ΟΧΙ ΤΟ ΕΥΡΩΟΜΟΛΟΓΟ ΤΩΝ ΜΠΑΤΑΧΤΖΉΔΩΝ ΚΑΙ ΣΑΜΠΟΤΑΡΙΣΤΩΝ

ΟΧΙ ΤΟ ΕΥΡΩΟΜΟΛΟΓΟ ΤΩΝ ΜΠΑΤΑΧΤΖΉΔΩΝ ΚΑΙ ΣΑΜΠΟΤΑΡΙΣΤΩΝ

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΉ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΠΑΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

Η πρακτική ελληνική καθεστωτική απάντηση στη χρεωκοπία είναι μία παρόλες τις χίλιες αποχρώσεις της: ότι το ελληνικό χρέος οφείλουν να το μοιραστούν λίγο ή πολύ, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο οι υπόλοιπες ευρωπαίκές χώρες.

Αυτή τη θέση δεν την αποδέχονται οι πιο σταθερές δημοσιονομικά χώρες του ευρωπαϊκού βορρά και πρώτη η Γερμανία. Όμως την αποδέχονται και την προωωθούν οι χρεωμένες χώρες του Νότου. Αυτή η διαφωνία αποτελεί ήδη ένα αντικειμενικό ρήγμα στην πολιτική συνοχή της ΕΕ το οποίο το προκάλεσε και το διευρύνει αργά αλλά σταθερά η συνειδητή πολιτική εκβιασμού προς την ΕΕ, ιδιαίτερα προς την Γερμανία που ακολουθεί καθ υπόδειξη της πουτινικής Ρωσίας το ελληνικό ηγετικό διακομματικό απαράτ. Ο εκβιασμός είναι: «ή μας δανείζετε φτηνά όπως φτηνά δανειζόσαστε και εσείς οι αξιόπιστες βόρειες χώρες ή χρεωκοπούμε τώρα δα και παίρνουμε στον τάφο μας και το ευρώ σας και την ενωμένη σας Ευρώπη» Η συγκεκριμένη μορφή που παίρνει αυτός ο εκβιασμός είναι η διακομματική ελληνική απαίτηση (και μάλιστα με το μάζεμα υπογραφών σε διευρωπαίκό επίπεδο) για την έκδοση ενός ευρωομολόγου, δηλαδή για μια θεσμική κατοχύρωση ενός κοινού πανευρωπαϊκού ταμείου που θα δανείζεται χρήματα από παντού για να τα δανείζει με χαμηλά επιτόκια στις πιο υπερχρεωμένες χώρες της ΕΕ. Το επιχείρημα είναι ότι έτσι αυτές οι χώρες δεν θα γίνονται μεμονωμένα στόχος κερδοσκοπικών επιθέσεων και δεν θα χρεωκοπούν σαν αποτέλεσμα αυτών των επιθέσεων πράγμα που θα μπορούσε να έχει σαν αλυσιδωτή συνέπεια την χρεωκοπία της ίδιας της ευρωζώνης και τη διάλυσή της.

Ο ευρωπαϊκός Βορράς και βασικά η Γερμανία αρνούνται ως τώρα το ευρωομόλογο δηλαδή αρνούνται να δανείζει κεντρικά η ΕΕ με χαμηλό επιτόκιο τις χώρες που έχουν μεγάλα χρέη και ελλείματα, πολύ μεγαλύτερα από αυτά που επιβάλλουν οι ευρωπαίκές συνθήκες, γιατί κάτι τέτοιο θα σήμαινε ότι η Ευρώπη θα έπρεπε να αυξήσει το συνολικό δικό της μέσο χρέος σε όλο και ψηλότερα επίπεδα για να ελαφρώσει τη θέση χωρών που δεν σέβονται τις κοινές δημοσιονομικές δεσμεύσεις και τελικά ότι έτσι θα κινδύνευε με αδυνάτισμα της αξιοπιστίας του Ευρώ και τελικά με κατάρρευση της πολιτικής συνοχής της ΕΕ και της ΟΝΕ που σήμερα στηρίζεται στην αξιοπιστία αυτή.

Το βασικό πρόβλημα με το όποιο κεντρικό ευρωπαίκό χρέος

Αυτή η αύξηση του μέσου δημόσιου χρέους είναι πραγματικά μια δοκιμασμένη μέθοδος αστικού προσωρινού ξεπεράσματος μιας οικονομικής κρίσης σε μια χώρα. Όμως η ΕΕ δεν είναι μια χώρα. Είναι ένα άθροισμα χωρών που η κάθε μία από αυτές ασκεί τη δικιά της δημοσιονομική πολιτική. Απλά η κάθε μία από αυτές έχει εκχωρήσει σε όλες τις άλλες την νομισματική της πολιτική Το σκληρό Ευρώ (σκληρό με την ευρύτερη έννοια της μη υπερχρέωσης του συνόλου της Ευρωζώνης) είναι μια οικονομική και πολιτική αναγκαιότητα για την ΟΝΕ και την ΕΕ γενικότερα μόνο επειδή δεν υπάρχει πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης και της ΟΝΕ. Γι αυτό το λόγο δεν είναι μόνη της η Γερμανία όταν ζητάει επιμονή στη σκληρό Ευρώ και έχει μαζί της όλες τις χώρες που δεν έχουν μεγάλα ελλείματα και χρέη.

Γιατί είναι μια αναγκαιότητα το σκληρό Ευρώ περισσότερο από ότι είναι αναγκαιότητα το σκληρό δολλάριο ή το σκληρό γιεν η το σκληρό ελβετικό φράγκο για τις αντίστοιχες χώρες;

Είναι για τον εξής λόγο: Αν οι ΗΠΑ δανειστούν χρήμα από άλλες χώρες ή από το εσωτερικό τους εκδίδοντας κρατικά ομόλογα ή τυπώνοντας νέο νόμισμα, οπότε έτσι θα μεγαλώσει πολύ το δημόσιο χρέος τους, το δολλάριο δεν θα αδυνατίσει πολύ. Τι σημαίνει δεν θα αδυνατίσει πολύ; Σημαίνει ότι οι χώρες που δανείζουν τις ΗΠΑ αλλά και οι πολίτες που συναλλάσονται σε δολλάρια μέσα και έξω από τις ΗΠΑ πιστεύουν ότι έχουν εγγυημένα τα λεφτά τους από το αμερικάνικο κράτος και την εκδοτική του αρχή, την ομοσπονδιακή του Τράπεζα ακόμα και αν μεγαλώσει σημαντικά το αμερικάνικο κρατικό χρέος, όπως ήδη έχει συμβεί. Δηλαδή πιστεύουν ότι το αμερικάνικο κράτος σε κάθε περίπτωση θα ακολουθήσει μια κεντρική οικονομική και νομισματική πολιτική σε όλη την επικράτειά του και σε όλο τον κόσμο τέτοια που δεν θα επιτρέψει σε αυτό το χρέος να γίνει πελώριο οπότε δεν θα χρειαστεί η κεντρική κυβέρνηση να να ζητήσει περικοπή του εξωτερικού χρέους σε βάρος των πιστωτών της. Δηλαδή πιστέυουν ότι το δολλάριο δεν θα ξεφτιλιστεί ποτέ, οπότε όσοι έχουν δολλάρια ή ομόλογα δεν θα χάσουν σε αντίστοιχο βαθμό τα λεφτά τους. Η κεντρική οικονομική και νομισματική πολιτική που μπορεί να εφαρμόσει μια χώρα έχει δεκάδες μορφές και περιλαμβάνει άπειρες δυνατότητες μέτρων που να συντείνουν όλα στη μείωση του χρέους πχ: να πάρει μέτρα βιομηχανικής ανάπτυξης και ανάπτυξης των εξαγωγών, μέτρα αύξησης των δημόσιων έργων και της έρευνας, μείωση των εξοπλισμών, αύξηση της φορολογίας κλπ. Χάρη λοιπόν στην πίστη τους στο συγκεντρωτικό αμερικανικό κράτος οι δανειστές θα συνεχίζουν να δανείζουν τις ΗΠΑ και δεν θα ζητήσουν ξαφνικά πίσω τα λεφτά τους ούτε αυτοί που συναλλάσονται σε δολάρια θα τα ξεφορτωθούν για να αγοράσουν άλλα νομίσματα που τα θεωρούν πιο ισχυρά από το δαλάριο. Έτσι αυτό θα παραμείνει ένα ισχυρό νόμισμα ακόμα και με πολύ μεγάλα ελλείμματα του εμερικανικού κράτους.

Τι θα συμβεί τώρα αν αυξηθεί το δημόσιο χρέος ή το κρατικό έλλειμμα στις χώρες τις ΟΝΕ; Αν αυτό συμβεί τότε οι δανειστές στους οποίους θα απευθυνθεί η ευρωπαϊκή άρχουσα τάξη είτε εκδίδοντας ένα ευρωπαϊκό ομόλογο είτε τυπώνοντας πληθωριστικό χρήμα είτε και τα δύο ταυτόχρονα για να καλύψει το έλλειμμα, δεν θα είναι σε θέση να δανείσουν την ΕΕ ή την ΟΝΕ με τους όρους που θα δανείζουνε τις ΗΠΑ αλλά πολύ δυσμενέστερους. Δηλαδή είτε θα την δανείζουν με ψηλότερα επιτόκια, είτε θα ξεφορτώνονται τα Ευρώ για να αγοράζουν άλλα νομίσματα που τα εκδίδουν ισχυρά κράτη. Αυτό γιατί δεν θα έχουν εμπιστοσύνη ότι θα πάρουν πίσω τα λεφτά τους ή ότι το Ευρώ δεν θα καταποντιστεί κάποια στιγμή. Και δεν θα έχουν εμπιστοσύνη γιατί δεν υπάρχει μια κεντρική οικονομική και νομισματική πολιτική στην ΕΕ και στην ΟΝΕ επειδή δεν υπάρχει σήμερα ένα συγκεντρωτικό ευρωπαϊκό κράτος που να μπορεί να εφαρμόσει με σαφή τρόπο μια οποιαδήποτε κοινή νομισματική, δημοσιονομική και αναπτυξιακή πολιτική. Ενώ υπάρχει δηλαδή ένα ομοσπονδιακό κράτος των πολιτειών των ΗΠΑ δεν υπάρχει ένα ομοσπονδιακό κράτος της ΕΕ. Δεν μπορούν δηλαδή ούτε τα Συμβούλια Αρχηγών των κρατών της ΕΕ και της ΟΝΕ, ούτε η Κομισιόν, ούτε η Ευρωπαίκή Κεντρική Τράπεζα να επιβάλουν μια οποιαδήποτε κεντρική και υποχρεωτική για όλα τα κράτη κοινή οικονομική πολιτική στην ΕΕ όπως μπορεί να το κάνει η αμερικανική κυβέρνηση για όλες τις πολιτείες των ΗΠΑ.

Η δημοσιονομική σταθερότητα και το σκληρό Ευρώ αποτελούν όρο ύπαρξης για την πολιτικά ελάχιστα ενωμένη ΕΕ

Σε αντιστάθμιση λοιπόν αυτής της αδυναμίας που είναι εγγενής με τον τρόπο συγκρότησης της ΕΕ και της ΟΝΕ, δηλαδή με το ότι στις χώρες της ΕΕ-ΟΝΕ η οικονομική ένωση έχει προχωρήσει πολύ ενώ η πολιτική έχει μείνει πίσω αντίθετα από ότι συμβαίνει στις ΗΠΑ και σε κάθε άλλο ομοσπνδιακό κράτος, η ΕΕ και ιδιαίτερα η ΟΝΕ αποφάσισαν να μην έχει ποτέ καμιά επί μέρους χώρα της ΕΕ ψηλά ελλείματα και χρέη. Με αυτόν τον τρόπο ποτέ σαν σύνολο η ΕΕ και η ΟΝΕ δεν θα είχαν ψηλά ελλείματα και χρέη οπότε όλες οι χώρες τη ΕΕ, και πιο πολύ εκείνες της ΟΝΕ, θα δανείζονταν εύκολα και φτηνά στις διεθνείς αγορές, οπότε και το Ευρώ δεν θα ήταν ποτέ πληθωριστικό αλλά ένα αξιόπιστο, δηλαδή ένα σκληρό νόμισμα. Έτσι θα διασφαλιζόταν πάντα εκτός από την οικονομική και η όποια εύθραυστη ακόμα πολιτική ενότητα της ΟΝΕ και από εκεί της ΕΕ. Αυτή η δέσμευση κάθε ευρωπαϊκής χώρας για να μην υπάρξει ποτέ ένα πληθωριστικό Ευρώ, κατοχυρώθηκε και καταστατικά με τη συνθήκη του Μάαστριχτ σύμφωνα με την οποία δεν επιτρέπεται τα χρέη της κάθε χώρας να ξεπεράσουν ένα ορισμένο όριο (3% του ΑΕΠ για το δημοσιονομικό έλλειμμα και 60% του ΑΕΠ για το χρέος). Επίσης για αυτό το λόγο, δηλαδή για τη μη υπερχρέωση συνολικά της Ευρωζώνης, θεσμοθετήθηκε ότι δεν επιτρεπόταν σε ένα ευρωπαίκό κράτος να χρηματοδοτεί ένα άλλο δανείζοντάς το με επιτόκια χαμηλότερα της διεθνούς αγοράς ώστε να μην διαχέεται το έλλειμα μίας χώρας μέσα στα άλλα ευρωπαίκά κράτη και έτσι τελικά να μην αυξάνεται το μέσο χρέος του συνόλου των ευρωπαϊκών χωρών. Αυτοί οι περιορισμοί αφαιρούν από κάθε χώρα της ΕΕ το πλεονέκτημα να χρηματοδοτεί την ανάπτυξή της ή να ξεπερνάει τις δυσκολίες μιας φάσης με σημαντική προσφυγή στον εξωτερικό δανεισμό, όπως μπορεί να το κάνουν πχ οι ΗΠΑ, ενώ το κοινό νόμισμα δεν της έδινε τη δυνατότητα που έχουν άλλα κράτη να αυξάνουν την ανταγωνιστικότητά τους και την ανάπτυξή τους υποτιμώντας το νομίσμά τους. Στην πραγματικότητα αυτό το υποχρεωτικά και μόνιμα σκληρό Ευρώ ήταν και είναι το τίμημα γιατί δεν προχωρούσε η πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης αλλά έμενε όλο και πιο πίσω από την οικονομική ενοποίηση της.

Μέχρι τώρα αυτό το σύστημα λειτουργούσε αρκετά καλά οπότε το κεντρικό νόμισμα, το Ευρώ δεν χρειαζόταν άμεσα να έχει πίσω μια κεντρική κοινή οικονομική πολιτική, ή αλλιώς η κοινή νομισματική πολιτική μπορούσε να μένει χωρίς μια κοινή δημοσιονομική και αναπτυξιακή, αλλά και τελικά μια κοινή γενική οπότε και εξωτερική πολιτική. Δηλαδή η δημοσιονομική και αναπτυξιακή πολιτική έμειναν αποκλειστικά στα χέρια κάθε ξεχωριστής χώρας με την προυπόθεση να γίνονται σεβαστά κάποια δημοσιονομικά αριθμητικά όρια.

Έτσι η ΟΝΕ έχει μια εκδοτική τράπεζα που τυπώνει Ευρώ, την ΕΚΤ (Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα) όπως οι ΗΠΑ έχουν μια αμερικάνικη ομοσπονδιακή τράπεζα που τυπώνει δολάρια. Η διαφορά ήταν ότι η ΕΚΤ δεν έχει πίσω της μια κυβέρνηση ενώ η FED έχει πίσω της την αμερικανική κυβέρνηση. Αυτό σημαίνει ότι αν η πολιτεία της Καλιφόρνιας κάποια στιγμή κηρύξει πτώχευση το αμερικανικό κράτος θα σπεύσει να τη σώσει δίνοντάς της χρήμα με το πιο χαμηλό επιτόκιο που θέλει και χρησιμοποιώντας ταυτόχρονα όλα τα εργαλεία της κεντρικής αμερικανικής οικονομικής πολιτικής στη δοσμένη πολιτεία. Αν χρεωκοπούσε αντίθετα μια Ελλάδα, η μια Ιρλανδία η ΕΕ δεν θα μπορούσε να τη σώσει ασκώντας μια ανάλογη κεντρική ευρωπαίκή πολιτική δανεισμού της και τότε η ΕΕ, η ΟΝΕ, και το Ευρώ θα είχαν ένα πολύ-πολύ σοβαρό πρόβλημα, ένα πρόβλημα οικονομικό και, κυρίως ένα πρόβλημα πολιτικό.

Ποιοι φταίνε που δεν έχει μια κοινή δημοσιονομική και αναπτυξιακή πολιτική η ΕΕ και ειδικά η ΟΝΕ; Μα φταίνε οι πιο στενόμυαλοι ευρωπαίοι εθνικιστές και κυρίως όλοι αυτοί οι φαιοκόκκινοι φίλοι της Ρωσίας και που επί 30 χρόνια αρνούνται να υπάρχει μια κεντρική ευρωπαίκή κυβέρνηση, ένα ευρωπαίκό σύνταγμα οπότε και μια ευρωπαϊκή συνταγματική ομοσπονδία για να μην χαθεί τάχα η εθνική κυριαρχία κάθε ξεχωριστής χώρας. Λες και σε μια δημοκρατική ένωση σαν την σημερινή ΕΕ, την πιο δημοκρατική και εθελοντική ένωση αστικών κρατών που υπήρξε ποτέ, δεν υπάρχει δυνατότητα εθνικής έκφρασης των λαών και των χωρών ή αντίθετα λες και υπήρξε καμιά αδύναμη ή και δυνατή ξεχωριστή ευρωπαίκή χώρα που δεν γεύτηκε τον αιώνα που πέρασε τη φασιστική δικτατορία της δικιάς της αστικής τάξης ή την δικτατορία κάποιας άλλης αστικής τάξης ή τον οικονομικό έλεγχο κάποιου άλλου ιμπεριαλισμού-ηγεμονισμού.

Η εκμετάλλευση από τον Παπανδρέου της βασικής εσωτερικής αντίφασης της ΕΕ για την αποσταθεροποίηση της

Αλλά πέρα από το ποιος φταίει για την κεντρική πολιτική αδυναμία της ΕΕ το μεγάλο ζήτημα είναι ότι κανένα κράτος εντός της ΕΕ δεν είχε το δικαίωμα να φτάσει σε υπερβολικά ελλείματα και χρέη χωρίς να βάλει σε κίνδυνο όλο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Γι αυτό το λόγο θεσμοθετήθηκαν από την αρχή της ΟΝΕ -όσο αυτό ήταν δυνατό χωρίς να θίγεται η εσωτερική κυριαρχία της κάθε χώρας - αυστηροί κεντρικοί ευρωπαϊκοί μηχανισμοί ελέγχου του χρέους και του ελλείματος της. Αυτούς τους μηχανισμούς εξαπάτησε συστηματικά η ελληνική άρχουσα ρωσόδουλη συμμορία αρχίζοντας από τον Σημίτη που έβαλε τη χώρα στην ΟΝΕ με ψεύτικα στοιχεία, συνέχισε με τον Καραμανλή τον Β που μεγάλωσε το χρέος δυναμώνοντας το παραγωγικό σαμποτάζ και τη διαφθορά και τέλειωσε με τον μεγαλύτερο προβοκάτορα πρωθυπουργό όλων των εποχών, τον Γ. Παπανδρέου που ανέλαβε να διαφημίσει και να φουσκώσει το έλλειμμα και το χρέος που βρήκε ματαιώνοντας κάθε μεγάλο έργο, πανικοβάλοντας τις αγορές και απογειώνοντας τα επιτόκια δανεισμού της χώρας για να την οδηγήσει σε αδήλωτη χρεωκοπία. Ο στόχος του ήταν διπλός: ο πρώτος στόχος ήταν τοπικός, να παραδώσει φτηνά την ουσιαστικά πτωχευμένη Ελλάδα σαν την πρώτη οικονομική και πολιτική βάση του νεοναζιστικού άξονα Ρωσίας- Κίνας στην ΕΕ, ο δεύτερος και κυριότερος ήταν να αποσταθεροποιήσει οικονομικά και πολιτικά την Ευρωζώνη και τελικά να την διασπάσει πολιτικά για λογαριασμό και με τη βοήθεια της ρώσικης και της κινέζικης διπλωματίας.

Αυτός ο δεύτερος στόχος φαίνεται υπερβολικά φιλόδοξος για μια μικρή χώρα, όμως σε μεγάλο βαθμό αυτός έχει επιτευχθεί με τον ευρωπαίκό ακήρυχτο πολιτικό εμφύλιο Βορρά-Νότου που πυροδότησε η αδήλωτη χρεωκοπία της Ελλάδας και η απαίτησή της να διασωθεί θεσμικά από την ΕΕ. Στην πραγματικότητα αυτό που είναι υπερβολικό και που το εκμεταλλεύονται τα τσιράκια του Κρεμλίνου είναι το εύρος της θεμελιακής αντίφασης ένας οικονομικός γίγαντας σαν την ΕΕ να έχει τόσο χαμηλό βαθμό πολιτικής ενοποίησης, δηλαδή να είναι ένας πολιτικός νάνος. Αυτήν την αντίφαση διεύρυνε όσο μπορούσε η Ρωσία βάζοντας για δεκαετίες τους πράκτορές της να οργανώνουν σε όλες τις χώρες εθνικιστικά κινήματα ενάντια στα ευρωπαικά συντάγματα και συμφωνίες και μετά αξιοποίησε την διευρυμένη αντίφαση πάνω στην παγκόσμια κρίση όταν οι περισσότερες χώρες της ΕΕ βρέθηκαν να έχουν σημαντικά ελλείματα. Τη στιγμή εκείνη η Ρωσία του Πούτιν έβαλε τους έλληνες υποτακτικούς της να ζώσουν την άτυχη χώρα μας με τα εκρηκτικά της αδήλωτης χρεωκοπίας της αφού ήδη είχαν καταφέρει να την εγκαταστήσουν (μέσο του αρχιπράκτορά τους Σρέντερ) μέσα στον πυρήνα της ευρωπαϊκής ενοποίησης, που είναι η ΟΝΕ. Έτσι την έβαλαν να απειλεί διαρκώς από πέρυσι την τελευταία και να τρελλαίνουν από πανικό τις αγορές με το πάτημα του πυροκροτητή, δηλαδή με μια ανοιχτή ελληνική χρεωκοπία. Ήδη με αυτήν την απειλή έχουν ανεβεί αρκετά τα σπρεντ ώστε να χρεωκοπήσει άδηλα και η Ιρλανδία που έχει άλλης εντελώς φύσης προβλήματα από την Ελλάδα. (Στην Ελλάδα το κράτος χρεωκοπεί τις τράπεζες. Στην Ιραλανδία οι τράπεζες χρεωκόπησαν το κράτος). Οι εκβιαστές απειλούν αρκετά πειστικά ότι αν η Ελλάδα χρεωκοπήσει τότε οι διεθνείς δανειστές άλλων υπεχρεωμένων χωρών της ΟΝΕ θα αισθανθούν κίνδυνο χρεωκοπίας και αυτών των χωρών, θα υπάρξει ξέφρενη άυξηση δανειστικών επιτοκίων σε αυτές τις χώρες, υπερσυσσώρευση χρέους και τελικά χρεωκοπία ενός ακόμα κράτους οπότε με αλυσιδωτή αντ’ίδραση χρεωκοπία και νέων χωρών.

Το αίτημα των ελλήνων πρακτόρων του τσάρου Πούτιν προκειμένου να μην πατήσουν το κουμπί της ανοιχτής χρεωκοπίας, δηλαδή ο εκβιασμός τους είναι να δανειοδοτήσουν οι χώρες της ΟΝΕ την Ελλάδα με τον ίδιο τρόπο που μια ελληνική κυβέρνηση δανειοδοτεί μια ελληνική ΔΕΚΟ ή οι ΗΠΑ μια αμερικανική πολιτεία, δηλαδή να εγγυηθούν στις διεθνείς αγορές το ελληνικό χρέος. Μια μορφή που έχει αυτή η εγγύηση είναι να δανειστεί η ΕΕ λεφτά από τις διεθνείς αγορές με το γενικά χαμηλό επιτόκιο που αντιστοιχεί στην αξιοπιστία των μεγάλων μη υπερχρεωμένων και πρώτης πρώτης της πλεονασματικής Γερμανίας και μετά να τα δώσει με το ίδιο φτηνό επιτόκιο στις χρεωκοπημένες χώρες σαν την Ελλάδα ή σαν την Ιρλανδία για να ανακάμψουν. Αυτό το αίτημα συμπυκνώνεται στην απαίτηση της Ελλάδας για έκδοση ευρωπαίκού ομολόγου. Δηλαδή πρόκειται για την απαίτηση της Ελλάδας να την μεταχειριστεί η ΕΕ όπως οι ΗΠΑ μεταχειρίζονταν μια χρεωκοπημένη Καλιφόρνια. Δηλαδή απαιτούν οι έλληνες ρωσόδουλοι μπαταχτσήδες να δανείζεται φτηνά λεφτά η Γερμανία με την ασφάλεια που δίνει στους πιστωτές η ανθηρή της βαριά βιομηχανία και να τα δίνει στην Ελλάδα που γκρεμίζει με ζήλο τη δικιά της και βαριά και ελαφριά βιομηχανία και κάθε σύγχρονη και μεγάλης κλίμακας παραγωγή και κάθε επιστημονική έρευνα και γι αυτό θα ζητάει όλο και περισσότερα λεφτά από τους άλλους. Είναι να σαν να δανείζεται κάποιος οικονομικός αξιόπιστος πολίτης φτηνά λεφτά από την Τράπεζά του για να τα δανείζει το ίδιο φτηνά σε έναν μέλος της οικογένειας που θα τα χρησιμοποιήσει για να αγοράσει πρέζα. Με αυτόν τον τρόπο όμως όχι μόνο δεν θα σωθεί ο πρεζάκιας αλλά τελικά θα χρεωκοπήσει όλη η οικογένεια με αποτέλεσμα τα πιο αδύναμα και επιρεπή σε καταχρήσεις μέλη της ίσως να το ρίξουν και στο έγκλημα, όπως πχ στο φασισμό, στον πόλεμο και στη ληστεία άλλων κρατών.

Η καλόπιστη φιλοευρωπαίκή θέση υπέρ του ευρωομόλογου και το λάθος της

Είναι γεγονός ότι οι υπερασπιστές του ευρωομόλογου δεν είναι σήμερα μόνο οι κακόβουλοι πρακτορες του ρωσοκινεζικού άξονα, αλλά και πολλοί πραγματικοί υπερασπιστές της ευρωπαϊκής ενοποίησης που παραδέχονται ότι δίχως πολιτική ενοποίηση δεν μπορεί και δεν πρέπει να υπάρξει ευρωομόλογο και λένε: «να θεσμοθετηθεί λοιπόν τώρα μια κοινή ευρωπαίκή οικονομική και δημοσιονομική πολιτική ή έστω να επιβληθεί κεντρικά από την ΕΕ μια τέτοια πολιτική σε κάθε υπερχρεωμένη χώρα που θέλει να διασωθεί με φτηνό ευρωπαϊκό χρήμα ».

Που χανει αυτή η πρόταση; Γιατί να μην την υποστηρίξουμε και εμείς και έτσι να ξεσκεπάσουμε τον Παπανδρέουν λέγοντας του «θέλεις διάσωση από την Ευρώπη; Γίνε λοιπόν και εσυ ευρωπαίος!»

Αυτό φαίνεται πολύ έξυπνο αλλά είναι πολύ χαζό. Ο Παπανδρέου και δίπλα του το μισό διακομματικό σκυλολόι κορυφής μπορούν να γίνονται ευρωπαίοι στο λεφτό όπως μπόρεσε ο πατέρας του σε λίγους μήνες. Άλλωστε υπάρχει σήμερα τίποτα πιο ευρωπαίκό στα επιφαινόμενα από τον γιο Παπανδρέου; Αυτός δεν φαίνεται ότι επέβαλε στην Ελλάδα την οικονομική πολιτική που του ζήτησε η ΕΕ και το ΔΝΤ; Αυτός δεν εμφανίζεται σαν ο τέλειος πολιτικός αυτόχειρας που για χάρη της ΕΕ κατάργησε σε λίγους μήνες όλες τις παροχές με τις οποίες ο πατέρας του αγόραζε για χρόνια τη λαίκή ψήφο και εξασφάλιζε τη διακυβέρνηση της χώρας; Μα αν δεν ήταν τόσο αυτοθυσιακά ευρωπαίος ο προβοκάτορας αυτός γιος προβοκάτορα δεν θα μπορούσε να φτύνει τη Γερμανία και να εκστρατεύει ενάντιά της και αυτή την ίδια στιγμή να του λέει γλυκόλογα και να του δίνει βραβεία.

Μα πως συμβαίνει αυτό; Συμβαίνει ως εξής: Ο Παπανδρέου εφαρμόζει κάθε τι το μισητό στο λαό από τη δημοσιονομική πολιτική της τρόικας βάζοντας το κόμμα του από κάτω να φτύνει την ΕΕ μαζί με την υπόλοιπη ψευτοαριστερά. Όμως αυτό που περνάει τελικά είναι η δικιά του, η ρώσικη, η σαμποταριστική οικονομική πολιτική συνολικά. Η τρόικα δηλαδή κόβει τους μισθούς και σηκώνει τους φόρους αλλά το πόσο θα φορολογηθούν και ποιες επιχειρήσεις θα αφορολογηθούν, ποιοι αστοί θα ψαχτούν από την εφορία και ποιοι θα μείνουν στο απυρόβλητο, ποια εργοστάσια θα κλείσουν και ποιες επενδύσεις θα ματαιωθούν, και από την άλλη ποιες επενδύσεις θα προχωρήσουν στο fast track ανατολικό σκοτάδι αυτά θα τα κανονίσει στη ζούλα το «καλό παιδί» ο Παπανδρέου με όλο το διακομματικό «αντικαπιταλιστικό αντιπρονομιούχο» μηχανισμό του, δηλαδή με την Μπιρμπίλη του, με τον Χρυσοχοίδη του, με το ΣτΕ (συμβούλιο της επικρατείας) του, με την ανεξάρτητη αρχή ανταγωνισμού του, με τον Καπελέρη του (ΣΔΟΕ) με το ΕΡΣ του και την ΕΕΤΤ του και πάνω απ΄όλους με τους κρυφούς φίλους του, τους ντούρους «αντικαπιταλιστές» αρχισαμποταριστες του ΠΑΜΕ και του ΣΥΝ που τα περισσότερα ΜΜΕ εμφανίζουν (στην καλύτερη περίπτωση) σαν αδέξιους και λίγο δογματικούς αλλά πραγματικά αριστερούς «φίλους του λαού». Σε όλο αυτό το διάστημα η τρόικα, δηλαδή η ΕΕ, δηλαδή η Μέρκελ, θα τρώει τις ντομάτες και το μίσος όλου του έθνους γιατί η χώρα θα βυθίζεται χωρίς τέλος στην κρίση από τις κάθε λογής «πατριωτικές και ταξικές» δυνάμεις, δηλαδη από το ανατολικό φαιοκόκκινο μπλοκ.

Αυτοί λοιπόν που προτείνουν τα ευρωομόλογα δεν έχουν κατα κανόνα ιδέα από όλο αυτό το παιχνίδι που θα μπορεί να παιχτεί με λιγότερο καταστροφικές παραλλαγές και σε άλλες χώρες του νότου, ιδίως στην Πορτογαλλία και στα Βαλκάνια. Το βασικό λάθος όλων αυτών στο θεωρητικό επίπεδο είναι ότι άλλο πράγμα είναι η «κοινή δημοσιονομική πολιτική» και άλλο πράγμα η «κοινή οικονομική και αναπτυξιακή πολιτική και γενικότερα η κοινή πολιτική που περιλαμβάνει και την κοινή εξωτερική πολιτική τουλάχιστον στις στρατηγικές κατευθύνσεις της». Αν μιλάμε για μια κοινή δημοσιονομική πολιτική που θα επιβάλλεται απ έξω σε κάθε χώρα της ΕΕ χωρίς να υπάρχει μια πραγματικά κοινή ευρωπαϊκή πολιτική σε βασικά επίπεδα η οποία θα έχει γίνει συνείδηση σαν αναγκαιότητα να είναι κοινή και εσωτερικά στην πλειοψηφία τυ λαού σε κάθε χώρα τότε απλά η αντίφαση της ψηλής οικονομικής ενοποίησης με την χαμηλή πολιτική ενοποίηση θα έχει φτάσει στο ζενίθ της. Και τα αποτελέσματα θα είναι όχι απλά διάλυση της ΕΕ αλλά διάλυση με αμοιβαίο εθνικό μίσος, δηλαδή με επιστροφή στο μεσοπόλεμο.

Αλλά κοινή πολιτική της ΕΕ δεν σημαίνει τόσο κοινές γενικές πολιτικές θέσεις που στο κάτω κάτω διαφέρουν και στο εσωτερικό της κάθε χώρας αφού παντού υπάρχουν τάξεις και ταξική πάλη. Σημαίνει κοινούς πολιτικούς και κοινωνικούς θεσμούς, σημαίνει πανευρωπαίκά πολιτικά κόμματα, σημαίνει κοινή διπλή βουλή (εθνοτήτων και λαών) που να αποφασίζει δημοκρατικά αλλά και συγκεντρωτικά για τη διακυβέρνηση των χωρών, σημαίνει κοινή και σεβαστή από όλες τις χώρες εκτελεστική εξουσία, κοινή κεντρική διακρατική διοίκηση και σε μεγάλο βαθμό κοινός στρατός. Επίσης σημαίνει πριν απ΄όλα αυτά να καθιερωθεί ένας κοινός και ελεύθερος τηλεοπτικός χώρος συχνοτήτων ώστε να μην υπάρχει μια στενά κρατικά ελεγχόμενη τηλεόραση που να δηλητηριάζει εθνικιστικά τις μάζες σε κάθε χώρα.

Αυτά όλα είναι πράγματα που θέλουν πολύ χρόνο και ολάκερα πολιτικά και πολιτιστικά δημοκρατικά κινήματα και πάνω απ΄όλα θέλουν αδυσώπητη πάλη ενάντια στους δικούς μας εθνικούς μπαταχτσήδες που θέλουν τώρα το ευρωπαϊκό ομόλογο για να μοιράζουν με όλους τα χρέη τους αλλά με κανέναν (πλην του αφεντικού τους) τις δικές τους πολιτικές αποφάσεις τους για το εσωτερικό σαμποτάζ και πλιάτσικο και για την ρωσόδουλη διπλωματία τους. Ως τότε και για όσο αυτοί οι υποκριτές θα κυβερνάνε τη χώρα μας η στάση της πολιτικά νανώδους ΕΕ θα πρέπει να έχει έναν κεντρικό άξονα: Να μην επιτρέπει σε αυτούς να ξεφορτώσουν πάνω της ούτε το οικονομικό χρέος που οι ίδιοι δημιούργησαν ούτε κυρίως το πολιτικό βάρος της δικιάς τους πολιτικής διακυβέρνησης. Την Ελλάδα δεν μπορεί να την σώσει η ΕΕ ακόμα και αν ήθελε. Την Ελλάδα μπορεί να την σώσει μόνο ο ελληνικός λαός τσακίζοντας τους φαιοκόκκινους πράκτορες που τον κυβερνάνε και επιβάλλοντας με επαναστατικό τρόπο δημοκρατία και ανάπτυξη. Η ΕΕ απλά μπορεί να βοηθήσει την Ελλάδα βοηθώντας το λαό της πολιτικά σε αυτό το στόχο. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει η ίδια η ΕΕ να απαλλαχτεί το συντομώτερο από την αυταπάτη την παραδομένη από το μακρύ ιμπεριαλιστικό παρελθόν των μεγάλων χωρών της ότι μπορεί να διοικήσει μια χώρα έξω από τη χώρα. Για να το κάνει αυτό πρέπει στην ουσία να απελευθερωθεί και αυτή – μέσα από ένα βαθύ λαίκό δημοκρατικό κίνημα - από τους μικρομεσαίους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς της και από τον χυδαίο οικονομισμό των μονοπωλιστών της που την κάνουν συνεργάτη και συχνά έρμαιο των ανατολικών φασιστικών κύριων εχθρών της και στρατιωτικό κολαούζο της αμερικάνικης κατερχόμενης υπερδύναμης. Αλλιώς μαζί με την Ελλάδα θα χρεωκοπήσει και η ίδια και πολιτικά και οικονομικά.

Από την άλλη αν η Ελλάδα μπορέσει να μείνει στην ΕΕ με όρους ευρωπαϊκού δημοκρατισμού αυτό θα είναι κάτι το εξαιρετικό. Όμως αν θέλει, όπως θέλει προς το παρόν να μπολιάσει την ΕΕ με το φασιστικό ιό των δικών της κυβερνητών τότε καλύτερα να μείνει απ έξω. Αυτός θα είναι ένας άλλος, επώδυνος αλλά στρατηγικά επίσης νικηφόρος δρόμος για το λαό μας που θα μάθει έτσι κι αλλιώς να μην περιμένει ποτέ καμιά σωτηρία από τους όποιους ντόπιους ή ξένους σωτήρες. Δημοκρατική αντισοσιαλφασιστική επανάσταση ή οικονομική χρεωκοπία και φασισμός, αυτό είναι το αληθινό δίλημμα σήμερα για την Ελλάδα. Είμαστε πεισμένοι ότι αν η Ελλάδα θέλει να ξεφύγει από τη χρεωκοπία αρκεί να απελευθερώσει τις μπλοκαρισμένες για δεκαετίες παραγωγικές δυνάμεις και θα το πετύχει πολύ εύκολα, σχεδόν εκρηκτικά χωρίς κανένα απολύτως ευρωομόλογο। Όλη η δυσκολία είναι πολιτική.

http://oakke.blogspot.com/2011/01/blog-post_15.html

Η ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ 2004 ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ ΤΗΣ ΟΑΚΚΕ

Η ΠΡΟΒΛΕΨΗ ΤΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ 2004
ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ ΤΗΣ ΟΑΚΚΕ

• ΕΡΧΕΤΑΙ ΒΑΘΙΑ ΚΡΙΣΗ-ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟ ΣΑΜΠΟΤΑΖ
  Η αφίσα της 19 Ιούλη 2004 και το άρθρο της Νέας Ανατολής της 30 Ιούλη 2004

• ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΨΕΜΑΤΩΝ-ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΚΡΙΣΗ (άρθρο της Νέας Ανατολής της 30 Σεπτέμβρη 2004)

• Η κρίση βαθαίνει επικίνδυνα. Ενστικτώδικες πολιτικές αντιστάσεις από την αστική τάξη-Η δημαγωγία για τη μικρή επιχείρηση βασικό εργαλείο του παραγωγικού σαμποτάζ(άρθρο της Νέας Ανατολής της 28 Φλεβάρη 2005)

• Η ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΦΑΙΟΚΚΟΚΚΙΝΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΑ (άρθρο της Νέας Ανατολής Αύγουστος 2005)

• Κρατικός προϋπολογισμός που σαμποτάρει την παραγωγή και στηρίζει το σάπιο πολιτικό σύστημα (άρθρο της Νέας Ανατολής Σεπτέβρης 2005)

• ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑ Η ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΑ ΑΛΛΑ ΤΟ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟ ΣΑΜΠΟΤΑΖ. Να ξεσκεπάσουμε την “πολιτική οικονομία” των σαμποταριστών (άρθρο της Νέας Ανατολής Ιούλης 2006)

• ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΤΩΝ ΔΗΘΕΝ ΚΑΡΤΕΛ ΤΑ ΑΛΗΘΙΝΑ ΚΑΡΤΕΛ (άρθρο της Νέας Ανατολής Αύγουστος 2006)

• ΟΙ ΒΑΘΥΤΕΡΟΙ ΛΟΓΟΙ ΤΗΣ ΑΥΞΑΝΟΜΕΝΗΣ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ ΚΑΙ Η ΔΗΜΑΓΩΓΙΑ ΓΙΑ ΤΑ 1400 ΕΥΡΩ (άρθρο της Νέας Ανατολής Σεπτέβρης 2006)

• ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ ΑΠΑΤΗΛΟ 4% ΤΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΙ ΔΕΙΚΤΕΣ ΜΙΑΣ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ (άρθρο της Νέας Ανατολής Νοέβρης 2006)

Το νεοναζιστικό καθεστώς της Κίνας είναι υπεύθυνο για την πτώση των μισθών παγκοσμίως

Πώς να σταθούμε απέναντι στο ζήτημα του κινέζικου εμπορικού ανταγωνισμού γενικά αλλά και ειδικότερα στη χώρα μας

Ένα από τα ελάχιστα αυθόρμητα κινήματα βάσης που μπόρεσαν να φτάσουν στο φως της δημοσιότητας τα τελευταία χρόνια είναι και κείνο των μικρεμπόρων και μικροβιοτεχνών του έτοιμου ρούχου ενάντια στα κινέζικα μαγαζιά. Η πιο μεγάλη εκδήλωση του κινήματος αυτού έχει μέχρι σήμερα σημειωθεί στη Θεσσαλονίκη. Αυτό είναι φυσικό για δυο λόγους. Ο ένας λόγος, ο καλός είναι ότι στη Θεσσαλονίκη τα δύο βασικά φιλοανατολικά κόμματα που είναι και τα βασικά κόμματα της λαϊκής χειραγώγησης, το ψευτοΚΚΕ και το ΣΥΝ, είναι πολύ πιο αδύνατα από όσο είναι στην Αθήνα. Ο άλλος λόγος, ο κακός είναι ότι στη Θεσσαλονίκη είναι πολύ πιο ισχυρός ο σοβινισμός οπότε πολύ πιο εύκολο να φωναχτούν συνθήματα ενάντια σε μια άλλη εθνότητα.

Το πρόβλημα με τα κινέζικα μαγαζιά είναι ότι στην περίπτωση αυτή μια μαφιόζικη εισβολή ενός ξένου κεφάλαιου στην αγορά μπορεί να καλύπτεται πίσω από τη φυσική αποστροφή των προοδευτικών ανθρώπων για κάθε τι που μπορεί να μοιάζει με ξενοφοβία. Το πολύ δύσκολο δηλαδή με την αντίσταση στην κινέζικη “εισβολή” στην ελληνική αγορά είναι ότι πρέπει, όπως κάθε αντίσταση στο σοσιαλφασισμό, να είναι απαλλαγμένη από κάθε ανοχή στη βαθιά πολιτική αντίδραση, ειδικά στον εθνορατσισμό. Η άλλη δυσκολία είναι η γνωστή αντικαπιταλιστική δημαγωγία που χρησιμοποιούν σε κάθε ζήτημα οι σοσιαλφασίστες. Με αυτήν ξεπλένουν τα χειρότερα εγκλήματα των χειρότερων καπιταλιστών λέγοντας ότι όλα είναι καπιταλισμός, ότι ο κάθε καπιταλισμός ως γνωστό είναι εγκληματικός και ότι ως εκ τούτου δεν υπάρχει καμιά δυνατότητα συγκεκριμένης αντίστασης στο συγκεκριμένο έγκλημα. Ο μόνος δρόμος σύμφωνα με αυτή τη δημαγωγία είναι η ριζική αλλαγή του συστήματος, δηλαδή η ανατροπή του καπιταλισμού.

Ας αρχίσουμε λοιπόν με την αντικαπιταλιστική δημαγωγία για τα κινέζικα προϊόντα.

Η «θεωρία» είναι η εξής: Τα κινέζικα προϊόντα εκτοπίζουν τα υπόλοιπα γιατί είναι πιο φτηνά και είναι πιο φτηνά γιατί τα μεροκάματα στην Κίνα είναι χαμηλά και είναι χαμηλά επειδή ως χθες ήταν χαμηλό το επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων της Κίνας εξ αιτίας της αποικιοκρατικής προσοσιαλιστικής κατοχής της. Η συγκεκριμένη καταστροφή του έλληνα μικρέμπορου οφείλεται και στους παραπάνω ιστορικούς λόγους και πιο πολύ στο ότι τα δυτικά μονοπώλια διείσδυσαν στη φτωχή αυτή σοσιαλιστική Κίνα, άδραξαν το κινέζικο προλεταριάτο και εκμεταλλευόμενα την πτώση των δασμών και κάθε εμπορικό προστατευτισμό με την παγκοσμιοποίηση που τα ίδια επέβαλαν και έτσι τσάκισαν κάθε εθνική αγορά και κάθε μικρέμπορα στον πλανήτη. Συμπέρασμα: Κάτω ο δυτικός ιμπεριαλισμός, κάτω το δυτικό μονοπώλιο, κάτω η παγκοσμιοποίηση, ζήτω η παγκόσμια σοσιαλιστική επανάσταση, ως την προλεταριακή εξουσία ενότητα με τα αδέλφια μας τους κινέζους μικρομαγαζάτορες μετανάστες, ενότητα με τους κινέζους εργάτες και …υπομονή.

Τα παραπάνω είναι ένας πολτός με λίγα αληθινά γεγονότα ζυμωμένα μέσα στο μεθοδικό ψέμα. Είναι πραγματικά ένα αναντίρρητο γεγονός ότι τα κινέζικα προϊόντα είναι φτηνά και εκτοπίζουν τα υπόλοιπα γιατί είναι φτηνότερο το κινέζικο μεροκάματο. Από κει και πέρα αρχίζει η εσκεμμένη σύγχυση και το ψέμα, η σύγχυση ανάμεσα στο γενικό και το ειδικό, ανάμεσα στη γενική τάση και τους ρυθμούς επιβολής της τάσης, ανάμεσα στο βάρος που έχει ο δυτικός και το βάρος που έχει ο ανατολικός ιμπεριαλισμός στο κινέζικο μεροκάματο, κυρίως ανάμεσα σε αυτό που γίνεται γενικά στη δυτική αγορά και αυτό που γίνεται ειδικά στην Ελλάδα.

Η γενική φιλοκινέζικη αντικαπιταλιστική δημαγωγία

Η αλήθεια είναι ότι το μεγάλο πρόβλημα όχι μόνο για τους μικρέμπορους του πλανήτη, αλλά κυρίως για τους μισθωτούς, δεν είναι το χαμηλά διαμορφωμένο από τη χαμηλή ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων στην Κίνα μεροκάματο. Το πρόβλημα είναι ότι το κινέζικο μεροκάματο παραμένει αφάνταστα χαμηλό παρ όλη την κατακλυσμιαία ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων στην Κίνα τα τελευταία 20 χρόνια. Το πρόβλημα είναι ότι το κινέζικο μεροκάματο δεν μπορεί να ακολουθήσει την πορεία που ακολούθησε το κορεάτικο ή το ταϊβανέζικο ή το μαλαισιανό όταν άρχισαν να συρρέουν τα αμερικάνικα και αργότερα τα γιαπωνέζικα κεφάλαια στις χώρες αυτές για έναν απλό λόγο: ότι στην Κίνα δεν είναι δυνατή κανενός είδους συνδικαλιστική οργάνωση και πάλη καθώς η κινέζικη σοσιαλφασιστική δικτατορία είναι απόλυτη, κτηνώδης και διακλαδωμένη στον πιο μικρό πόρο της κοινωνίας. Πουθενά δεν επιτρέπεται απεργία και κανένα μη επίσημο κρατικό συνδικάτο δεν μπορεί να υπάρξει. Όσοι εργάτες έχουν ηγηθεί «άγριων» απεργιών, έχουν συλληφθεί και κλειστεί στη φυλακή με βαριές ποινές ή ακόμα έχουν εκτελεστεί. Από την άλλη μεριά δεν είναι δυνατή στην Κίνα ούτε η αυθόρμητη διαμόρφωση ενός ψηλότερου μεροκάματου εξ αιτίας της αύξησης της ζήτησης νέων εργατικών χεριών που διαρκώς πρόκυπτε από την ταχύτατη αύξηση του συνολικού παραγωγικού κεφάλαιου. Ο λόγος είναι ότι μαζί με την αύξηση της ζήτησης εργατικών χεριών υπάρχει και μια ισοδύναμη αύξηση της προσφοράς τους στο βαθμό που έξω από τις πύλες των εργοστασίων στις πόλεις συνωθούνται για δουλειά ατέλειωτα κύματα από εκατοντάδες εκατομμύρια κατεστραμμένων κινέζων μικρο-αγροτών, εσωτερικών μεταναστών, οι οποίοι αποτελούν το μεγαλύτερο εργατικό εφεδρικό στρατό του πλανήτη.

Η απαγόρευση της συνδικαλιστικής οργάνωσης καθώς και η καταστροφή της αγροτιάς έχουν μια κοινή βασική πηγή που δεν είναι ο δυτικός ιμπεριαλισμός και το δυτικό οικονομικό μονοπώλιο, αλλά ο κινέζικος σοσιαλιμπεριαλισμός και το κινέζικο στρατιωτικοφασιστικό μονοπώλιο. Είναι η στρατοκρατική μονοπωλιακή αστική τάξη νέου τύπου που βγήκε μέσα από την κινέζικη παλινόρθωση εκείνη που διάλεξε το δρόμο να γίνει μεγάλη παγκόσμια δύναμη μέσα σε λίγα χρόνια με το να συγκεντρώσει στο έδαφός της τον κορμό της παγκόσμιας βιομηχανικής παραγωγής, να αποσπάσει από κει μια πελώρια γαιοπρόσοδο από τα συνολικά ιμπεριαλιστικά υπερκέρδη και για να περάσει από κει κάποια στιγμή στον οικονομικό και ταυτόχρονα πολιτικο-στρατιωτικό εκβιασμό του πλανήτη. Αυτή η βιομηχανική υπερσυγκέντρωση είχε και έχει μια οικονομική προϋπόθεση: να μένει μόνιμα χαμηλό το κινέζικο μεροκάματο σε σχέση με το μέσο παγκόσμιο. Μόνιμα όμως χαμηλό μεροκάματο σημαίνει και μόνιμη πολιτική δικτατορία και ατέλειωτος εφεδρικός εργατικός στρατός. Μια κίνηση του κινέζικου παραγωγικού κεφάλαιου προς τη γεωργία θα σήμαινε μείωση αυτού του εφεδρικού στρατού, αλλά θα σήμαινε ακόμα και μια τεράστια κατανάλωση κεφάλαιου που η νέα αστική τάξη δεν είναι διατεθειμένη να αφαιρέσει από τη διαδικασία της διεθνούς βιομηχανικής υπερσυγκέντρωσης στο έδαφός της, δηλαδή από τη διαδικασία της πολιτικής της για την παγκόσμια κυριαρχία. Από την άλλη η πολιτική δικτατορία στους εργάτες και στα υπόλοιπα φτωχά εργαζόμενα στρώματα είναι υποχρεωτική και για πολιτικούς λόγους. Γιατί η συνδικαλιστική οργάνωση αργά ή γρήγορα οδηγεί στην πολιτική οργάνωση των εργατών που σημαίνει στην πάλη για την πολιτική δημοκρατία. Αλλά πολιτική δημοκρατία στην Κίνα σήμερα σημαίνει και το τέλος μιας μεγαλοαστικής τάξης που έχει αποσπάσει την οικονομική της δύναμη μέσα από την πολιτική της εξουσία και μάλιστα μέσα από το απόλυτο μονοπώλιο αυτής της πολιτικής εξουσίας. Αυτός είναι ο βαθύς λόγος για τον οποίο η Τιεν Αν Μεν ήταν αναπόφευκτη και για τον οποίο μόνο μια μεγάλη και αιματηρή λαϊκή επανάσταση μπορεί να κάνει την Κίνα δημοκρατική χώρα.

Μόνο αν καταλάβει κανείς ότι αυτή η διαδικασία βιομηχανικής υπερσυγκέντρωσης ηγεμονεύεται από τον κινέζικο σοσιαλιμπεριαλισμό μπορεί να καταλάβει και το ρόλο του δυτικού μονοπώλιου και του δυτικού ιμπεριαλισμού σε αυτήν. Το δυτικό οικονομικό μονοπώλιο λειτουργεί σαν ο αναγκαίος σύμμαχος του κινέζικου κρατικοφασιστικού. Χωρίς τη δικιά του βουλιμία για νέες αγορές και πιο πολύ τη βουλιμία του για φτηνά μεροκάματα, δίχως το δικό του εσωτερικό ανταγωνισμό που κάνει το κάθε μονοπώλιο να τρέχει έντρομο πίσω από το πρώτο που πάτησε το ποδάρι του σε μια συμφερτική αγορά, δεν θα μπορούσαν οι κινέζοι κομματικοί μονοπωλιστές να στήσουν τη σύγχρονη αυτοκρατορία τους απαιτώντας από κάθε δυτικό μονοπωλιστή που επενδύει στην Κίνα δυο βασικά πράγματα: Μια γερή και μόνιμη μίζα στη σοσιαλφασιστική κομματική ολιγαρχία και μια δήλωση απόλυτης πολιτικής υποταγής σε αυτήν, που σημαίνει κουβέντα ποτέ ενάντια στην πολιτική δικτατορία, ενάντια στη διαφθορά και ενάντια στις τοπικές εδαφικές και παγκόσμιες ηγεμονιστικές βλέψεις του κινέζικου σοσιαλιμπεριαλισμού. Αυτό το «συμβόλαιο τιμής» ανάμεσα στους δυτικούς μονοπωλιστές και τους ανατολικούς που πουθενά αλλού δεν συναντιούνται καλύτερα από όσο στην Κίνα είναι υπογραμμένο με το αίμα και τον ιδρώτα του σκλαβωμένου, αλλά πάντα επαναστατικού κινέζικου προλεταριάτου της πόλης και της υπαίθρου.

Για τους αγοραίους μαρξιστές, που το βασικό χαρακτηριστικό τους είναι ο οικονομισμός, η σύμπτωση των άμεσων οικονομικών-ταξικών συμφερόντων του δυτικού μονοπώλιου με το κινέζικο μέσα στη χώρα αυτή σημαίνει και στρατηγική ταύτιση συμφερόντων στο διεθνές πολιτικό επίπεδο. Η διεθνής πολιτική πρακτική όμως αποδεικνύει το αντίθετο. Στο επίπεδο αυτό διαπιστώνει κανείς σε κάθε βήμα τις βαθιές αντιθέσεις ανάμεσα στους δύο λογιών ιμπεριαλισμούς. Αυτό γίνεται και στην ίδια την οικονομία όπου και η ΕΕ και οι ΗΠΑ απαιτούν από τους κινέζους μονοπωλιστές να σταματήσουν να κάνουν ακόμα πιο οξυμένο τον εμπορικό πόλεμο που επιβαρύνει το εμπορικό ισοζύγιο των πρώτων, όταν οι δεύτεροι κρατάνε δεμένο το κινέζικο γιουάν με το όλο και πιο υποτιμημένο δολλάριο. Ακόμα περισσότερο οι αντιθέσεις εκδηλώνονται στη διεθνή πολιτική όπου από τη μια μεριά σε όλα τα μεγάλα ζητήματα βρίσκεται σταθερά πια ο ρωσοκινεζικός άξονας και από την άλλη οι ΗΠΑ και η Ιαπωνία, ενώ στο κέντρο βρίσκεται η αδύναμη και αιώνια ταλαντευόμενη η Ευρώπη. Σε αυτό το επίπεδο είναι που εκδηλώνονται οι αντιθέσεις στο ζήτημα της πολιτικής δημοκρατίας στην Κίνα ή στο ζήτημα της Ταϊβάν, ή στο ζήτημα των σχέσεων της Κίνας με τις τριτοκοσμικές δικτατορίες όπου η Δύση αντιμετωπίζει με τρόμο τον κίνδυνο της αναβίωσης ενός νέου ιμπεριαλισμού χιτλερικού τύπου στην Ασία. Ακόμα και το ζήτημα του φτηνού κινέζικου μεροκάματου δεν είναι τόσο επιτακτικό για τους δυτικούς ιμπεριαλιστές όσο είναι για τους κινέζους. Γιατί για τους πρώτους η γενική άνοδος του μεροκάματου στην Κίνα που θα φέρει ένας ενδεχόμενος εκδημοκρατισμός της θα έχει αρνητικές συνέπειες μόνο για το κομμάτι του κεφάλαιου τους που λειτουργεί παραγωγικά στην Κίνα και αυτή η επίπτωση θα είναι τόσο μικρότερη όσο γενικότερη θα είναι μια αύξηση του μεροκάματου σε όλο τον κόσμο. Αρχικά το χαμηλό μεροκάματο της Κίνας βοήθησε τις εταιρείες που πρώτες επένδυσαν εκεί γιατί αυξήθηκε αλματώδικα το μέσο ποσοστό του κέρδους τους σε σχέση με το μέσο παγκόσμιο κέρδος. Σε αυτή τη φάση επίσης ο δυτικός ιμπεριαλισμός καθυστέρησε τη γενική πτωτική τάση του μέσου ποσοστού του κέρδους. Όμως μακροπρόθεσμα και όσο μπαίνουν και νέα κεφάλαια στην παραγωγή στην Κίνα και οι παγκόσμιες τιμές για κάθε νέο προϊόν θα ισορροπούν σε ένα νέο χαμηλότερο ύψος θα πέφτει και το μέσο ποσοστό του κέρδους και θα είναι όλο και πιο μικρά τα κέρδη για κάθε νέο κεφάλαιο που μπαίνει καθυστερημένα πλέον στην κινέζικη αγορά εργασίας. Αν λοιπόν τα κινέζικα μεροκάματα αυξηθούν ισόποσα για όλους τους μονοπωλιστές που είναι εγκατεστημένοι στην Κίνα αυτό θα σημαίνει ότι όλοι οι ανταγωνιστές θα βρεθούν στο ίδιο σημείο και θα αρχίσουν να ανεβάζουν τις τιμές τους και να μειώνουν το ρυθμό συγκέντρωσης του παραγωγικού κεφαλαίου τους στην Κίνα και να διαλέγουν νέους προορισμούς όπου τα μεροκάματα ήταν ήδη ψηλότερα. Αυτό δεν θα πλήξει ιδιαίτερα κανέναν από αυτούς. Όμως για τους κινέζους μονοπωλιστές μια τέτοια απώλεια της ελκτικής δύναμης της εδαφικής τους νεοφεουδαρχικής επικράτειας θα σημαίνει τεράστια μείωση της συνολικής γαιοπροσόδου τους από μίζες και από τη σπέκουλα στα ακίνητα, θα σημαίνει μείωση του διαθέσιμου κεφάλαιου για εξοπλισμούς που ο ρυθμός τους είναι ο μεγαλύτερος στον κόσμο, θα σημαίνει απώλεια του όπλου του οικονομικού πλανητικού εκβιασμού οπότε μείωση της συνολικής γεωπολιτικής τους ισχύος.

Να λοιπόν με ποιον τρόπο είναι το κινέζικο σοσιαλφασιστικό μονοπώλιο ο κύριος και βασικός υπεύθυνος της παγκόσμιας πτώσης του εργατικού μεροκάματου και των μισθών, να γιατί είναι ο κύριος υπεύθυνος για τη σχετική κρίση κάθε βιομηχανίας έντασης εργασίας που είναι εγκατεστημένη στη Δύση και στον τρίτο κόσμο, να γιατί είναι υπεύθυνος ειδικά για την κρίση στο λιανικό εμπόριο και στα είδη ψηλής έντασης εργασίας, ειδικότερα στην ένδυση. Μάλιστα από την πιο άμεση πλευρά της οικονομικής κατάστασης των εργαζόμενων μαζών στον κόσμο οι πρώτοι και πιο έντονα θιγμένοι είναι οι προλετάριοι και οι μικροί αστοί του τρίτου κόσμου και όχι αυτοί του πλούσιου βορρά. Το πρώτο και μεγαλύτερο θύμα της κινέζικης βιομηχανίας ένδυσης-στην οποία τον πρώτο ρόλο παίζει η κλωστοϋφαντουργία-δεν είναι ο βιομηχανικός βορράς αλλά ο πρόσφατα βιομηχανοποιημένος νότος όπου χώρες σαν τις Τυνησία, Μαρόκο, Μεξικό, Ταϋλάνδη, χώρες με μεσαία μεροκάματα και κάποια στοιχειώδη συνδικαλιστικά δικαιώματα για τους εργάτες τους δοκιμάζουν μια τεράστια κρίση στον βασικό κλωστοϋφαντουργικό βιομηχανικό τους τομέα και γενικά στο βιομηχανικό τομέα έντασης εργασίας εξαιτίας του κινέζικου ανταγωνισμού.

Ναι στους δασμούς στα κινέζικα εμπορεύματα

Αυτή είναι η διεθνής πλευρά του ζητήματος με τον κινέζικο ανταγωνισμό στα είδη ένδυσης. Η πλευρά αυτή αντανακλιέται σε κάθε χώρα ξεχωριστά, οπότε και στην Ελλάδα. Σε κάθε χώρα και στην Ελλάδα υπάρχει η δυνατότητα μιας γενικής απάντησης σε αυτόν τον ανταγωνισμό. Η απάντηση αυτή έχει τοποθετηθεί από μερικά συνδικάτα στη Δύση και είναι τέτοια που διέσπασε το κίνημα της αντι-παγκοσμιοποίησης καθώς βάζει έναν όρο: τη δασμολογική προστασία των υπόλοιπων χωρών του κόσμου απέναντι στο κινέζικο εργασιακό ντάμπινγκ, δηλαδή απέναντι τελικά στον αθέμιτο ανταγωνισμό από το κινέζικο μεροκάματο.

Οι φίλοι του ρωσοκινεζικού άξονα που ηγούνται του μετώπου της αντι-παγκοσμιοποίησης απαντάνε ότι δεν πρόκειται για έναν αθέμιτο ανταγωνισμό γιατί η πολιτική του χαμηλού μεροκάματου είναι παγκόσμια πολιτική του ιμπεριαλισμού, που γι αυτούς είναι μόνο ο δυτικός και γι αυτό δεν πρέπει να ξεχωριστεί ανάμεσα στα υπόλοιπα και να χτυπηθεί ειδικά το κινέζικο κράτος, πόσο μάλλον που αυτό σε μερικές πλευρές του αντιστέκεται τάχα σε αυτόν τον ιμπεριαλισμό και που στο παρελθόν υπήρξε θύμα του. Λένε επίσης ότι μια πολιτική προστατευτισμού απέναντι στα κινέζικα εμπορεύματα θα χτυπήσει και τους κινέζους εργάτες αφού θα μειώσει τις εξαγωγές οπότε τελικά και την παραγωγή των κινέζικων εμπορευμάτων. Αυτό το τελευταίο είναι το βασικό επιχείρημα και του κινέζικου κράτους.

Κατ αρχήν ο ανταγωνισμός είναι αθέμιτος μέσα στα διακρατικά καπιταλιστικά πλαίσια όταν τα εμπορεύματα πουλιούνται με την κρατική επέμβαση πιο χαμηλά από το πραγματικό κόστος τους. Ένα τέτοιο εμπόρευμα στην παγκόσμια αγορά είναι το κινέζικο μεροκάματο. Η πολιτική βία που ασκείται για την πτώση του καθώς και η γενικότερη κρατική πολιτική που ασκείται γι αυτή την πτώση είναι μορφές ντάμπιγκ. Μάλιστα αυτό το ντάμπιγκ γίνεται πιο ακραίο και φανερό στο βαθμό που οι κινέζοι σοσιαλφασίστες χρησιμοποιούν και τη δουλοκτητική δουλειά των εκατομμυρίων φυλακισμένων στην εμπορευματική παραγωγή. Αν επιβληθούν δασμοί στα κινέζικα προϊόντα αυτά θα χάσουν πράγματι σε ανταγωνιστικότητα στην παγκόσμια αγορά και οι πωλήσεις τους πράγματι θα μειωθούν, αλλά αυτοί οι δασμοί θα επιβληθούν μόνο και μόνο για όσο διάστημα και επειδή οι κινέζοι μεγαλοαστοί νεοφεουδάρχες και δουλοκτήτες αρνούνται να αναγνωρίσουν το δικαίωμα στους κινέζους εργάτες να πουλάνε ελεύθερα την εργατική τους δύναμη, πράγμα που περιλαμβάνει και το δικαίωμά τους να οργανώνονται συνδικαλιστικά. Αυτή η πίεση θα αναγκάσει τους κινέζους μονοπωλιστές να χαλαρώσουν τη βία τους πάνω στους εργάτες αν δεν θέλουν να δουν όλο τους το οικονομικό οικοδόμημα να καταστρέφεται μαζί με την ιδιοκτησία τους. Αυτό θα σημαίνει ότι σε ένα βαθμό οι μισθοί θα αυξηθούν και σε όσο βαθμό γίνεται αυτό οι κινέζοι εργάτες μπορεί να χάνουν από την άποψη ότι θα μειώνεται ο ρυθμός διείσδυσης και συσσώρευσης του παγκόσμιου κεφάλαιου στην Κίνα, οπότε θα πέφτει και ο ρυθμός αύξησης του εφεδρικού στρατού του αγροτικού προλεταριάτου που θα μπαίνει ολοένα στην παραγωγή, αλλά αυτή η απώλεια θα αντιρροπίζεται σε κάποιο σημαντικό βαθμό από την αύξηση του συνολικού όγκου των μισθών. Με λίγα λόγια σε αυτήν την περίπτωση θα έχουμε ένα κινέζικο προλεταριάτο αριθμητικά μικρότερο αλλά ποιοτικά πολύ πιο ανεπτυγμένο και σε πολύ καλύτερη ταξική θέση. Ταυτόχρονα μια σχετική μείωση του ρυθμού με τον οποίο η Κίνα απορροφά σαν μια διαστημική μαύρη τρύπα το παγκόσμιο κεφάλαιο θα σημάνει ότι αυτό το περισσευούμενο κεφάλαιο θα αναζητήσει την παραγωγική του αξιοποίηση σε άλλες χώρες με ψηλότερα μεροκάματα πράγμα που θα βοηθήσει και την παραγωγική ανάπτυξη άλλων ζωνών του πλανήτη, (οπότε και το πιο δραστήριο πέρασμα τους στη σύγχρονη οικονομική ζωή) και την αριθμητική και πολιτική ανάπτυξη του προλεταριάτου στις χώρες αυτές. Από την άλλη μεριά μια τέτοια εξέλιξη θα απελευθερώσει την υδρόγειο από τον αναπόφευκτο πολιτικό εκβιασμό που θα ασκηθεί τη στιγμή που η μισή καταναλωτική του βιομηχανία θα βρίσκεται στα χέρια των χειρότερων φασιστών.

Νομίζουμε ότι ο βασικός λόγος για τον οποίο δεν πέρασε στη Δύση αυτή η θέση της ειδικής φορολόγησης των κινέζικων εμπορευμάτων με αίτημα τη μείωση της πολιτικής καταπίεσης στην Κίνα είναι ότι οι δυτικοί μονοπωλιστές φοβήθηκαν μήπως μία σχισμή πολιτικής δημοκρατίας στην χώρα αυτή και μια αίσθηση στους κινέζους εργάτες ότι έχουν στο πλευρό τους τις δυτικές χώρες δημιουργήσει τους όρους μιας πελώριας πολιτικής επανάστασης που μαζί με τους κινέζους σοσιαλφασίστες αποσταθεροποιηθεί συνολικά το ιμπεριαλιστικό σύστημα και η παγκόσμια ιμπεριαλιστική οικονομία. Εννοείται ότι ενάντια σε ένα τέτοιο μέτρο στο πλευρό των κινέζων σοσιαλφασιστών στέκονται οι δυτικοί μονοπωλιστές που έχουν επενδύσει ήδη παραγωγικά κεφάλαια στην Κίνα. Βέβαια στο καθαρά οικονομικό επίπεδο οι χώρες όλου του κόσμου, ειδικά οι ευρωπαϊκές αντιστάθηκαν σε μια πρώτη φάση με εισαγωγικούς περιορισμούς στην πλημμυρίδα ιδιαίτερα των φτηνών ρούχων και κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων της Κίνας με τη γνωστή πολυινική συμφωνία που η ισχύς της έληξε πρόσφατα. Αυτή η συμφωνία είχε έναν περιορισμένο στόχο: Να δώσει στην ευρωπαϊκή βιομηχανία το χρόνο να προετοιμαστεί και να προσαρμοστεί κάπως στον κινέζικο ανταγωνισμό που θα γινόταν σκληρότερος από την ώρα που η συμμετοχή της Κίνας στον παγκόσμιο οργανισμό εμπορίου θα έριχνε και τις τελευταίες προστατευτικές ρυθμίσεις. Προσαρμογή σήμαινε ένα από τα δύο, ή μεταφορά των κλωστο-υφαντουργικών βιομηχανιών σε άλλες φτηνές χώρες, ιδιαίτερα στην Κίνα, ή προσανατολισμός του κεφάλαιου που ήταν απασχολημένο στην κλωστο-υφαντουργία σε άλλες σφαίρες της παραγωγής ή εκσυγχρονισμός του με τεχνολογική έρευνα και εκσυγχρονισμό για την παραγωγή καινοτόμων υφαντουργικών προϊόντων και ειδών πολυτελείας.

Η ελληνική ιδιαιτερότητα στο ζήτημα του κινέζικου ανταγωνισμού

Τώρα που η πολυινική συμφωνία έληξε οι σοσιαλδημαγωγοί ισχυρίζονται ότι αυτή η λήξη και γενικότερα αυτή η παγκοσμιοποίηση φταίει για όλα τα κακά της ελληνικής κλωστοϋφαντουργίας και της βιοτεχνίας του έτοιμου ρούχου καθώς και του λιανεμπόριου. Οι έλληνες δημοκράτες και οι πατριώτες υπερασπιστές της βιομηχανικής ανάπτυξης έχουν την υποχρέωση να απαντήσουν ειδικά σε αυτή την ελληνική δημαγωγία.

Ειδικά λοιπόν στην Ελλάδα των σαμποταριστών συμβαίνουν τα εξής πράγματα. Το κράτος δεν βοήθησε καθόλου την κλωστο-υφαντουργία να αναπροσαρμοστεί σε καμιά φάση και με τον παραμικρό τρόπο και την άφησε να συντριβεί. Το ελληνικό κράτος των σαμποταριστών είναι από τα λίγα στον κόσμο που δεν βοηθάει τις εξαγωγικές προσπάθειες των βιομηχανιών της στήνοντας δίκτυα πολιτικοοικονομικής υποστήριξης στις μεγάλες αγορές, είναι το μόνο κράτος που δεν τις ενισχύει στο επίπεδο της έρευνας-τεχνολογίας και της καινοτομίας και το μόνο που δεν αναζητάει κάποιους τρόπους έμμεσης οικονομικής προστασίας τους απέναντι στον διεθνή ανταγωνισμό πράγμα που κάνουν όλες ανεξαίρετα οι ευρωπαϊκές χώρες. Αντίθετα το μόνο που κάνει είναι να τις ευνοεί να μετεγκατασταθούν σε άλλες χώρες κατά προτίμηση σε γειτονικές χώρες που την εξουσία έχουν οι παλιές σοσιαλφασιστικές νομενκλατούρες και σε συνεργασία με αυτές. Είναι μια συνειδητή πολιτική να βρεθεί όλη σχεδόν η ελληνική βιοτεχνία έτοιμου ρούχου εκτός Ελλάδας.

Το σκάνδαλο είναι ακόμα μεγαλύτερο και αποκαλυπτικό με τα κινέζικα μαγαζιά. Οι κνιτοειδείς λένε: «Τι να κάνουμε; τα κινέζικα ρούχα είναι πιο φτηνά, οι μισθοί των κινέζων εμποροϋπαλλήλων είναι πιο φτηνοί, τα κινέζικα μαγαζιά είναι πιο φτηνά. Τα ελληνικά, τι να κάνουμε, θα κλείσουν. Έτσι είναι η ελεύθερη αγορά, αυτά έχει παγκοσμιοποίηση. Δεν θέλετε αυτάρκη οικονομία «σοσιαλιστικού» αλβανικού τύπου; να τι παθαίνετε».

Μα θα ήταν δυνατό οι σοσιαλφασίστες σαμποταριστές να πουν κάτι άλλο; Θα μπορούσαν δηλαδή να πουν ότι το ελληνικό κράτος καινοτομεί σε πανευρωπαϊκό επίπεδο σε ότι αφορά τη θυελλώδη και ανεμπόδιστη είσοδο και κυριαρχία του κινέζικου λιανεμπόριου σε όλα τα είδη, ιδιαίτερα τα είδη ένδυσης; Αν έλεγαν κάτι τέτοιο θα αρνιόνταν τη στρατηγική τους που περιλαμβάνει την άλωση της χώρας από τον οικονομικό ιμπεριαλισμό του ρωσοκινεζικού άξονα.

Ας καθαρίσουμε ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στην ελληνική αγορά των κινέζικων προϊόντων από την υπόλοιπη ευρωπαϊκή. Η βασική διαφορά βρίσκεται στο ότι το κινέζικο εμπόριο στην Ελλάδα παίρνει μια ξεχωριστή ώθηση και γίνεται ασυναγώνιστο από την κρατικά υποστηριζόμενη παρανομία στην οποία είναι βυθισμένο.

Για παράδειγμα. Σε όλη την Ευρώπη τα κινέζικα προϊόντα είναι φτηνά, αλλά σε όλη την Ευρώπη τουλάχιστον μέχρι τις αρχές του χρόνου αυτού είχαν εισαγωγικούς περιορισμούς. Στην Ελλάδα οι περιορισμοί αυτοί ήταν ανύπαρκτοι εξ αιτίας του «ελεύθερου» λαθρεμπόριου. Έγινε αρκετός λόγος στον τύπο και στα κανάλια και είναι πασίγνωστο στην αγορά ότι ολόκληρες καραβιές από κινέζικα προϊόντα πέρασαν τα τελωνεία και μπήκαν στην ελληνική αγορά χαρακτηρισμένα σαν δείγματα τα οποία ως γνωστό δεν υπόκεινται σε δασμούς. Δεν έχουμε λόγους να πιστεύουμε ότι δεν υπήρξαν και άλλοι πιο κλασσικοί τρόποι λαθρεμπόριου όταν σε μια περίοδο πριν ανοίξουν τα κινέζικα μαγαζιά είδαμε τα εμπορεύματα να πουλιούνται πολύ μαζικά στα αθηναϊκά πεζοδρόμια. Η δεύτερη μορφή που παίρνει η ειδική ελληνική πτώση των τιμών είναι η λαθραία εισαγωγή φτηνών εργατικών χεριών που ρίχνουν την τιμή της εργατικής δύναμης που χρησιμοποιείται σαν εμποροϋπαλληλικό προσωπικό στα κινέζικα μικρομάγαζα και στο μικρεμπόριο του δρόμου. Στην υπόλοιπη ευρωπαϊκή αγορά τα κινέζικα εμπορεύματα πουλιούνται κυρίως από τις μεγάλες αλυσίδες ή από μαγαζιά που ανήκουν σε εμπόρους της δοσμένης χώρας και τα οποία κινούνται κυρίως με ντόπιους εμποροϋπαλλήλους. Εδώ το κράτος δίνει επίτηδες τη δυνατότητα της λαθραίας εισόδου κινέζων μεταναστών μικρεμπόρων και τη δυνατότητα να ανοίξουν μαγαζιά παρόλο που λείπουν από αυτούς μια σειρά νόμιμες προϋποθέσεις, ιδιαίτερα η άδεια παραμονής. Είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ότι αυτό γίνεται σε συνεργασία με το κινέζικο κράτος. Μας αναφέρθηκαν τρεις περιπτώσεις κατά τις οποίες ιδιοκτήτες μαγαζιών αρνήθηκαν να νοικιάσουν τα ακίνητά τους σε κινέζους εμπόρους για τον απλό λόγο ότι δεν είχαν τις εγγυήσεις μιας νόμιμης λειτουργίας αυτών των μαγαζιών. Μετά την άρνησή τους δέχτηκαν πιεστικές εκκλήσεις και εγγυήσεις από την κινέζικη πρεσβεία να εκμισθώσουν τα μαγαζιά, και ταυτόχρονα πολύ ψηλές προσφορές μισθώματος στις οποίες δυο από αυτούς «υπέκυψαν».

Τι σημαίνουν οι παραπάνω ελληνικές ιδιορρυθμίες. Σημαίνουν ότι στο πιο χαμηλό κόστος εισαγωγής λόγω μη πληρωμής δασμών προστίθεται και το πολύ χαμηλό κόστος της λιανεμπορικής διαδικασίας πώλησης σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη.

Το μεγάλο λοιπόν ζήτημα για τη χώρα μας δεν είναι το παγκόσμιο πρόβλημα του κινέζικου εμπορικού ανταγωνισμού, αλλά το ειδικό πρόβλημα του ορμητικού ρυθμού με τον οποίο τα κινέζικα εμπορεύματα εκτοπίζουν στην Ελλάδα τα ντόπια.

Υπάρχει εδώ ένα πρόβλημα όχι μόνο οικονομικό, αλλά και πολιτικό. Δεν πρόκειται δηλαδή μόνο για το ότι τα κινέζικα εμπορεύματα εκτοπίζουν τα ελληνικά με ταχύτερο ρυθμό από οπουδήποτε αλλού, ούτε ότι με γοργότερο ρυθμό από αλλού καταστρέφεται η ελληνική μικροβιοτεχνία και το μικρομάγαζο ένδυσης. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι ένα μεγάλο κομμάτι της εμπορικής ζωής και ένας μεγάλος κοινωνικός πληθυσμός περνάει έμμεσα στον έλεγχο του κινέζικου κράτους. Λέγοντας κοινωνικός πληθυσμός δεν εννοούμε μόνο τους κινέζους αλλά και τους έλληνες μικρέμπορους και εμπορο-υπάλληλους που σταδιακά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα δέσουν -ήδη δένουν- τη μοίρα τους με το μέλλον του κινέζικου εμπόριου στην Ελλάδα. Μπορεί να αντιτείνει κανείς ότι οι κινέζοι μικρέμποροι, ιδιαίτερα οι εμποροϋπάλληλοι λαθρομετανάστες και όσοι έλληνες εργαζόμενοι ή μικρο-ιδιοκτήτες συνδεθούν στο μέλλον με το κινέζικο εμπόριο είναι επίσης καταπιεσμένος λαός και ότι δεν μας χωρίζει τίποτα μαζί τους. Από στρατηγική άποψη πράγματι είναι λαός και τελικά δεν μας χωρίζει τίποτα μαζί τους, όμως είναι ένας λαός που για πολύ καιρό θα ζει κάτω από την προστασία αλλά και τους εκβιασμούς του κινέζικου και του ελληνικού κράτους. Γιατί συμβαίνει το εξής με αυτά τα κομμάτια πληθυσμού που εγκαθιστά σε έναν τόπο ένας ιμπεριαλισμός. Δεν τα αφήνει στη μοίρα τους να επιβιώσουν με τους όρους ύπαρξης του υπόλοιπου πληθυσμού, ανάμεσά του και των υπόλοιπων μεταναστών. Ειδικά όταν έχουν εγκατασταθεί σαν παράνομοι είναι εξαρτημένοι από τη διαρκή κάλυψη του ιμπεριαλιστικού κράτους και την κυριαρχία αυτού του κράτους πάνω στο κράτος που τους φιλοξενεί. Αλλά το κράτος μάνα και οι άνθρωποί του στο κράτος υποδοχής εξαρτούν αυτούς τους πληθυσμούς από την πολιτική τους και τους εντάσσουν σε αυτήν την πολιτική παρέχοντας τους όχι μόνο ειδική προστασία αλλά ακόμα και ειδικά προνόμια σε σχέση με τον υπόλοιπο πληθυσμό, τον μεταναστευτικό ή μη. Αυτό είχε συμβεί την εποχή της αμερικανικής κυριαρχίας στη χώρα με το δικαίωμα ετεροδικίας των αμερικάνων πολιτών στην Ελλάδα. Τελευταία αυτό έχει συμβεί με τους ρωσοπόντιους που είτε είναι, είτε δεν είναι πραγματικά εθνοτικά έλληνες, έχουν επίτηδες προικιστεί με ξεχωριστά προνόμια από το κράτος (δικαίωμα προτίμησης στην πρόσληψη στο δημόσιο, προτίμηση στη στέγη κλπ) σε σχέση με τους υπόλοιπους πολίτες της χώρας (και ακόμα περισσότερο σε σχέση με τους εθνοτικά έλληνες μετανάστες από άλλες χώρες πχ Αλβανία) για να μπορούν να είναι απόλυτα αφοσιωμένοι στο ρώσικο κράτος και στους έλληνες κομπραδόρους αστούς και πράκτορες του κράτους αυτού. Αυτό για το οποίο τους προορίζει το κράτος προστάτης είναι να μπορούν να λειτουργήσουν σαν πολιτικός στρατός κατοχής.

Έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι ο βασικός λόγος που κάνει τους κινέζους σοσιαλιμπεριαλστες να ενδιαφέρονται τόσο έντονα και σχεδόν ανοικτά για την ταχύτατη και μαζική εγκατάσταση του κινέζικου μικρεμπόριου στη χώρα μας δεν είναι κύρια οικονομικός. Η Ελλάδα είναι μια μικρή αγορά και δεν θα είχαν πολλούς λόγους οι κινέζικες αρχές να προκαλούν εντάσεις με τους έλληνες μικρεμπόρους και μικροβιοτέχνες, δηλαδή με ένα κατά κανόνα συντηρητικό και ελάχιστα δημοκρατικό στρώμα της μικροαστικής και της μικρής αστικής τάξης που θα μπορούσε να είναι και σύμμαχό τους. Είμαστε της άποψης ότι αυτό που ενδιαφέρει περισσότερο τους κινέζους σοσιαλιμπεριαλιστές είναι μέσα από το μικρεμπόριο να δημιουργήσουν στο μέλλον τη βάση ενός άμεσα ελεγχόμενου πολιτικού στρατού στην Ελλάδα, ο οποίος όχι μόνο θα τους χρησιμεύσει μέσα σε αυτην, αλλά ακόμα περισσότερο θα τους προσφέρει μια ασφαλή βάση για να δουλέψουν και να δικτυωθούν οικονομικά και πολιτικά σε όλες τις υπόλοιπες πολιτικά ανεξάρτητες χώρες της ΕΕ. Όταν μιλάμε για πολιτικό στρατό δεν εννοούμε βασικά τους κινέζους μετανάστες εργαζόμενους, όσο τα αφεντικά του κινέζικου εμπόριου, τους ανθρώπους του πολιτικού δικτύου που στηρίζει αυτό το εμπόριο και τελικά τους έλληνες αστούς που θα συνεταιρίζονται με το κινέζικο εμπόριο και θα συμμετέχουν και στα κέρδη και στα πολιτικά και διοικητικά δίκτυα του.

Συνθήματα και αιτήματα

Το λεπτό πολιτικό πρόβλημα λοιπόν για τους έλληνες διεθνιστές αντιιμπεριαλιστές είναι να χειριστούν σωστά τις σχέσεις τους με το κινέζικο λαό και πιο ειδικά με τους κινέζους μετανάστες την ώρα που θα καταγγέλλουν την παράνομη κινέζικη διείσδυση και τον διεθνή αθέμιτο κινέζικο εμπορικό ανταγωνισμό.

Από αυτή τη σκοπιά σε ότι αφορά γενικά τον κινέζικο εμπορικό ανταγωνισμό και τα φτηνά κινέζικα εργατικά χέρια ή απάντηση αρχής είναι μια: Η υποστήριξη με κάθε μέσο του δημοκρατικού αντισοσιαλφασιστικού κινήματος του κινέζικου λαού. Αυτό είναι το πρώτο και κύριο καθήκον του παγκόσμιου προλεταριάτου σήμερα για να υποστηρίξει και την πολιτική του ιδεολογία και τα άμεσα οικονομικά του ταξικά συμφέροντα και το άμεσο συμφέρον της ελεύθερης συνδικαλιστικής του οργάνωσης και πάλης. Γιατί η απόλυτη κατάπτωση του προλεταριακού μισθού σημαίνει τελικά σε όλο τον κόσμο ανεργία, σημαίνει υπερενταντικοποίηση της δουλειάς, σημαίνει τελικά διάλυση και της στοιχειώδους συνδικαλιστικής οργάνωσης. Κάθε σοβαρή εργατική κίνηση σήμερα στον κόσμο πρέπει να έχει σαν πρώτο της σύνθημα την απελευθέρωση ή έστω την ανακούφιση του κινέζου εργάτη. Δεν πρέπει κανείς να αγνοεί ότι όπου σήμερα στη Γερμανία, στη Γαλλία, στις ΗΠΑ, στο Μεξικό, γίνεται μείωση του μεροκάματου ή αύξηση της εντατικοποίησης της δουλειάς στο βάθος υπάρχει η κινέζικη μαύρη τρύπα που ρουφάει στην άβυσσο της τον παγκόσμιο μισθό. Μέσα στα μέτρα αυτής της εργατικής διεθνιστικής πάλης πρέπει να είναι η απαίτηση που θα απευθύνεται σε κάθε κυβέρνηση ξεχωριστά και σε όλες τις κυβερνήσεις του κόσμου και πρώτα σε εκείνες των δυτικών ιμπεριαλιστών να επιβάλουν δασμούς στα κινέζικα προϊόντα εξ αιτίας της πολιτικής δικτατορίας που επιβάλλεται στη χώρα αυτή πάνω σε κάθε μορφής εργατική διεκδίκηση και οργάνωση.

Σε ότι αφορά τη στάση μας απέναντι στους κινέζους εργαζόμενους στη χώρα μας πρέπει να τους διακρίνουμε από τους κινέζους εκμεταλλευτές και φασίστες και να σταθούμε δίπλα τους απέναντι σε κάθε καταπίεση από τα αφεντικά τους και πάνω απ όλα να απαιτήσουμε την πρώτη απελευθερωτική τους κίνηση από την κινέζικη πρεσβεία και την ελληνική ασφάλεια: να τους αποδοθεί άδεια μόνιμης παραμονής και τελικά υπηκοότητας αρχίζοντας από τους παλιότερους από αυτούς. Από την άλλη σε αυτούς όπως και στους ρωσοπόντιους να εξηγούμε υπομονετικά για ποιους λόγους είμαστε αντίθετοι σε κάθε μέτρο θετικής διάκρισης, κάθε μέτρο προνομιακής μεταχείρισης που μπορεί να παραχωρηθεί στους κινέζους μετανάστες και μικρεμπόρους όπως και σε κάθε συγκεκριμένη εθνότητα σε σχέση με κάθε άλλη. Σε αυτά τα μέτρα περιλαμβάνεται κάθε διακριτική παράβλεψη ή υπόθαλψη της παρανομίας τους. Μια τέτοια διακριτική μεταχείριση και τα μέτρα που της αντιστοιχούν αποτελούν τμήμα του οπλοστάσιου του ιμπεριαλισμού που ξέρει πιο καλά από οποιονδήποτε εκμεταλλευτικό κοινωνικό σχηματισμό στην ιστορία να διασπά τους λαούς και να αντλεί τους δήμιους των λαών μέσα από τους ίδιους τους λαούς. Αυτήν την τέχνη έχει ανάγει σε επιστήμη ο φασιστικός και σοσιαλφασιστικός ιμπεριαλισμός. Αυτά τα πράγματα πρέπει να τα εξηγήσουμε επίμονα στο ελληνικό και στο μεταναστευτικό προλεταριάτο την ώρα που θα παλεύουμε σκληρά για τα δικαιώματά τους. Έχουμε μπει στην εποχή του επιστημονικού εκβαρβαρισμού των λαών. Θέλει απέραντη στρατηγική εμπιστοσύνη σε αυτούς, θέλει ατσάλινα νεύρα και ψύχραιμη και πεισματάρικη προπαγανδιστική και οργανωτική δουλειά.

http://www.oakke.gr/na397-8/china%20397-8.htm

Το κόλπο του καθεστώτος με την Ο.Α. Kαι εκατοντάδες εκ. ευρώ χάσαμε και το μονοπώλιο δεν γλιτώσαμε...

Πριν μερικούς μήνες το δοσιλογικό ψευδοπολυκομματικό καθεστώς παρέδωσε την Ο.Α. κοψοχρονιάς στον εκλεκτό του Βγενόπουλο απορρίπτοντας τις προσφορές Crysler και Aegean που ήταν υπερδιπλάσιες.

Η Aegean πρόσφερε περισσότερα χρήματα από τη MIG. Συγκεκριμένα πρόσφερε για το πτητικό έργο 90 εκ ευρώ έναντι 45,7 εκ ευρώ της MIG (!!!!), ποσό διπλάσιο από την ελάχιστη αποτίμηση των συμβούλων του ελληνικού δημοσίου και για την τεχνική βάση 20 εκ ευρώ έναντι 16,7 εκατ. Ευρώ της MIG. Παράλληλα δεσμεύτηκε για την εκτέλεση της συμφωνίας και την ανάληψη του έργου σε διάστημα όχι μεγαλύτερο από 60 μέρες από την υπογραφή της τελικής συμφωνίας με το ελληνικό δημόσιο ενώ ο Βγενόπουλος θα αναλάβει τέλος Σεπτέμβρη με αποτέλεσμα 180 εκατομμύρια ευρώ επιβάρυνση για το κράτος!!!
H Chrysler Aviation κατέθεσε ακόμα μεγαλύτερη συνολική προσφορά: 210 εκατομμύρια Ευρώ με πρόταση να κρατήσει το ελληνικό δημόσιο το 25% και το σύνολο των εργαζομένων της νέας Ολυμπιακής να κατέχουν ποσοστό 5% του μετοχικού κεφαλαίου. Η πρόταση κατατέθηκε σε συνεργασία με τις εταιρίες Boeing, General Electric, Lufthansa Technic USA, Pratt & Whitney, Rolls Royce και το αρνητικό σημείο της ήταν ότι το κεφάλαιο αυτό δεν ήταν εγγυημένο κατά την υποβολή της προσφοράς, αλλά τελούσε υπό την αίρεση χρηματοδότησης.

http://liberalcreta.pblogs.gr/2009/09/olympiakh-me-diakommatikh-synainesh-h-pio-skandalwdh-exagora.html

Για να δικαιολογήσει την δοσιλογική επιλογή του, το καθεστώς έδωσε προς βρώση στους ιθαγενείς το επιχείρημα ότι η πώληση στην Aegean θα δημιουργούσε μονοπώλιο στις αερομεταφορές. Δεν μας είπαν βέβαια γιατί δεν επέλεξαν την Crysler, ούτε γιατί δεν τους πειράζει η μονοπωλιακή οικονομική διόγκωση τoυ Μr. Mig που φτάνει να ελέγχει περίπου το 5% του ΑΕΠ.

Τα μιντιακά και ιντερνετικά παπαγαλάκια εκθίαζαν για καιρό τον ‘’μάγκα΄΄ επιχειρηματία Βγενόπουλο. Κανείς τους βέβαια δεν αναρωτήθηκε ότι δεν είναι επιχειρηματική ‘’μαγκιά’’ να μην έχεις φτιάξει καμία επιχείρηση στην Ελλάδα και να βγάζεις λεφτά κάνοντας προνομιακές δουλειές με το δημόσιο που σου δίνουν την ρευστότητα να εξαγοράζεις άλλες επιχειρήσεις.

Από τότε γίναμε θεατές διαφόρων διαγγελματικών ‘’παρεμβάσεων’’ του κ. Βγενόπουλου που μας έκανε μάθημα επιχειρηματικότητας με εκφράσεις του τύπου ‘’τι τα θέλετε τα λεφτά, μαζί σας θα τα πάρετε, παίξτε μπάλλα κ.α. ‘’επιχειρηματικά’’ τσιτάτα’’, μέχρι πολιτικές παρεμβάσεις εναντίον της κ. Μπακογιάννη του κ. Κακλαμάνη και του κ. Ρέππα γιατί λέει εξυπηρετούν επιχειρηματικά συμφέροντα (πτήσεις εξωτερικού, άγονες γραμμές, Βοτανικός).

Όλη η μεθόδευση του καθεστώτος στην υπόθεση της Ο.Α. εδώ, που δείχνει την απώλεια εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ . Εδώ:

http://liberalcreta.pblogs.gr/2009/09/olympiakh-me-diakommatikh-synainesh-h-pio-skandalwdh-exagora.html

Αφού λοιπόν το καθεστώς εξαπάτησε τον Ελληνικό λαό και πούλησε κοψοχρονιάς την Ο.Α. στον Βγενόπουλο ζημιώνοντας κατά εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ τον προϋπολογισμό (και στην ουσία τους Έλληνες πολίτες) σε σχέση με τα οφέλη από την πώληση σε Aegean ή Crysler, διαβάζουμε σήμερα ότι

‘’Εντός 24ωρων οι οριστικές αποφάσεις για τη συγχώνευση Οlympic Αir και Αegean Airlines’’

http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1109091&lngDtrID=251

Μάλιστα… όλο το ζήτημα έγινε δηλαδή για να κερδίσει ο Βγενόπουλος μερικές εκκατοντάδες εκκατομύρια ευρώ και να ζημιωθεί ο Έλληνας πολίτης ακόμη περισσότερα.

Άραγε τα πληρωμένα παπαγαλάκια που εκθείαζαν την επιλογή Βγενόπουλου γιατί –και καλά- απέτρεπε το ‘’μονοπώλιο’’ στις αερομεταφορές , θα πούνε κάτι τώρα που όχι μόνο δεν γλυτώνουμε το μονοπώλιο στις αερομεταφορές αλλά πάει να δημιουργηθεί μονοπώλιο στις μεταφορές συνολικά; Δεδομένου ότι ο όμιλος Mig διαθέτει και ακτοπλοϊκή εταιρία…

Φυλακή θα πάει κανένας για την ζημιά του Έλληνα φορολογούμενου;

Σιγά μην πάει, εδώ δεν πήγε για την υπόθεση των Ορυχείων Κασσάνδρας που είναι και μεγαλύτερη. Για την ακρίβεια δεν μας το είπαν καν, μόνο στα ψιλά δύο εφημερίδων γράφτηκε. Βέβαια πώς να το πούνε στα κανάλια όταν αυτός που πήρε κοψοχρονιάς τα ορυχεία είναι ο ίδιος μεγαλοιδιοκτήτης ΜΜΕ;

http://liberalcreta.pblogs.gr/2009/01/o-epilektikos-antikapitalismos-ths-neoaristeras.html

Κατά τα άλλα. σύμφωνα με τους νεοαριστερούς ναζί του καθεστώτος για την χρεωκοπία της χώρας μας φταίνε τα ‘’κερδοσκοπικά παιχνίδια’’, ο ‘’ρατσισμός’’ των Ευρωπαίων, και οι… ‘’Εβραίοι’’…

Σχόλιο για την συνέντευξη Βγενόπουλου που έγινε μετά την παρούσα ανάρτηση:

''Kρατικος καπιταλισμος'' Το πιασατε το υποννοουμενο;

Απλα τα πραγματα, το καθεστως εστειλε σημα στον Βασιλακη οτι ο εκλεκτος κρατικος ολιγαρχης θα ειναι ο Βγενοπουλος και επρεπε να κανει συμφωνια μαζι του αλλιως θα τον τσακιζαν. Εκλεισε το καρε Μπομπολας, Κοκκαλης, Μυτιληναιος, Βγενοπουλος το καρε των φιλορωσων κρατικοπαρασιτικων ολιγαρχων που γιγαντωθηκαν μεσω κρατικου χρηματος και κρατικων διευκολυνσεων

Ολα τα αλλα ειναι μπαρμπουτσαλα.

Eπιτελους το ονειρο του ΚΚΕ, ΛΑΟΣ, ΣΥΡΙΖΑ δικαιωνεται... ένα κρατικοφασιστικο κεφαλαιο στην υπηρεσια του ''λαου'' και της ''πατρίδας''.

Κατι σαν τις κρατικες εταιριες της Ρωσιας και της Κινας ενα πραγμα, όπου οι ιθαγενεις δουλευουν ως ειλωτες για την κομματικη αριστοκρατια

YΓ: Ορίστε τι δήλωνε ο κ. βγενόπουλος πριν από περίπου ένα χρόνο:

Την άποψη ότι εάν η Ολυμπιακή πωληθεί στην Aegean θα δημιουργηθεί μονοπωλιακή κατάσταση εξέφρασε ο Ανδρέας Βγενόπουλος, την Πέμπτη, ενώ ολοκληρώνονται οι αποκλειστικές διαπραγματεύσεις της MIG με την κυβέρνηση για τις ΟΑ.

Πιλότοι: ν'απορριφθεί η προσφορά της Aegean

Σε ανακοίνωσή της η ΕΧΠΑ θεωρεί «δεδομένο και αυτονόητο ότι η ελληνική κυβέρνηση θα χειρισθεί το εν λόγω ζήτημα με τη δέουσα σοβαρότητα, απορρίπτοντας την προσφορά της Aegean, ώστε να αποτραπεί ένα μονοπωλιακό καθεστώς στον κλάδο των εγχώριων αερομεταφορών»

http://www.in.gr/NEWS/article.asp?lngEntityID=992450

Kαι ω τι θαυμα! Η ''μονοπωλιακή κατάσταση'' μετατράπηκε σε ''δεσπόζουσα θέση''....

AYTOΣ ΛΟΙΠΟΝ ΕΙΝΑΙ Ο ''ΜΑΓΚΑΣ'' Κ. ΒΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ, ΕΝΑ ΑΤΟΜΟ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΚΩΛΟΤΟΥΜΠΕΣ ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ, ΠΟΥΛΩΝΤΑΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΣΤΟΥΣ ΙΘΑΓΕΝΕΙΣ

Η ΚΡΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΕΘΝΗΣ Η ΑΠΛΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ;

Τα πάντα σχεδόν φορτώνονται σήμερα στην διεθνή οικονομική κρίση. Το προβλημα όμως της χώρας μας είναι εσωτερικό, δομικό. Δεν είναι εισαγόμενο από το εξωτερικό. Δεν είμαστε βιομηχανική χώρα με μεγάλες εξαγωγές που θα μπορούσαν να υποστούν ζημιές από την κάμψη της διεθνούς κατανάλωσης. Και συνακόλουθα να κλείσουν, αφήνοντας άνεργους δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους. Στην Ελλάδα το πρόβλημα προέρχεται από τις απηρχαιωνένες δομές της οικονομίας μας. Που η διεθνής κρίση απλά έφερε στην επιφάνεια. Γιατί δεν μπορούν πλέον να κρυφτούν. Για χρόνια - από το 1981 ουσιαστικά - η χώρα ζεί με δανεικά. Οι κυβερνήσεις κάνουν παροχές, δίνουν επιδοτήσεις, συντηρούν πεθαμένες ουσιαστικά βιομηχανίες και εταιρίες και μεγαλώνουν τον δημόσιο τομέα με δανεικά. Καλύπτουν τα ελλείμματα δανειζόμενοι από το εξωτερικό. Κι ο λαός αδiαφορεί μιά και περνάει καλά. Θυμώνει μόνο όταν κάποιος προσπαθήσει να βάλει τάξη. να του χαλάσει δηλ. την βόλεψη. Να επιχειρήσει κάποιον ουσιαστικό εκσυγχρονισμό της οικονομίας και της κοινωνίας. Οπως όταν το 1993 η κυβέρνηση Μητσοτάκη αποκάλυψε τις κρυφές εγγυήσεις που είχε δώσει το δημόσιο για τα δάνεια δημόσιων οργανισμών και άλλων φορέων. Και τις ενσωμάτωσε έντιμα στον προυπολογισμό. Κι έκτοτε κατηγορείται πως ...αύξησε το έλλειμμα!! Επειδή έφερε στο φώς τις ταχυδακτυλουργίες! Κι ας ήταν η μοναδική φορά μετά το 1981 που η χώραπαρουσίασε πρωτογενές πλεόνασμα.
Ολα όμως μπορούσαν μέχρι τώρα να καλύπτονται. Τώρα το πάρτυ τελείωσε. Γιατί δεν είναι πλέον εύκολος ο δανεισμός. Για να βρούμε λεφτά σήμερα χρειάζεται να βγάλουμε ομόλογα με spread μεγαλύτερο κατά 7 περίπου μονάδες από το αντίστοιχο της Γερμανίας. Και η Ευρωπαική Τράπεζα να αγοράσει τα δάνεια αυτά από τους φοβισμένους δανειστές μας. Μιά άρνηση της Ευρωπ. Τράπεζας θα μας οδηγούσε αμέσως στην χρεοκοπία. Γιατί κανείς δεν δανείζει μιά χώρα - ανεξάρτητα από το spread - που χρωστάει γενικά γύρω στα 800 δισ. ευρώ. Διότι απλά δεν θέλει να χάσει τα λεφτά του. Χάρις λοιπόν στην Ευρώπη ακόμη αναπνέουμε. Καιρός είναι να το καταλάβουμε. Και να αρχίσουμε την δουλειά. Σοβαρά όμως και δίχως κουτοπονηριές. Οι σημερινές μας οικονομικές δομές θα μας στείλουν στην κόλαση. Να δούμε την αλήθεια, να κατανοήσουμε όλοι το πρόβλημα και να αλλάξουμε νοοτροπί.α Είναι αυτός ο μοναδικός δρόμος σωτηρίας.
http://www.andrianopoulos.gr/