα άλλα τάγματα εφόδου τους διαφωνούντες εκπαιδευτικούς; Και ποιος θα καταγγείλει τους δολοφόνους σαν κεντρικό πολιτικό ζήτημα όταν το ψευτοΚΚΕ και ο ΣΥΝ βαδίζαν ψύχραιμα και το Δεκέμβρη και τώρα πάνω στα αποκαϊδια των μαγαζιών, ενώ τώρα οργάνωσαν διαδήλωση την άλλη μέρα πάνω από τα πτώματα των δολοφονημένων πολιτών ; Ποιος θα καταγγείλει τους φονιάδες όταν το ευρύτερο μπλοκ του ΣΥΝ της χθεσινής πορείας προχωρούσε κάτω από τα μπαλκόνια όπου οι άνθρωποι καίγονταν και οι διαδηλωτές συνέχιζαν να περπατάνε και φώναζαν τα συνθήματά τους, ενώ οι επικεφαλής του μπλοκ φώναζαν σε μερικούς διστακτικούς: «προχωράμε»!!! Αυτό το μαρτυρά βίντεο που παίχτηκε στις ειδήσεις του Σκάι στις 6 Μάη στις 10.05 το βράδυ. Επίσης στις ΕΤ3 στις 10.25 το ίδιο βράδυ προβλήθηκε μια πρωινή δήλωση αυτόπτη μεσήλικης μάρτυρας που είπε ότι οι διαδηλωτές που περνούσαν κάτω από τους ανθρώπους που καίγονταν στα μπαλκόνια όχι μόνο δεν σταματήσανε αλλά απατώντας στις κραυγές ανθρώπων στο πεζοδρόμιο που καλούσαν σε βοήθεια των θυμάτων φώναξαν: αφήστε τους να πεθάνουν είναι απεργοσπάστες!!!!

Οι δολοφόνοι έχουν μια δολοφονική γραμμή καλά δουλεμένη για χρόνια μέσα σε όλο τον κοινοβουλευτικό και εξωκοινοβουλευτικό σοσιαλφασιστικό συρφετό. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που χάρηκαν όταν οι αμερικανοί πολίτες έπεφταν στο κενό όταν φλέγονταν οι δίδυμοι πύργοι. Είναι πια σάπιοι και έτοιμοι για φρικαλεότητες σε βάρος του λαού που θα τους αντισταθεί ή θα διαφωνήσει μαζί τους γιατί τον θεωρούν αλλοτριωμένο από τον καπιταλισμό. Αυτόν τον σάπιο, τον διεστραμμένο και εγκληματικό αέρα αναπνέουν οι δολοφόνοι που έκαψαν ζωντανούς τους τρεις εργαζόμενους .

Αλλά δεν είναι μόνο ο ΣΥΝ, δεν είναι μόνο το ψευτοΚΚΕ. Η πολιτική προστασία των δολοφόνων βρίσκεται στην κορυφή της πολιτικής εξουσίας. Βρίσκεται κυρίως στον διπρόσωπο πρωθυπουργό, στον διπρόσωπο αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, και στον πιο πολύ διπρόσωπο απ όλους αρχιφασίστα Καρατζαφερη. Αυτός παριστάνει τελευταία τον φιλελεύθερο για να ξεπλυθεί στη Δύση ενώ από κάτω χτίζει την πιο δολοφονική νεοναζιστική γραμμή και την βία κατά των αστών «κλεφτών εθνοπροδοτών». Ο ρόλος του είναι να χτυπάει την φασιστική βία της ψευτοαριστεράς σαν βία λαϊκή και επαναστατική, οπότε την δικαιώνει στα μάτια των μπερδεμένων δημοκρατών.

Τι κάνει λοιπόν αυτός και οι Παπανδρέου- Σαμαράς. Χτυπάνε τους δολοφόνους σαν να είναι εκτός πολιτικής, σαν να είναι έξω και μακρυά από όλα τα κόμματα και τα πολιτικά ρεύματα της Βουλής, σαν να μην είναι οι ίδιοι οι δολοφόνοι και ολάκερη η πολιτική τους γραμμή μέσα στα κινήματα του ψευτοΚΚΕ και του ΣΥΝ. Ακόμα χειρότερα την μεγαλύτερη πολιτική νομιμοποίηση της σοσιαλφασιστικής της γραμμής και ένα μέρος του όγκου αυτής της διαδήλωσης τον δίνουν οι συνδικαλιστικοί στρατοί της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ. Αυτούς τους στέλνουν ο Παπανδρέου και ο Σαμαράς σαν ΓΣΕΕ και σαν ΑΔΕΔΥ στις διαδηλώσεις ακριβώς με τα συνθήματα και την πλατφόρμα των ψευτοΚΚΕ και ΣΥΝ την ίδια ώρα που οι ίδιοι εμφανίζονται φιλοευρωπαίοι για να μένει η Ελλάδα μέσα στην ΕΕ και να την διασπάει και να την διαλύει .

Σε λίγες μέρες αυτοί οι 5 σιχαμερές πολιτικές ηγεσίες θα κοιτάξουν να ξεχαστούν οι νεκροί της 5 του Μάη. Ήδη στην απογευματινή συνεδρίαση της επόμενης μέρας του φρικτού φονικού το μόνο για το οποίο νοιάστηκαν ήτανο εκφασισμός της πολιτικής ζωής . Διαγραφή φασιστικού τύπου της αρχηγού της εσωκομματικής αντιπολίτευσης μέσα στη ΝΔ, και ανακοίνωση από τον Παπανδρέου ποινικών διώξεων κατά των φιλοευρωπαίων της ΝΔ κατά την πρόσκληση του ΛΑΟΣ.

Οι ηγέτες πράκτορες του νεοναζιστικού μετώπου Ρωσίας- Κίνας και πραγματικοί προβοκάτορες θα προχωρήσουν γρήγορα. Αλλά μαζί με αυτούς θα προχωρήσουν και οι αντιστάσεις του λαού. Ποτέ ως τώρα το ψευτοΚΚΕ δεν έκανε τόσο ωμό σαμποτάζ στην ανάπτυξη και κυρίως τόσο ωμές και ρητές αρνήσεις του Συντάγματος και ποτέ ο ΣΥΝ δεν ήταν πιο ανυπόλυπτος , ποτέ ο Παπανδρέου τόσο κωμικά ασυνεπής στις υποχέσεις του, ποτέ ο αρχηγός της ΝΔ τόσο δικτάτορας χωρίς αληθινό κύρος και τόσο διασπαστής. Το χειρότερο: Οι νεκροί της 5 του Μάη δεν θα ξεχαστούν εύκολα. Οι φαιοκόκκινοι δολοφόνοι νομίζουμε ότι έκαναν ένα μεγάλο πολύ μεγάλο λάθος γιατί ποτέ τα τελευταία 35 χρόνια ο λαός δεν έχει μπει τόσο πολύ και τόσο πλατιά στην πολιτική αναζήτηση και στην πολιτική ζύμωση. Ξύπνησε απότομα μέσα σε έναν εφιάλτη, αλλά ξύπνησε . Ο παλιός ψεύτικος κόσμος με τις αυταπάτες του γκρεμίστηκε. Το έδαφος είναι έτοιμο για έναν καινούργιο. Οι φασίστες θα σπεύσουν να μετατρέψουν τα συντρίμια του παλιού σε φυλακές του λαού. Όμως μαζί με αυτόν θα είμαστε και μεις εκεί για να το εμποδίσουμε.

Όποιος έχει τη σωστή γραμμή θα νικήσει.