38 χρόνια από τη δολοφονία του ήρωα Νίκου Ζαχαριάδη γενικού γραμματέα του ΚΚΕ

38 χρόνια από τη δολοφονία του ήρωα Νίκου Ζαχαριάδη γενικού γραμματέα του ΚΚΕ

Να αρνηθούμε τους δολοφόνους του για να χτίσουμε το νέο κομμουνιστικό κόμμα στα χνάρια του παλιού

Την 1^η Αυγούστου κλείνουν 38 χρόνια από την δολοφονία του γραμματέα του ΚΚΕ, Ν. Ζαχαριάδη από το ρώσικο σοσιαλιμπεριαλισμό και τους λακέδες του, τους πολιτικούς πρόγονους του ψευτοΚΚΕ και του ΣΥΝ.

Η δολοφονία του ήρωα της ελληνικής προλεταριακής επανάστασης ήταν μια κίνηση υποχρεωτική για το ρώσικο σοσιαλιμπεριαλισμό και για τα σχέδια της ηγεμονίας του στην Ελλάδα. Αν με την επικείμενη πτώση της κλονιζόμενης τότε χούντας ο Ζαχαριάδης κατέβαινε στην Ελλάδα, θα έδινε ένα τεράστιο χτύπημα από το οποίο δεν θα συνερχόταν ποτέ το κάλπικο ΚΚΕ, το βασικό πολιτικό πρακτορείο της Ρωσίας στη Ελλάδα. Ποιος θα ακολουθούσε το μικρό τότε κόμμα του Φλωράκη, του Τσολάκη, του Καλούδη και Σία όταν θα υπήρχε ζωντανός ο θρύλος, ο Ζαχαριάδης, με την τεράστια ακτινοβολία, το κύρος, τη βαθύτατη μαρξιστική του καταρτιση και το κοφτερό πολιτικό μυαλό του. Ποιος θα τολμούσε να σταθεί απέναντί του και να απαντήσει στα ερωτήματα που θα έβαζαν οι μάζες της κομμουνιστικής και δημοκρατικής αριστεράς. Ποιος, το κυριότερο εκτός από αυτόν θα μπορούσε να κοιτάξει στα μάτια τη μεγάλη μάζα των μαχητών του ΔΣΕ που θα κατέβαιναν μαζί του. Όλα τότε θα ήταν διαφορετικά. Τα στρατηγικά σχέδια του ρώσικου σοσιαλιμπεριαλισμού για την Ελλάδα θα είχαν κυριολεκτικά τιναχτεί στον αέρα.

Ο Ζαχαριάδης αρχικά εμποδίστηκε με φασιστική βία να συμμετέχει στην πολιτική ζωή του κόμματός του του ΚΚΕ και στη συνέχεια το ίδιο το κόμμα του διαλύθηκε με φασιστικές διώξεις των συνεπέστερων επαναστατικών στοιχείων του, που ήταν πρόσφυγες στην ΕΣΣΔ μαχητές του ΔΣΕ. Αυτά έγιναν με τις πιο ύπουλες, πρωτοφανείς, παράνομες και πραξικοπηματικές διαδικασίες που μόνο έμπειροι προδότες διεθνούς επιπέδου μπορούσαν να οργανώσουν. Τέτοιοι ήταν οι σφετεριστές της ηγεσίας του λενινιστικού και σταλινικού ως τότε ΚΚΣΕ, οι προδότες του ρώσικου και του παγκόσμιου προλεταριάτου Σουσλόφ και Χρουστσόφ. Στη συνέχεια αυτοί χρησιμοποίησαν κάποια σιχαμερά τσιράκια τους μέσα στο ως τότε επαναστατικό ζαχαριαδικό ΚΚΕ τους Κολιγιάννη, Παρτσαλίδη κλπ για να φτιάξουν ένα άλλο ΚΚΕ, ένα ομοίωμα του πραγματικού ΚΚΕ και έτσι να εξαπατήσουν τους έλληνες κομμουνιστές. Αργότερα ηγέτες αυτού του ψεύτικου ΚΚΕ έγιναν άλλοι προδότες και τσιράκια των σοβιετικών ψευτοκομμουνιστών όπως ο Φλωράκης και μετά από αυτόν η Παπαρήγα. Ο Ν. Ζαχαριάδης έγινε αιχμάλωτος στη Ρωσία των σοβιετικών και στάλθηκε σε εξορία στην πόλη Μποροβίτσι από το 1956 ως το 1962. Εκεί είχε κάποιο δικαίωμα επικοινωνίας με τον έξω κόσμο και το αξιοποίησε για να ζητήσει και από τη ρώσικη και την ελληνική κυβέρνηση να γυρίσει στην Ελλάδα και να δικαστεί. Η κυβέρνηση Καραμανλή και οι έλληνες ψευτοκομμουνιστές το αρνήθηκαν. Το δε ΚΚΣΕ θύμωσε και φοβήθηκε τόσο πολύ ώστε έστειλε τον Ν. Ζαχαριάδη σε μια απάνθρωπη εξορία στους πάγους της Σιβηρίας, στο Σουργκούτ και τον κράτησαν εκεί σε απομόνωση και φρουρούμενο διαρκώς από τις δυνάμεις ασφαλείας με προβολείς έξω από την κάμαρά του ώστε ποτέ να μην αποδράσει και σε κανέναν έμπειστο σύντροφό του ή δημοσιογράφο να μη μιλήσει. Εκεί τον κράτησαν επί 11 ολόκληρα χρόνια ώσπου τον κρέμασαν στα 1973 στο δωμάτιο του 3 μιση μήνες πριν το Πολυτεχνείο. Αρχικά οι αρχές είπαν επίσημα ότι πέθανε από καρδιά. Μετά από 17 χρόνια μίλησαν κάποιοι ρώσοι μάρτυρες που είπαν για την κρεμάλα και μετά άλλαξε η επίσημη εκδοχή και έγινε ότι ο Ζαχαριάδης κρεμάστηκε μόνος του. Δηλαδή λένε ότι ένας τέτοιος ήρωας αφού άντεξε στο μαρτύριο της μοναξιάς επί 11 χρόνια κατά σύμπτωση αυτοκτόνησε λίγο μετά την εξέγερση της Νομικής κατά της Χούντας και 3 μιση μήνες πριν από το Πολυτεχνείο. Αυτό λέει και τώρα το ψευτοΚΚΕ που τώρα παριστάνει ότι τιμά και αποκαθιστά το Ζαχαριάδη. Οι ψεύτικοι αυτοί φίλοι η καλύτερα οι ηθικοί συναυτουργοί της δολοφονίας πάνε τώρα στα μνημόσυνα του Ζαχαριάδη. Όμως τους προδίνει το ότι «ξέχασαν» να πάνε στην κηδεία του το 1973 και ποτέ ως τώρα ούτε τώρα δεν ζητάνε από τη ρώσικη κυβέρνηση να ανοίξουν τα αρχεία του ΚΚΣΕ και της Καγκεμπε και να φέρουν στο φως τι λένε γι αυτήν την εξορία, την φυλάκιστη την απομόνωση, το θάνατο του αρχηγού ενός ελληνικού πολιτικού κόμματος του πιο ένδοξου και ηρωικού από κάθε άλλο στη χώρα τους. Αυτό το απαιτούμε εμείς οι έλληνες κομμουνιστές και δεν θα αργήσει πολύ η στιγμή που θα το απαιτεί όλη η Ελλάδα.

Γιατί δεν πρόκειται μόνο για το θάνατο του Ζαχαριάδη. Είναι η εξόντωση του πιο φωτεινού κόμματος αυτής της χώρας και ακόμα περισσότερο είναι η περίπτωση όπου αυτοί που σκότωσαν αυτό το κόμμα ντύθηκαν τη φορεσιά του σκοτωμένου που αντί για φως σκορπάει το απόλυτο σκοτάδι και μετατρέπει σε δηλητήριο κάθε θρεπτικό χυμό αυτού του κόμματος και διαστρέφει οποια καλή ψυχή το πλησιάζει. Τον Ζαχαριάδη τον φυλάκισαν και τον σκότωσαν για να διαλύσουν αρχικά το αληθινό ΚΚΕ με τα πογκρόμ εναντίον των καλύτερων μελών και στελεχών του, με τις φυλακές και τις εξορίες στην παγωμένη Σιβηρία, με τη στέρηση της δουλειάς και των όρων επιβίωσης τους, με την συναλλαγή τη διαφθορά και την αφαίρεση και των πιο στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους. Έφερναν αυτά τα τέρατα στο σημείο περήφανους μαχητές και στελέχη του ΔΣΕ να τους ζητούν την οποιαδήποτε δουλειά για να ταΐσουν τα πεινασμένα τους παιδιά.

Το επαναστατικό ΚΚΕ ήταν το έμπειρο και δοκιμασμένο κόμμα του αντιφασιστικού αγώνα και της προλεταριακής επανάστασης, το μοναδικό κόμμα στον κόσμο ακόμα και πριν το ΚΚ Κίνας που με τον ηγέτη του τον Ν. Ζαχαριάδη αντιστάθηκε στο χρουτσωφικό αντισταλινικό πραξικόπημα του 1956 και γι’ αυτό δεν ήταν εύκολο να το ελέγξουν οι σοσιαλιμπεριαλιστές και τα τσιράκια τους. Δεν ήταν εύκολο να τσακίσουν την επαναστατικότητα, την μαρξιστική-λενινιστική του ιδεολογία τις αρχές του, την πολιτική και την κομματικότητά του, που καταχτήθηκαν στους ηρωικούς ταξικούς αγώνες ως τα 1940 μετά στον μεγάλο αντιφασιστικό ένοπλο αγώνα 1940-44 και στη συνέχεια στην ένοπλη επαναστατική πάλη για την εθνική ανεξαρτησία και την λαϊκή δημοκρατία ανάμεσα στα 1945-1949. Αυτό το κόμμα δεν μπόρεσε ποτέ ο σοσιαλιμπεριαλισμός να το μετατρέψει ειρηνικά σε ένα κόμμα σοσιαλφασιστικό, πραχτορείο της ρώσικης υπερδύναμης ή ακόμα να μετατρέψει σε ένα αστικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα ευρωκομμουνιστικού τύπου και να το στρέψει με οποιονδήποτε τρόπο ενάντια στην επανάσταση στην εργατική τάξη και στο λαό. Γι’ αυτό και το σκότωσαν, το δολοφόνησαν το διέλυσαν πρακτικά διαγράφοντας την πλειοψηφία των μελών του, αφού δεν μπόρεσαν να το ελέγξουν. Το σοσιαλφασιστικό πρακτορείο που κατασκεύασαν στη θέση του, που φέρνει μέχρι σήμερα το όνομα του επαναστατικού ΚΚΕ, είναι η πλήρης άρνησή του. Αυτό είναι το κόμμα της άρνησης της επανάστασης, της άρνησης της εργατικής τάξης και της άρνησης του λαού.

Το ψευτοΚΚΕ είναι το κόμμα που ταυτίζεται σήμερα στρατηγικά με τους κλασικούς φασίστες στην κοινή αντιδυτική και φιλορώσικη γραμμή και συγκροτεί μ’αυτούς στην πράξη το φαιοκόκκινο μέτωπο. Αυτό η στρατηγική συνεργασία σηματοδοτήθηκε στην οικουμενική 89 όταν το ψευτοΚΚΕ μαζί με το ΠΑΣΟΚ του Α. Παπανδρέου και τη ΝΔ του Καραμανλή έκαψαν στις υψικαμίνους τους φακέλους της ασφάλειας για να εξαφανίσουν τις ιστορικές ευθύνες του φασισμού αλλά και τις προδοσίες των ψευτοαριστερών. Αυτό το τρομακτικό έγκλημα ενάντια στην ιστορία του λαού και της χώρας την έκανε το ψευτοΚΚΕ για να μπορεί να ενωθεί για πάντα με τους παλιούς φαιούς φασίστες για να φέρουν από κοινού μια μέρα τη νεοτσαρική δικτατορία στην Ελλάδα. Έτσι οι δολοφόνοι του ΚΚΕ εξαφάνισαν τις αποδείξεις κάθε προδοσίας και κάλυψαν κάθε προδότη εθνικό ή ταξικό.

Για τον ίδιο λόγο ο φάκελος Ζαχαριάδη φυλάσσεται από τη Ρωσία, σαν μυστικό υψίστης κρατικής ασφάλειας. Οι διώξεις και η εξόντωση του δεν πρέπει ποτε να σκιάσουν τι ελληνορωσικές σχέσεις ή μάλλον να αποκαλύψουν τις σχέσεις υποτέλειας της Ελλάδας αλλά και του ψευτοΚΚΕ προς τη Ρωσία. Το ψευτοΚΚΕ δημοσίευσε την ιστορία του ΚΚΕ τόμος Β όπου εκτός που αναγνωρίζει την αυτοκτονία σαν αιτία θανάτου του Ζαχαριάδη και για τις συνθήκες της τάχατες αυτοκτονίας δηλώνει ότι ο τόμος δεν φτάνει χρονολογικά σε αυτήν! Οι καγκεμπίτες «αυτοκτόνησαν» τον Ζαχαριάδη ρίχνοντας στον τάφο του και μια σειρά από πλαστογραφήματα που τα εμφανίζουν σαν γράμματά του εδώ και χρόνια για να τον συκοφαντήσουν.Έτσι κατασκευάζουν στη θέση ενός γίγαντα έναν “μικρό Ζαχαριάδη» που τον δέρνουν οι τύψεις και οι συναισθηματισμοί με τους διώκτες και δήμιούς του, που εκθειάζει τα κόμματα που τον βασάνιζαν όπως το ΚΚΣΕ και το ψευτοΚΚΕ, και στα οποία εκθειάζει αυτό το θλιβερό τσιράκι των σοβιετικών και αγαπημένη φιγούρα της ελληνικής αντίδρασης Χαρ. Φλωράκη σαν: «άξιο κουκουέ, με στέρεο κομματικό έρμα, δοκιμασμένο, με κατάρτιση και μυαλό που θα του επιτρέψουν, αφτό το πιστέβω, να τα βγάλει πέρα». Αν τάλεγε αυτά ο Ζαχαριάδης έστω και για ένα δευτερόλπετο δεν θα τον είχαν στον πάγο αλλά θα έκανε τις βόλτες τους στην Μόσχα και μετά στην Αθήνα.

Πρέπει να δούμε τι σημαίνει το ότι ο Ζαχαριάδης παρουσιάστηκε το 1962 στην ελληνική πρεσβεία σhttp://www.blogger.com/img/blank.gifτη Μόσχα για να δικαστεί στην Ελλάδα। Με αυτή του και μόνο την κίνηση ο Ζαχαριάδης έδειξε στην πράξη, για άλλη μια φορά, ότι δεν αναγνώριζε το ρώσικο κράτος και το ΚΚΣΕ σαν τον φυσικό δικαστή του ούτε βέβαια σαν συντρόφους του κομμουνιστές, και ζήτησε ως έλληνας πολίτης και ως κομμουνιστής να δικαστεί από την ελληνική δικαιοσύνη. Να απολογηθεί στην εργατική του τάξη και στο λαό του σε αντίθεση με τους δολοφόνους που απολογούνται στο Κρεμλίνο. Μια τέτοια δίκη θα ήταν καταστροφική και για το ψευτοΚΚΕ και για τους αντικομμουνιστές και τους φασίστες. Η σύμπτωση αυτή φασισμού και σοσιαλφασισμού για την από κοινού αντιμετώπιση του γενικού γραμματέα του ΚΚΕ είναι και η πρώτη χαρακτηριστική πράξη συγκρότησης του φαιοκόκκινου μετώπου. Από εκεί και πέρα μόνο η παραμονή του Ζαχαριάδη στον πάγο που σημαίνει την άρνησή του να κάνει οποιαδήποτε θετική τοποθέτηση στον τύπο για το ΚΚΣΕ και το ψευτοΚΚΕ δείχνει πόσο βαθιά τους καταφρονούσε και τους μισούσε πολιτικά. Αυτή η στάση και μόνο αυτή μιλάει από μόνη της όσο 100 τόμοι καταγγελιών.

Η συνέχεια εδώ http://oakke.blogspot.com/2011/08/38.html#more

“ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ”: ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ; Ή ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΗ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΠΑΓΙΔΑ;

“ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ”: ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ; Ή ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΗ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΠΑΓΙΔΑ;

Επί έ­να χρό­νο με­τά την α­κή­ρυ­χτη ελ­λη­νι­κή χρε­ω­κο­πί­α το α­να­το­λικό δια­κομ­μα­τι­κό μπλοκ κο­ρυ­φής που κυ­βερ­νά­ει τη χώ­ρα μας χρη­σι­μο­ποιού­σε τα κλασ­σι­κά πο­λι­τι­κά και συν­δι­κα­λι­στι­κά του ερ­γα­λεί­α, βα­σι­κά τη ΓΣΕΕ, το ΠΑ­ΜΕ το ψευ­τοΚ­ΚΕ, τον ΣΥΝ και τον ε­ξω­κοι­νο­βου­λευ­τι­κό συρ­φε­τό τους για να πα­ρα­τά­ξει α­πέ­να­ντι στην υ­πό­λοι­πη Ε­Ε έ­ναν πο­λι­τι­κά ε­λεγ­χό­με­νο α­πό τον ί­διο ε­ξε­γερ­μέ­νο λα­ό.

Αυ­τό το λα­ό τον χρεια­ζό­ταν σαν δια­πραγ­μα­τευ­τι­κό χαρ­τί ό­χι για να πε­ριο­ρί­σει τα σκλη­ρά μι­σθο­λο­γι­κά και φο­ρο­λο­γι­κά μέ­τρα των δα­νει­στών (σε αυ­τά ο πρω­θυ­πουρ­γός του κα­θε­στώ­τος πλειο­δο­τού­σε) αλ­λά για να πε­τύ­χει έ­ναν στρα­τη­γι­κά για τα α­να­το­λι­κά α­φε­ντι­κά του πο­λι­τι­κό στόχο: Να φέ­ρει σε πο­λι­τι­κό α­διέ­ξο­δο και α­πο­σύν­θε­ση την Ε­Ε κα­θώς ζη­τού­σε και ζη­τά­ει διαρ­κώς α­πό αυ­τήν νέ­α δά­νεια ε­νώ συ­νε­χί­ζει δρα­στή­ρια και υ­πο­χθό­νια το βιο­μη­χα­νι­κό σα­μπο­τάζ και την γρα­φειο­κρα­τι­κή δια­φθο­ρά της χώ­ρας μας, δη­λα­δή δυ­να­μώ­νει την κρί­ση, ο­δη­γεί σε ολο­έ­να και πιο αφό­ρη­τη α­νερ­γί­α το λα­ό μας και κά­νει την α­πο­πλη­ρω­μή του δα­νεί­ου α­δύ­να­τη. Κά­θε φο­ρά λοι­πόν αυ­τός ο μι­κρός σε ό­γκο εκ­βια­στής στην υ­πη­ρε­σί­α της πιο πο­λι­τι­κής υ­περ­δύ­να­μης στον κό­σμο ερ­χό­ταν και α­πει­λού­σε τον οι­κο­νο­μικό αυ­τόν γί­γα­ντα και πο­λι­τι­κό νάνο που εί­ναι η Ε­Ε ό­τι η Ελ­λά­δα θα χρε­ωκο­πή­σει αν η Ε­Ε δεν της δώ­σει νέ­α λε­φτά. Και ε­κεί­νη του έ­δι­νε έ­ντρο­μη ό­τι μπο­ρεί να υ­πάρ­ξει ε­πέ­κτα­ση των χρε­ω­κο­πιών στην Ευ­ρω­ζώ­νη. Αλ­λά με κά­θε δό­σιμο δα­νεί­ου κά­τω α­πό αυ­τές τις συν­θή­κες δυ­νά­μω­νε και δυ­να­μώ­νει στο έ­πακρο η ε­σω­τε­ρι­κή σύ­γκρου­ση στην Ευ­ρω­ζώ­νη και στην Ε­Ε, μια σύ­γκρου­ση που ό­λο και πε­ρισ­σό­τε­ρο την πα­ρα­λύ­ει. Σε ό­λο αυ­τό το διά­στη­μα το ελ­λη­νι­κό πο­λι­τι­κό κα­θε­στώς έ­κα­νε τους δα­νει­στές κύ­ριους υ­πό­λο­γους στα μά­τια του ελ­λη­νι­κού λα­ού για την αυ­ξα­νό­με­νη πεί­να του ε­νώ οι κύ­ριοι υ­πό­λο­γοι αυτής της πεί­νας έ­πρε­πε να εί­ναι οι ί­διοι οι σα­μπο­τα­ρι­στές, δη­λα­δή οι Πα­πανδρε­ο-μπιρ­μπί­λη­δες, η α­ντι­βιο­μη­χα­νι­κή ψευ­το­α­ρι­στε­ρά και τα α­ντι­βιο­μη­χανι­κά κρα­τι­κά όρ­γα­να ΣτΕ, Πο­λε­ο­δο­μί­ες, Δα­σαρ­χεί­α κλπ. Ο Πα­παν­δρέ­ου δεν δια­πραγ­μα­τεύ­τη­κε πο­τέ ου­σια­στι­κά για να πε­ριο­ρί­σει τα α­ντι­μι­σθο­λο­γικά και φο­ρο­λο­γι­κά μέ­τρα που ή­θε­λαν οι δα­νει­στές α­κρι­βώς για­τί αυ­τά σε συνδυα­σμό με το σα­μπο­τάζ στράγ­γι­ζαν την α­γο­ρά και μεί­ω­ναν πα­ρα­πέ­ρα τις ε­πενδύ­σεις. Για τον ί­διο λό­γο δεν ε­φάρ­μο­σε πο­τέ τις θε­τι­κές α­να­πτυξια­κές πλευ­ρές του μνη­μό­νιου. (Δες άρ­θρα για την οι­κο­νο­μί­α στην www.oakke.gr)

Γιατί το καθεστώς έχει ανάγκη μιας ειδικής ελληνικής «αντιιμπεριαλιστικής» Ταχρίρ

Για κα­κή τύ­χη ό­μως του προ­βο­κά­το­ρα, και γε­νι­κό­τε­ρα του ρω­σό­φιλου δια­κομ­μα­τι­κού μπλοκ που τον στη­ρί­ζει, ο πλα­τύς κό­σμος ό­λο και λι­γό­τερο κα­τέ­βαι­νε στις κα­θε­στω­τι­κές πο­ρεί­ες. Για­τί δεν τους ε­ξα­σφά­λι­ζαν κά­ποιες ε­λα­φρύν­σεις α­πό τους δα­νει­στές. Έ­τσι το κα­θε­στώς για να κά­νει θό­ρυβο στο ε­ξω­τε­ρι­κό και να ε­νι­σχύ­σει τον Πα­παν­δρέ­ου δια­πραγ­μα­τευ­τι­κά, έφτα­σε να χρη­σι­μο­ποιεί κυ­ρί­ως τη βί­α των προ­στα­τευό­με­νων α­πό τα κομ­μα­τι­κά μπλοκ, ι­διαί­τε­ρα α­πό τον ΣΥΝ-ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, δή­θεν πα­ρεί­σα­κτων ε­μπρη­στών και σπασι­μα­τιών που έ­δι­ναν την ει­κό­να της ε­πα­να­στα­τη­μέ­νης χώ­ρας αλ­λά ή­ταν πο­λύ μι­σητοί στο λα­ό. Ε­πί­σης χρη­σι­μο­ποί­η­σε και τη βί­α των ταγ­μά­των ε­φό­δου του ψευ­τοΚ­ΚΕ στα λι­μά­νια, την α­κρό­πο­λη και αλ­λού, πράγ­μα που δη­μιουρ­γού­σαν κά­ποιο δέ­ος στο ε­ξω­τε­ρι­κό και σα­μπό­τα­ραν και την πα­ρα­γω­γή αλ­λά ή­ταν και αυ­τά α­ντι­πα­θη­τι­κά στην Ελ­λά­δα. Έ­τσι α­πoμαζικο­ποι­ή­θη­καν πα­ρα­πέρα οι α­ντι-Ε­Ε δια­δη­λώ­σεις και ο ξέ­νος τύ­πος δια­πί­στω­νε ό­τι το ο ελ­λη­νι­κός λα­ός κου­ρά­στη­κε. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ο κό­σμος δεν κα­τέ­βαι­νε στις πο­ρεί­ες ό­χι μό­νο λό­γω αυ­τής της βί­ας αλ­λά και λό­γω της κού­φιας, ρου­τι­νιά­ρι­κης και πο­λι­τι­κά στεί­ρας αγω­νι­στι­κής τε­λε­τουρ­γί­ας δε­κα­ε­τιών και στο βά­θος για­τί οι ερ­γα­ζό­με­νες μά­ζες δεν συ­μπα­θούν ε­δώ και πολ­λά χρό­νια αυ­τά τα κόμ­μα­τα για­τί τα έ­χουν ζή­σει σαν ξέ­να ή και ε­χθρι­κά στους χώ­ρους δου­λειάς τους ι­διαί­τε­ρα στον ι­διω­τι­κό το­μέ­α.

Έ­τσι το βα­θύ κα­θε­στώς άρ­χισε να σκα­ρώ­νει έ­να νέ­ο με­γά­λο κόλπο, το κόλ­πο «ελ­λη­νι­κή πλα­τεί­α Τα­χρίρ». Αυ­τό συ­νί­στα­ται βα­σι­κά στο πο­λιτι­κά α­νώ­νυ­μο κά­λε­σμα των μα­ζών σε δια­δη­λώ­σεις που γί­νε­ται με τέ­τοιο τρό­πο ώ­στε οι πραγ­μα­τι­κοί διορ­γα­νω­τές να κρύ­βο­νται πο­λι­τι­κά. Αυ­τή η μέ­θο­δος διευ­κόλυ­νε στην Αί­γυ­πτο και προ­η­γού­με­να στην Τυ­νη­σί­α τους ό­χι και πολύ α­πο­δε­κτούς α­πό το λα­ό και κυ­ρί­ως α­πό την διε­θνή κοι­νή γνώ­μη Α­δελ­φούς Μου­σουλ­μά­νους να κρυ­φτούν πί­σω α­πό έ­να πο­λύ ευ­ρύ­τε­ρο πλή­θος πο­λι­τών δυ­σαρε­στη­μέ­νων με το κα­θε­στώς Μπεν Α­λί και με­τά Μου­μπάρακ. Δη­λα­δή οι Α­δελφοί Μου­σουλ­μά­νοι κά­να­νε μια με­γά­λη κα­μπά­νια στο Facebook για συ­γκέντρω­ση στην πλα­τεί­α Τα­χρίρ. Ό­μως οι ί­διοι μεί­να­νε πί­σω τις πρώ­τες μέ­ρες αφή­νο­ντας στην αρ­χή κά­ποιους συμ­μά­χους τους βα­σι­κά τρο­τσκι­στές για να κινή­σουν τα πλή­θη στις πλα­τεί­ες χω­ρίς κομ­μα­τι­κά πα­νό ώ­στε οι μά­ζες να νοιώθουν το κί­νη­μα σαν πο­λι­τι­κά δι­κό τους. Με­τά ό­ταν το κί­νη­μα φού­ντω­σε κατέ­βη­καν και αυ­τοί στην πλα­τεί­α πα­ρι­στά­νο­ντας ό­τι δή­θεν πα­ρα­σύρ­θη­καν α­πό το υ­πέ­ρο­χο αυ­θόρ­μη­το του λα­ού. Ό­μως πά­ντα χω­ρίς πα­νό και κομ­μα­τι­κά διακρι­τι­κά. Α­κό­μα και το Αλ­λάχ ου Ακ­μπάρ (ο θε­ός εί­ναι με­γά­λος) το ε­ξα­φά­νι­σαν σε μια πρώ­τη πε­ρί­ο­δο. Ό­ταν ό­μως αυ­τό το κί­νη­μα σε συμ­μα­χί­α με τις Η­ΠΑ, το στρα­τό και κυ­ρί­ως με τη Ρω­σί­α και το Ι­ράν έ­ρι­ξε τον Μου­μπά­ρακ κα­τά­πλη­κτη η Αί­γυ­πτος δια­πί­στω­σε με­τά α­πό ένα δη­μο­ψή­φι­σμα ό­τι ο με­γά­λος νι­κη­τής ήταν οι Α­δελ­φοί Μου­σουλ­μά­νοι που άρ­χι­σαν να κυ­νη­γά­νε τους «ά­πι­στους» αρ­χίζο­ντας α­πό τους χρι­στια­νούς κό­πτες. Τώ­ρα ό­λο και πε­ρισ­σό­τε­ροι οι δη­μο­κράτες, ι­διαί­τε­ρα οι γυ­ναί­κες έ­χουν με­τα­νιώ­σει για την ευ­πι­στί­α τους και στην Αί­γυ­πτο και στην Τυ­νη­σί­α. Που να φα­ντα­στούν ό­τι πί­σω α­πό το δυ­τικό facebook κρυ­βό­ταν το α­ξύ­ρι­στο πρό­σω­πο του ι­σλα­μο­φα­σι­στι­κού με­σαί­ωνα και των σο­σιαλ­φα­σι­στών τρο­τσκι­στών φί­λων τους,

Στην πε­ρί­πτω­ση της «ελ­λη­νι­κής Τα­χρίρ» την κύ­ρια δου­λειά για λο­γα­ρια­σμό ό­λου του ρω­σό­δου­λου μπλοκ την α­νέ­λα­βε ο πιο ε­πι­δέ­ξιος χα­μαι­λέο­ντας της ελ­λη­νι­κής πο­λι­τι­κής ζω­ής, ο ΣΥΝ-ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και πιο ει­δι­κά ο σκη­νο­θέτης των ά­πει­ρων με­ταμ­φιέ­σε­ων του και αρ­χη­γός πα­σών των «ε­πα­να­στα­τικών φρα­ξιών του» Αλ. Α­λα­βά­νος. Ή­ταν αυ­τός που σε συ­νερ­γα­σία με το νε­ο­φασι­στι­κό α­νοι­χτά ρω­σό­δου­λο μόρ­φω­μα που ο­νο­μά­ζε­ται Σπί­θα κά­λε­σε στο τέ­λος της α­πο­τυ­χη­μέ­νης δια­κομ­μα­τι­κής πο­ρεί­ας της 23 Φλε­βά­ρη σε μιαν «ελ­λη­νι­κή Τα­χρίρ» που ό­μως α­πέ­τυ­χε για­τί εμ­φα­νί­στη­κε σαν συ­νέ­χεια μιας συ­νη­θι­σμένης κομ­μα­τι­κής πο­ρεί­ας.

Βε­βαί­ως η μέ­θο­δος Τα­χρίρ δεν ε­νέ­πνευ­σε μό­νο τους έλ­λη­νες αλ­λά κά­θε πο­λι­τι­κό α­πα­τε­ώ­να στον κό­σμο. Την πρώ­τη ε­φαρ­μο­γή σε ευ­ρω­πα­ϊ­κό έ­δα­φος την έ­κα­ναν οι ι­σπα­νοί σο­σιαλ­φα­σί­στες που κα­τέ­βα­σαν αρ­κε­τό κό­σμο στο κί­νη­μα τους με το ό­νο­μα «Πραγ­μα­τι­κή Δη­μο­κρα­τί­α Τώρα» για να ε­πη­ρε­άσουν τις ι­σπα­νι­κές το­πι­κές ε­κλο­γές αλ­λά δεν εί­χαν την λαϊκή έ­κρη­ξη που πε­ρί­με­ναν. Ο λό­γος εί­ναι α­πλός. Η α­λη­θι­νή Τα­χρίρ εί­χε στον πυ­ρή­να της ε­κτός α­πό την συ­νερ­γα­σί­α των δύ­ο υ­περ­δυ­νά­με­ων και έ­να χει­ρο­πια­στό μα­ζι­κό πο­λιτι­κό αί­τη­μα, το «Κά­τω ο Μου­μπά­ρακ» που έ­νω­νε τη γε­νι­κή λα­ϊ­κή δυ­σα­ρέ­σκεια για τους ά­θλιους ό­ρους ζω­ής της με τον πυ­ρε­τό που δί­νει το ρί­σκο των βασα­νι­στη­ρί­ων και του θα­νά­του σε κά­θε α­γώ­να ε­νά­ντια σε έ­να αυ­ταρ­χι­κό κα­θεστώς. Σε σύ­γκρι­ση με την δρα­μα­τι­κή Τα­χρίρ το κί­νη­μα της μα­δρι­λένικης Πλα­τεί­ας του Ή­λιου ή­ταν η συ­νη­θι­σμέ­νη δυ­τι­κο­ευ­ρω­πα­ϊ­κή φάρ­σα στην ο­ποία έ­να χα­λα­ρός α­στυ­νο­μι­κά υ­πε­ρα­σφα­λής πε­ρί­πα­τος μι­κρο­α­στών με τα κλα­σικά κρα­τι­κο­φα­σι­στι­κά συν­θή­μα­τα κα­τά του ι­διω­τι­κού κε­φά­λαιου, των τρα­πε­ζιτών, της φι­λε­λεύ­θε­ρης πα­γκο­σμιο­ποί­η­σης κα­μώνε­ται το πρω­τό­τυ­πο ε­πα­ναστα­τι­κό κί­νη­μα.

Ο ΣΥΝ-ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έ­πια­σε τον ά­νε­μο της Μα­δρί­της στο λε­πτό και πρώ­τοι οι Τσί­πρας και Α­λα­βά­νος χαι­ρέ­τη­σαν το ι­σπα­νι­κό κί­νη­μα προ­α­ναγ­γέλ­λο­ντας το και για την Ελ­λά­δα. Λί­γο με­τά άρ­χι­σε να δου­λεύ­ει η «αυ­θόρ­μη­τη» ι­ντερ­νε­τι­κή μηχα­νή του ΣΥΝ-ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ που εί­χε πρω­το­δο­κι­μα­στεί με ε­πι­τυ­χί­α στους πο­λι­τι­κούς ε­μπρη­σμούς της Πάρ­νη­θας το 2007 ό­ταν πολ­λοί πραγ­μα­τι­κοί φί­λοι των δα­σών κα­τέ­βη­καν τό­τε στο Σύ­νταγ­μα σε έ­να πλαί­σιο που ε­νί­σχυε α­ντικει­με­νι­κά την τό­τε πο­λι­τι­κή του ΠΑ­ΣΟΚ και του ΣΥΝ.

Πως στενεύει η αρχική πλατφόρμα ή πως μετατρέπονται οι καλές αυθόρμητες προθέσεις σε αντιδραστικό καθεστωτικό πολιτικό κίνημα

Το βα­σι­κό σε αυ­τό τον μη­χα­νι­σμό α­πό­κρυ­ψης του πο­λι­τι­κού κέντρου μιας κι­νη­το­ποί­η­σης ώ­στε να εμ­φα­νι­στεί αυ­τή σαν αυ­θόρ­μη­τη είναι το πρώ­το κεί­με­νο που χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε για το κά­λε­σμα σε αυ­τήν. Εκ των υ­στέ­ρων έ­γι­νε πλα­τιά γνω­στό ό­τι αυ­τό α­ναρ­τή­θη­κε σε μια ι­στο­σε­λί­δα με τί­τλο «α­γα­να­κτι­σμέ­νοι του Λευ­κού Πύρ­γου». Αυ­τό το κεί­με­νο εί­ναι χα­ρα­κτη­ρι­στικό για έ­να πράγ­μα: Δεν εί­χε κα­νέ­να πολι­τι­κό αί­τη­μα και κα­μιά πο­λι­τι­κή θέ­ση ώ­στε οι πά­ντες να χω­ρά­νε μέ­σα του αρ­χι­κά. Το πα­ρα­θέ­του­με:

«Δη­λώ­νου­με ει­ρη­νι­κά την α­γα­νά­κτη­σή μας κα­τά της κρίσης. Κα­τά ό­λων αυ­τών που μας ο­δή­γη­σαν σε αυ­τό το ση­μεί­ο. Αυ­θόρ­μη­τα, χω­ρίς κόμ­μα­τα, ο­μά­δες και ι­δε­ο­λο­γί­ες. Με α­φορ­μή την απή­χη­ση που εί­χε η εκ­δή­λω­ση δια­μαρ­τυ­ρί­ας, πρέ­πει να μοι­ρα­στού­με κά­ποιες σκέ­ψεις μας. Δεν εί­μα­στε ο­μά­δα, κόμ­μα, σύλ­λο­γος ή κά­τι άλ­λο. Φτιά­ξα­με, πο­λύ απλά, μί­α εκ­δή­λω­ση για να βρε­θού­με ει­ρη­νι­κά. Το “Α­ΓΑ­ΝΑ­ΚΤΙ­ΣΜΕ­ΝΟΙ ΣΤΟΝ ΛΕΥΚΟ ΠΥΡ­ΓΟ” το υ­ιο­θε­τή­σα­με α­πό την ε­λεύ­θε­ρη με­τά­φρα­ση των συμ­βα­τι­κών μέ­σων για την ι­σπα­νι­κή λέ­ξη του κι­νή­μα­τος Indignados. Η λέ­ξη Α­γα­να­κτι­σμέ­νοι δεν θέ­λει με τί­πο­τα να υ­πο­κι­νή­σει ή να υ­πο­δεί­ξει τον τρό­πο. Α­πε­να­ντί­ας, δη­λώσα­με α­πό την αρ­χή ό­τι θέ­λου­με να βρε­θού­με ει­ρη­νι­κά και αυ­θόρ­μητα. Χω­ρίς σχέ­διο και πλά­νο. Μό­νο να δη­λώ­σου­με την ει­ρη­νι­κή δια­μαρ­τυ­ρί­α μας. Ο κα­θέ­νας στην σε­λί­δα της δια­μαρ­τυ­ρί­ας εκ­φρά­ζει τον ε­αυ­τό του και μόνον αυ­τόν. Χω­ρίς ε­πι­τρο­πές και ψή­φους. Άρα, κα­λού­με τον κα­θέ­να να εί­ναι υ­πεύ­θυ­νος των λό­γων και των πρά­ξε­ων του. Αυ­τό δεν ση­μαί­νει α­πα­ραί­τη­τα κά­τι αρ­νη­τι­κό. Ό­μως, να μην δη­μιουρ­γεί­ται άλ­λη ε­ντύ­πω­ση, α­πό ότι ι­σχύ­ει. Δη­λα­δή μια ει­ρη­νι­κή και αυ­θόρ­μη­τη σύ­να­ξη. Δι­κός μας αρ­χικός στό­χος εί­ναι να κα­τε­βού­με με τα παι­διά μας, να γνω­ρι­στού­με με κά­ποιους, να συ­να­ντή­σου­με φί­λους και γνω­στούς. Με α­φορ­μή αυ­τό που ό­λοι ζού­με. Χω­ρίς ση­μαί­ες και πλα­κάτ, χω­ρίς κόμ­μα­τα και ορ­γα­νώ­σεις. Αυ­θόρ­μη­τα. Οι δια­χει­ρι­στές της σε­λί­δας δεν εί­ναι ορ­γα­νω­τές της εκ­δή­λω­σης (Τι ψέμα). Ξε­κί­νη­σαν δύ­ο και με­τά για πρα­κτι­κούς λό­γους (κυ­ρί­ως διά­δο­σης) γίναν πε­ρισ­σό­τε­ροι. Ό­πως ό­λοι σας, εί­μα­στε και ε­μείς α­πο­κλει­στι­κοί υ­πεύ­θυ­νοι των λό­γων και πρά­ξε­ών μας και εκ­φρά­ζου­με μό­νον τους ε­αυ­τούς μας». (Οι υ­πο­γραμ­μί­σεις δι­κές μας).

Ε­δώ το μό­νο που ξε­κα­θα­ρί­ζε­ται εί­ναι ό­τι α­πο­κλεί­ο­νται α­πό αυ­τόν τον α­γώ­να τα κόμ­μα­τα, και οι κομ­μα­τι­κές και ι­δε­ο­λο­γι­κές ση­μαί­ες τους. Αυ­τό θα μπο­ρού­σε να ση­μαί­νει μό­νο την α­δέ­ξια προ­σπά­θεια κά­ποιων ου­το­πι­κών διορ­γα­νω­τών να δια­χω­ρι­στούν α­πό τα συ­γκε­κρι­μέ­να κόμ­μα­τα των ως τώ­ρα α­γώ­νων σαν σφε­τε­ρι­στών αυ­τών των α­γώ­νων και δια­σπα­στών του λα­ού. Αλ­λά η συ­νέ­χεια έ­δει­ξε ό­τι υ­πάρ­χει και κά­τι πο­λύ πιο ε­πι­κίν­δυ­νο σε αυ­τήν την υ­πό­θε­ση α­φού τε­λι­κά ε­πε­τρά­πη μί­α και μό­νο μια ση­μαί­α να εκ­φρά­ζει τους α­γα­να­κτι­σμέ­νους, η Ελ­λη­νι­κή Ση­μαί­α. Δη­λα­δή η μό­νη ε­πι­τρε­πό­με­νη έκφρα­ση συλ­λο­γι­κής συ­νεί­δη­σης σε αυ­τόν τον α­γώ­να εί­ναι η ε­θνι­κή συ­νείδη­ση. Εί­ναι φυ­σι­κό α­φού στο βά­θος της διορ­γά­νω­σης θα βρει κα­νείς το ανο­μο­λό­γη­το α­κό­μα μέ­τω­πο των σο­σιαλ­φα­σι­στών τρα­μπού­κων του ΣΥΝ-ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ με τη ΣΠΙ­ΘΑ και άλ­λους ε­θνι­κο­φα­σί­στες που έ­χουν ε­γκα­τα­στα­θεί στο Σύ­νταγ­μα, ό­πως τους «300 έλ­λη­νες». Αυ­τό το μέ­τω­πο κρύ­βεται α­νά­με­σα σε άλ­λα ά­σχη­μα πράγ­μα­τα πί­σω α­πό τις τρυ­φε­ρές υ­πο­σχέ­σεις για μια α­νά­κτη­ση της χα­μέ­νης κοι­νω­νι­κό­τη­τας του τύ­που «να κα­τε­βού­με με τα παι­διά μας, να γνω­ρι­στούμε με κά­ποιους, να συ­να­ντή­σου­με φί­λους και γνω­στούς».

Ό­μως ο πο­λύς κό­σμος, ι­διαί­τε­ρα ο νε­ο­λαι­ί­στι­κος που ως χθες δεν συμ­με­τεί­χε στην πο­λι­τι­κή ζω­ή και τις κυ­ρί­αρ­χες σε αυ­τήν κομ­μα­τι­κές τε­λε­τές, δεν εί­δε τί­πο­τα το ι­διαί­τε­ρα ύ­πο­πτο στο κεί­με­νο αυ­τό αλ­λά α­ντίθε­τα εί­δε την υ­πό­σχε­ση ό­τι μπο­ρεί να δεί­ξει την α­ντί­θε­σή του στην κα­ταστρο­φή της ζω­ής του και της χώ­ρας δί­χως να γί­νει πο­λι­τι­κό ερ­γα­λεί­ο άλ­λων αλ­λά να εί­ναι ο ε­αυ­τός του που πα­λεύ­ει αυ­τό­βου­λα για το κοι­νό κα­λό. Με αυτήν την υ­πό­σχε­ση μπό­ρε­σαν οι κρυμ­μέ­νοι διορ­γα­νω­τές του ΣΥΝ-ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ να πε­τύχουν την πρώ­τη κιό­λας μέρα να μα­ζέ­ψουν αρ­κε­τές δε­κά­δες χι­λιά­δες κό­σμο σε διά­φο­ρες πό­λεις της χώ­ρας. Η α­λή­θεια εί­ναι ό­τι με τό­σο πλα­τύ το κάλε­σμα και τό­σο με­γά­λο τον πό­νο και την ορ­γή και την α­πελ­πι­σί­α του λα­ού δεν μά­ζε­ψαν πά­ρα πολ­λούς αν­θρώ­πους, αλ­λά πά­ντως έ­σπα­σαν το τεί­χος του δι­κού τους κομ­μα­τι­κού α­πο­κλει­σμού τους ε­δώ και χρό­νια α­πό τις πλα­τειές μά­ζες και κα­τέ­βα­σαν στην πό­λη α­νή­συ­χους κοι­νω­νι­κά αν­θρώ­πους κά­θε πο­λι­τι­κής και ι­δε­ο­λο­γι­κές α­πό­χρω­σης. Θε­ω­ρη­τι­κά θα μπο­ρού­σαν οι «ψα­ρά­δες» του ΣΥΝ-ΣΥΡΙ­ΖΑ να συ­νε­χί­σουν έ­τσι για έ­να διάστημα και να κρύ­βο­νται πί­σω α­πό τα υ­περ­μα­ζι­κά και μι­σο-α­πο­λί­τι­κα μη­νύ­μα­τα του αρ­χι­κού κει­μέ­νου για να μαζεύ­ουν κό­σμο. Ό­μως τα ψά­ρια εί­ναι για να κα­τα­να­λώ­νο­νται και ό­χι για να ε­πιδει­κνύ­ο­νται. Έ­πρε­πε οι νέ­ες μά­ζες που κα­τέ­βη­καν στο δρό­μο να γί­νουν τουλά­χι­στον φο­ρείς της γε­νι­κής ε­θνι­κής γραμ­μής ό­χι δη­λα­δή ο­λό­κλη­ρης της γραμ­μής του ΣΥΝ-ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, αλ­λά της μί­νι­μουμ γραμ­μής του που εί­ναι ε­κεί­νη όλου του κα­θε­στω­τι­κού δια­κομ­μα­τι­κού μπλοκ. Η αρ­χι­κή υ­περ­πλα­τειά πλατ­φόρ­μα έ­πρε­πε να στε­νέ­ψει. Το δί­χτυ έ­πρε­πε μοι­ραί­α να μαζευ­τεί και να α­νεβά­σει την πρώ­τη «ψα­ριά» στο σκλη­ρό πο­λι­τι­κό κα­τά­στρω­μα, δη­λα­δή στο χώ­ρο ό­που το κά­θε αυ­θόρ­μη­το α­να­γκα­στι­κά πε­θαί­νει σαν τέ­τοιο. Το πρό­βλη­μα που θα α­ντι­με­τω­πί­σει στο μέλ­λον ο ΣΥΝ-ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ εί­ναι ό­τι τε­λι­κά οι άν­θρω­ποι δεν εί­ναι ψά­ρια. Πα­γι­δεύ­ο­νται αλ­λά α­ντί­θε­τα με τα ψά­ρια δεν δέ­χο­νται να πε­θά­νουν στο κα­τά­στρω­μα κα­νε­νός κα­ϊ­κιού.

Το πρώ­το στέ­νε­μα της πλατ­φόρ­μας ε­πι­χει­ρή­θη­κε στην πρώ­τη συ­γκέ­ντρω­ση των «α­γα­να­κτι­σμέ­νων» στις 25 του Μά­η στο Σύ­νταγ­μα. Ε­κεί φω­νά­χτη­καν τα δύ­ο πιο βα­σι­κά συν­θή­μα­τα που έ­γι­ναν με­τά ά­ξο­νας της πο­λι­τι­κής πλατ­φόρ­μας του κι­νή­μα­τος α­φού με αυ­τά το κί­νη­μα προσ­διο­ρί­ζει τους βα­σικούς ε­χθρούς του . Εί­ναι γνω­στό ό­τι οι άν­θρω­ποι «που κα­τε­βαί­νουν με τα παι­διά τους, αυ­θόρ­μη­τα να γνω­ρι­στού­νε με κά­ποιους, να συ­να­ντή­σου­νε φί­λους και γνω­στούς» και γε­νι­κά οι α­νορ­γά­νω­τοι άν­θρω­ποι πο­τέ δεν ρί­χνουν συν­θή­μα­τα και μά­λι­στα σε μια δί­χως πε­λώ­ριο πά­θος πρώ­τη συ­γκέ­ντρω­ση στο Σύνταγ­μα και μά­λι­στα ό­ταν οι πλα­τιοί αυ­τοί άν­θρω­ποι πρω­το­κα­τε­βαί­νουν ε­κεί διε­ρευ­νη­τι­κά και τέ­λος ό­ταν αυ­τοί που την κά­λε­σαν δεν προ­ε­τοί­μα­σαν κα­νέ­ναν α­πό αυ­τούς τους αν­θρώ­πους να συ­νει­σφέ­ρει με αυ­θόρ­μη­τα συν­θή­ματα που θα δο­κι­μα­στούν α­πό το πλή­θος. Τα συν­θή­μα­τα τα ρί­χνουν κά­ποιοι κά­πως προ­ε­τοι­μα­σμέ­νοι και συ­νεν­νο­η­μέ­νοι άν­θρω­ποι για να τα εκ­φω­νή­σουν στοι­χειω­δώς ό­λοι μα­ζί κι έ­τσι να μπο­ρούν να α­κου­στούν μέ­σα σε έ­να με­γάλο πλή­θος.

Το ποιοι ρί­ξα­νε αυ­τά τα πρώ­τα συν­θή­μα­τα μπο­ρού­με α­βί­α­στα να το συ­νά­γου­με α­πό τα ί­δια που κο­ντο­λο­γής εί­ναι τα κυ­ρί­αρ­χα συν­θή­μα­τα του ελ­λη­νι­κού δια­κομ­μα­τι­κού κα­θε­στώ­τος και ε­κεί­να που πιο έ­ντο­να φω­νά­ζονται στις ως τώ­ρα κομ­μα­τι­κές πο­ρεί­ες δια­μαρ­τυ­ρί­ας υ­πό την κυ­ριαρ­χί­α της ψευ­το­α­ρι­στε­ράς.

Αλ­λά το βα­σι­κό εί­ναι ο τρό­πος υ­ιο­θέ­τη­σής αυ­τών των συν­θη­μάτων δη­λα­δή το πως έ­γι­νε το πρώ­το, το α­πο­φα­σι­στι­κό βή­μα για το στρα­τη­γι­κό στέ­νε­μα της αρ­χι­κής υ­περ­συ­σπει­ρω­τι­κής πλατ­φόρ­μας, ε­κεί­νο δη­λα­δή που μετα­τρέ­πει μια α­θώ­α κοι­νω­νι­κή σύ­να­ξη δυ­σα­ρε­στη­μέ­νων σε κα­θα­ρό πο­λιτι­κό κί­νη­μα. Αυ­τό φα­νε­ρώ­θη­κε στο πλα­τύ κοι­νό με έ­ναν πο­λύ α­πο­κα­λυ­πτι­κό τρό­πο στο κα­νά­λι ΜΕ­ΓΑ την ε­πό­με­νη μέ­ρα της πρώ­της συ­γκέ­ντρω­σης, δη­λα­δή στις 26 Μά­η. Ή­ταν στην πρω­ι­νή εκ­πο­μπή των Οι­κο­νο­μέ­α-Κα­μπου­ρά­κη ό­που αυ­τοί εκ­θειά­ζο­ντας το νέ­ο κί­νη­μα σαν α­κομ­μά­τι­στο και αυ­θόρ­μη­το εμ­φά­νι­σαν 3 «αγα­να­κτι­σμέ­νους» λέ­γο­ντας ό­τι τους διά­λε­ξαν έ­τσι τυ­χαί­α α­πό τη συ­γκέ­ντρωση. Αυ­τοί έ­γνε­ψαν κα­τα­φα­τι­κά ό­τι ό­ντως έ­τσι έ­γινε και μί­λη­σαν για πο­λύ ώ­ρα α­κρι­βώς σαν μέ­ρος αυ­τού του αυ­θόρ­μη­του και α­κομ­μά­τι­στου κι­νή­μα­τος. Ε­πει­δή ε­κτός α­πό το facebook υ­πάρ­χει και το Google εύ­κο­λα μα­θαί­νει κα­νείς ό­τι οι 3 τυ­χαί­οι «α­γα­να­κτι­σμέ­νοι» που ε­πι­λέ­χτη­καν α­πό το με­γα­λύτε­ρο κα­νά­λι της χώ­ρας και που λει­τούρ­γη­σαν α­ντι­κει­με­νι­κά σαν οι πρώ­τοι εκ­πρό­σω­ποι του νέ­ου κι­νή­μα­τος ή­ταν 3 έ­μπει­ρα στε­λέ­χη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ! (η Μ. Μπρέ­στα, ο Δ. Οι­κο­νο­μί­δης και ο Τ. Βα­ρού­νης. Η πρώ­τη ή­ταν δεύ­τε­ρη στο ευ­ρω­ψη­φο­δέλ­τιο του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ το 2009).

Σε κά­ποιο ση­μεί­ο της συ­ζή­τη­σης οι 3 μί­λη­σαν για τα πρώ­τα συνθή­μα­τα και εί­παν πως αυ­τά έ­πε­σαν αυ­θόρ­μη­τα και πως με­τά ε­πε­λέ­γη­σαν α­πό τον κό­σμο χω­ρίς να δώ­σουν κα­μιά ε­ξή­γη­ση για το πως έ­γι­νε αυ­τή η ε­πιλο­γή. Ό­μως αν η πρώ­τη συ­γκέ­ντρω­ση ή­ταν δη­μο­κρα­τι­κή και ή­θε­λε να κάνει έ­να τό­σο με­γά­λο πο­λι­τι­κό άλ­μα, έ­στω και προ­σχη­μα­τι­κά, θα έ­πρε­πε να ξε­κι­νή­σει μέ­σα α­πό μια μα­ζι­κή συ­νέ­λευ­ση, να α­πο­φα­σί­σει έ­στω δύ­ο βα­σι­κά σημεί­α πά­λης και με­τά να ρί­ξει ο κά­θε αυ­θόρ­μη­τος το σύν­θη­μα που πι­στεύ­ει ότι εκ­φρά­ζει αυ­τή τη γραμ­μή και ό­χι το ό­ποιο αυ­θόρ­μη­το σύν­θημα να δώ­σει πρα­ξι­κο­πη­μα­τι­κά τη βα­σι­κή γραμ­μή σε έ­να κί­νη­μα που ως τό­τε δή­λω­νε πως δεν εί­χε κα­μιά γραμ­μή και δεν έ­δει­χνε κα­νέ­ναν ε­χθρό. Βε­βαί­ως σε τέ­τοια ε­πι­χει­ρή­μα­τα οι τα­χυ­δα­κτυ­λουρ­γοί του «αυ­θόρ­μη­του» α­πα­ντά­νε ό­τι αυ­τά εί­ναι σχο­λα­στι­κι­σμοί ή πα­γί­δες της α­στι­κής δη­μο­κρα­τί­ας η ο­ποί­α έ­χει κα­τα­στρέ­ψει τον κό­σμο.

Τα βασικά συνθήματα του Συντάγματος, συνθήματα του ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, του φασισμού και του βαθιού κράτους

Ό­μως ό­σοι ξέ­ρουν α­πό πο­λι­τι­κή κα­τα­λα­βαί­νουν ό­τι δεν εί­ναι ο αυ­θορ­μη­τι­σμός που κα­θο­δη­γεί την ε­πι­λο­γή του ΜΕ­ΓΚΑ να υ­πε­ρα­σπί­ζει με πάθος το «αυ­θόρ­μη­το» και να κα­λεί τους «αυ­θόρ­μη­τους» του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ να το εκ­φρά­σουν και ό­τι δεν εί­ναι σύ­μπτω­ση που το πρώ­το με­γά­λο και πιο «αυ­θόρ­μητο» κί­νη­μα της ι­στο­ρί­ας υ­ιο­θε­τεί σαν τα δυο πρώ­τα και πιο βα­σι­κά του συν­θή­μα­τα τα δύ­ο ε­ντε­λώς συ­νει­δη­τά και εμ­βλη­μα­τι­κά για τη φά­ση συν­θή­μα­τα του ΣΥΝ-ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, του ελ­λη­νι­κού φα­σι­σμού και του βα­θιού κα­θε­στώ­τος και μέσα στο κυ­βερ­νη­τι­κό κόμ­μα.

Το πρώ­το σύν­θη­μα ή­ταν ε­κεί­νο που έ­δει­χνε σαν βα­σι­κούς ε­σωτε­ρι­κούς υ­πεύ­θυ­νους της χρε­ω­κο­πί­ας τους κλέ­φτες του δη­μό­σιου, ι­διαί­τε­ρα τους πο­λι­τι­κούς. Αυ­τή εί­ναι η κε­ντρι­κή προ­πα­γάν­δα του ΠΑ­ΣΟΚ και του κα­θε­στώ­τος γε­νι­κά ό­που σαν κλέ­φτες πο­λι­τι­κούς έ­χει δεί­ξει πά­ντα τους δυ­τι­κό­φι­λους πο­λι­τι­κούς και τη δυ­τι­κή α­στι­κή τά­ξη ε­νώ τα με­γα­λύ­τε­ρα σκάνδα­λα τα έχουν κά­νει οι α­να­το­λι­κοί ο­λι­γάρ­χες που τους κα­λύ­πτει προ­σεχτι­κά σύσ­σω­μο το πο­λι­τι­κό κα­θε­στώς, ι­διαί­τε­ρα η ψευ­το­α­ρι­στε­ρά.

Το δεύ­τε­ρο σύν­θη­μα ή­ταν το κά­τω το μνη­μό­νιο. Αυ­τό εκπρο­σω­πεί την κε­ντρι­κή ε­θνι­κή κα­θε­στω­τι­κή γραμ­μή, ε­νώ­νει την ψευ­το­α­ρι­στε­ρά και την α­κρο­δε­ξιά και εί­ναι το κε­ντρι­κό σύν­θη­μα ό­λων των ως τώ­ρα κομ­μα­τι­κών πο­ρειών, ι­διαί­τε­ρα των μπλοκ των ψευ­τοΚ­ΚΕ και ΣΥΝ-ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Ό­μως αυτή εί­ναι και η κε­ντρι­κή γραμμή του βα­θιού κρα­τι­κού ΠΑ­ΣΟΚ και της ΝΔ, δηλα­δή η γραμ­μή του κα­θε­στώ­τος. Πρό­κει­ται για το πιο βα­σι­κό ψέμα α­πό την αρ­χή της με­γά­λης κρί­σης κα­θώς ρί­χνει την κύ­ρια ευ­θύ­νη της χρε­ω­κο­πί­ας, της πεί­νας και της α­νερ­γί­ας του λα­ού στους δυ­τι­κούς, βα­σι­κά στους ευ­ρω­παί­ους δα­νει­στές και ό­χι στους σα­μπο­τα­ρι­στές της βιο­μη­χα­νί­ας και προ­στά­τες της κρα­τι­κο­γραφειο­κρα­τι­κής δια­φθο­ράς και σπα­τά­λης που εί­ναι οι ρω­σόδου­λοι στις κυ­βερ­νή­σεις και στην ψευ­το­α­ρι­στε­ρά. Το μνη­μό­νιο εί­ναι αρ­νητι­κό για­τί οι μο­νο­πω­λι­στές δα­νει­στές και οι οι­κο­νο­μο­λό­γοι τους βλέ­πουν σαν κύ­ρια αι­τί­α της υ­περ­χρέ­ω­σης της Ελ­λά­δας ό­χι το α­πό ε­ξω-οικονο­μικές πη­γές χτύ­πη­μα ο­πό­τε και τη σχε­τι­κή με άλ­λες χώ­ρες με­γα­λύ­τε­ρη μεί­ω­ση των πα­ρα­γω­γι­κών ε­πεν­δύ­σε­ων σε ό­λους τους το­μείς αλ­λά κυ­ρί­ως τους ψη­λούς μι­σθούς τους ο­ποί­ους χτυ­πά­νε με κά­θε τρό­πο και στον δη­μό­σιο (ό­που πολ­λές φο­ρές υ­πάρ­χει και μια βά­ση) και στον ι­διω­τι­κό το­μέ­α. Ό­μως ο κύ­ριος λό­γος που το μνη­μό­νιο γί­νε­ται α­κό­μα πιο αρ­νη­τι­κό στην πρά­ξη εί­ναι για­τί οι σαμπο­τέρ ε­φαρ­μό­ζουν α­πό αυ­τό με υ­περ­βάλ­λο­ντα ζή­λο μό­νο τις πε­ρι­κο­πές των μι­σθών και την υ­περ­φο­ρο­λό­γη­ση του λα­ού και των πα­ρα­γω­γι­κών ε­πι­χει­ρή­σε­ων που μειώ­νουν την α­το­μι­κή και πα­ρα­γω­γι­κή κα­τα­νά­λω­ση και βα­θαί­νουν την κρί­ση, αλ­λά κα­μιά α­πό τις αρ­κε­τές θε­τι­κές πλευ­ρές του μνη­μό­νιου που α­φο­ρούν το πα­ρα­γω­γι­κό σα­μπο­τάζ και τον κρα­τι­κο­γρα­φειο­κρα­τι­κό και συ­ντε­χνια­κό πα­ρα­σι­τι­σμό και δια­φθο­ρά. Οι κρυ­φοί κα­θο­δη­γη­τές του κι­νή­ματος των «α­γα­να­κτι­σμέ­νων» α­γα­να­κτούν πε­ρισ­σό­τε­ρο γι αυ­τές τις θε­τικές πλευ­ρές.

Με αυ­τά τα δύ­ο, δι­κά τους συν­θή­μα­τα αρ­χής, με τα ο­ποί­α δάγκω­σαν α­πό την αρ­χή το κί­νη­μα των «α­γα­να­κτι­σμέ­νων», οι ρω­σό­φι­λοι βρυ­κό­λακες, βγά­ζουν την ευ­θύ­νη της κατα­στρο­φής της χώ­ρας α­πό τον ε­αυ­τό τους και τη ρί­χνουν στους ε­χθρούς του.

Με­τά α­πό αυ­τά τα δύ­ο συν­θή­μα­τα ό­λα ό­σο α­κο­λού­θη­σαν εί­ναι και αυ­τά βα­σι­κά συν­θή­μα­τα της ψευ­το­α­ρι­στε­ράς, της ε­θνι­κι­στι­κής α­κρο­δε­ξιάς και των φα­σι­στών. Στην τε­λευ­ταί­α τους συ­νέ­λευ­ση πα­ρω­δί­α στις 28 του Μά­η οι διορ­γα­νω­τές τα μά­ζε­ψαν ό­λα σε δυο σει­ρές μέ­σα σε έ­να ψή­φι­σμα κα­πέ­λο: «Δεν θα φύ­γου­με α­πό τις πλα­τεί­ες, μέ­χρι να φύ­γου­νε αυ­τοί που μας ο­δή­γη­σαν ε­δώ: Κυ­βερ­νή­σεις, Τρό­ι­κα, Τρά­πε­ζες, Μνη­μό­νια και ό­λοι όσοι μας εκ­με­ταλ­λεύ­ο­νται. Τους διαμη­νύ­ου­με ό­τι το χρέ­ος δεν εί­ναι δι­κό μας». Ε­δώ προσ­διο­ρί­ζο­νται α­κό­μα πιο κα­θα­ρά οι ε­χθροί που εί­ναι 1.οι κυ­βερ­νή­σεις, δη­λα­δή μό­νο το ΠΑ­ΣΟΚ και η ΝΔ και ό­χι η ψευ­το­α­ρι­στε­ρά και ό­χι οι φα­σί­στες του ΛΑ­ΟΣ, 2. η Τρό­ι­κα, δη­λα­δή πά­λι οι δυ­τι­κοί δα­νει­στές, 3. οι Τρά­πε­ζες, δη­λα­δή οι δυ­τι­κοί α­στοί και ό­χι οι α­να­το­λι­κοί κρατι­κο-ο­λι­γάρ­χες ερ­γο­λά­βοι λη­στές, 4. ό­λοι ό­σοι μας εκ­με­ταλ­λεύ­ο­νται, που υ­πο­νο­εί­ται ό­τι εί­ναι η ε­μπο­ρο­βιο­μη­χα­νι­κή α­στι­κή τά­ξη και πο­τέ η α­νατο­λι­κού τύ­που διε­φθαρ­μέ­νη κρα­τι­κο-γρα­φειο­κρα­τι­κή α­κρί­δα. Τέλος ό­λα κλεί­νουν με την πο­λε­μι­κή κραυ­γή του ε­θνι­κού μπαταχτσή: το χρέ­ος δεν εί­ναι δι­κό μας, που ι­σο­δυ­να­μεί με το «δεν πλη­ρώ­νω» της ψευ­το­α­ρι­στε­ρας. Γι αυτή την ψευτοαριστερά είναι μέρος του λαού, και γι’ αυτό δεν πρέπει να πληρώσει, ούτε η διεφθαρμένη και τε­μπέ­λι­κη γρα­φειο­κρα­τί­α ούτε η εκ­με­ταλ­λευ­τι­κή α­γρο­τιά των κλεμμέ­νων ή σπα­τα­λη­μέ­νων ε­πι­δο­τή­σε­ων ούτε και οι ε­κα­το­ντά­δες χι­λιά­δες μι­κρο­με­σαί­οι ι­διώτες λα­μό­για, φο­ρο­φυ­γά­δες κλπ που έ­φα­γαν α­θροι­στι­κά το πιο με­γά­λο μέ­ρος α­πό τα δα­νει­κά, που εί­ναι στο βά­θος τους μό­χθος του ευρω­πα­ϊ­κού και του τρι­το­κο­σμι­κού προ­λε­τα­ριά­του.

Γε­νι­κά δεν υ­πάρ­χει ως τα σή­με­ρα ού­τε έ­να κε­ντρι­κό σύν­θη­μα ή έ­να κε­ντρι­κό πα­νό στο Σύ­νταγ­μα που να μην εί­ναι του φαιο­κόκ­κι­νου με­τώπου και γε­νι­κό­τε­ρα του α­να­το­λι­κού βα­θιού κα­θε­στώ­τος. Που­θε­νά δεν υ­πάρ­χει η κα­ταγ­γε­λί­α του χτυ­πή­μα­τος της σύγ­χρο­νης πα­ρα­γω­γής βιο­μη­χα­νι­κής, γε­ωρ­γι­κής , ε­πι­στη­μο­νι­κο­τε­χνι­κής. Που­θε­νά συν­θή­μα­τα κα­τά της ψευ­το­α­ρι­στε­ρής, ψευ­το­α­ναρ­χι­κής, και κυ­ρί­ως της ρα­τσι­στι­κής να­ζι­στι­κής και α­κρο­δεξιάς βί­ας. Ό­λα τα συν­θή­μα­τα εί­ναι βα­σι­κά τα ψευ­το­α­ρι­στε­ρά των πο­ρειών του ψευ­τοΚ­ΚΕ και του ΣΥΝ-ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ πλαι­σιω­μέ­να α­πό τη γα­λα­νό­λευ­κη. Εί­ναι χαρα­κτη­ρι­στι­κό το ει­δι­κό χτύ­πη­μα στον Πά­γκα­λο που με ό­λα τα κα­κά του ή­ταν αυτός που κα­τήγ­γει­λε με σθέ­νος τη βί­α του ΣΥΝ-ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Ό­χι ό­λα αυ­τά δεν γί­νο­νται αυ­θόρ­μη­τα. Κα­τα­λα­βαί­νου­με ό­τι αν σή­με­ρα μια μά­ζα λα­ού ψη­φί­σει πο­λι­τι­κή α­νά­λυ­ση και πο­λι­τι­κή γραμ­μή α­πό πολλές που θα του προ­τα­θούν στα ζη­τή­μα­τα του μνη­μό­νιου, των κλε­φτών, των τραπε­ζών, της Τρό­ι­κας κλπ θα ψη­φί­σει αυ­τά που ξέ­ρει και ξέ­ρει αυ­τά τα κυ­ρίαρ­χα που του λέ­γο­νται ε­δώ και ε­νάμι­ση χρό­νο α­πό το κα­θε­στώς, δη­λα­δή σχε­δόν α­πό ό­λους και κά­θε στιγ­μή. Ό­μως θα ψή­φι­ζε και αυ­τά που έ­χει ζή­σει βα­θιά ε­μπει­ρι­κά ό­πως εί­ναι ε­νά­ντια στην α­πο­βιο­μη­χά­νι­ση και υ­πέρ της α­νά­πτυξης, κα­τά της διε­φθαρ­μέ­νης και τε­μπέ­λι­κης γρα­φειο­κρα­τί­ας, κα­τά των κρα­τικών ο­λι­γαρ­χών. Εί­ναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό ό­τι δεν υ­πάρ­χει σε κα­μιά πλατ­φόρ­μα ού­τε έ­χει κα­τα­γρα­φεί στα πρα­κτι­κά της πρώ­της συ­νέ­λευ­σης που δη­μο­σιεύτη­καν ού­τε μια πα­ρα­τή­ρη­ση που να ε­νο­χλεί τον ΣΥΝ ή τους ε­θνι­κο­φα­σί­στες.

Ό­λα αυ­τά λέ­γο­νται σχο­λα­στι­κή πο­λι­τι­κή ε­πι­λο­γή και αυ­τό γί­νε­ται ει­δι­κά σε έ­να «αυ­θόρ­μη­το» και «α­κομ­μά­τι­στο» κί­νη­μα μό­νο ό­ταν υπάρ­χει πά­ντα κρυμ­μέ­νος α­πό την πλα­τιά μά­ζα έ­να βα­σι­κό κόμ­μα διορ­γα­νω­τής. Αυ­τό εί­ναι ο ΣΥΝ-ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ που μά­λι­στα πραγ­μα­το­ποιεί προ­σε­κτι­κά και εγκαι­νιά­ζει μα­ζι­κά στο Σύ­νταγ­μα το μέ­τω­πο της ψευ­το­α­ρι­στε­ράς με τον ε­θνικι­σμό και το φαιό φα­σι­σμό με πο­λι­τι­κή γέ­φυ­ρα το φαιό α­νοι­χτά ρω­σό­δου­λο έκτρω­μα που λέ­γε­ται ΣΠΙ­ΘΑ. Αυ­τό το α­μαρ­τω­λό κομ­μα­τι­κό μέ­τω­πο κρύ­βε­ται κά­τω α­πό τον α­ντι­κομ­μα­τι­σμό αλ­λά και καλ­λιερ­γεί­ται πί­σω α­πό την ε­ξής φα­σι­στι­κή ι­δρυ­τι­κή θέ­ση και πρά­ξη της «Τα­χρίρ» του Συ­ντάγ­μα­τος: «Έ­ξω τα κόμ­μα­τα και οι κομ­μα­τι­κές και ι­δε­ο­λο­γι­κές ση­μαί­ες α­πό τον α­γώνα μας». Αν αυ­τό συν­δυα­στεί με το ό­τι ό­πως είπαμε υ­πάρ­χει μό­νο μια ι­δε­ο­λο­γική ση­μαί­α που ε­πι­τρέ­πε­ται στο Σύ­νταγ­μα, η γα­λα­νό­λευ­κη, κα­θώς και το πό­σο ά­φθο­να και ε­λεύ­θε­ρα εί­ναι τα ε­θνο­φα­σι­στι­κά σχό­λια στα μπλο­γκ του «κοι­νού α­γώ­να» μπο­ρεί κα­νείς να κα­τα­λά­βει για­τί το κί­νη­μα της ελ­λη­νι­κής «πλα­τεί­ας Τα­χρίρ» εί­ναι γε­μά­το α­πό φα­σί­στες και λα­τρεύ­ε­ται α­πό ό­λα τα ρεύμα­τά του φα­σι­σμού ε­κτός α­πό τη Χρυ­σή Αυ­γή. Εί­μα­στε σί­γου­ροι ό­τι την Χρυ­σή Αυ­γή την έ­χουν α­φή­σει ε­πί­τη­δες απ έ­ξω οι διορ­γα­νω­τές, του­λά­χιστον σε αυ­τή τη φά­ση για ξε­κάρ­φω­μα, δη­λα­δή για να μην ε­κτε­θεί το κί­νη­μά των α­γα­να­κτι­σμέ­νων στους δη­μο­κρά­τες που α­πό ά­γνοια το α­γκα­λιά­ζουν, ό­τι έ­χει ε­ντός του ανοι­χτούς να­ζι­στές μα­χαι­ρο­βγάλ­τες. Δεν ή­ταν άλ­λω­στε ο ΣΥΝ-ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ που πί­σω α­πό το κί­νη­μα «δεν πλη­ρώ­νω» των διο­δί­ων πραγ­μα­το­ποί­ησε α­νοι­χτή ε­νό­τη­τα με τους να­ζι­στές χρυ­σαυ­γί­τες στην Πιε­ρί­α (http://www.oakke.gr/na461/nazi_syn461.htm); Στην ου­σί­α ό­πως στην πλα­τεί­α Τα­χρίρ δο­κι­μά­στη­κε στον Τρί­το κό­σμο και πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε για πρώ­τη φο­ρά η ε­πί­ση­μη ε­νό­τη­τα της ψευτο­α­ρι­στε­ράς και των α­στο­φι­λε­λεύ­θε­ρων με τους ι­σλα­μο­φα­σί­στες, που σή­με­ρα κα­τα­χτούν την ε­ξου­σί­α στην Αί­γυ­πτο χά­ρη στην Τα­χρίρ, έ­τσι δο­κι­μά­ζε­ται στην Ευ­ρώ­πη αρ­χί­ζο­ντας α­πό την Ι­σπα­νί­α και βα­σι­κά την Ελ­λά­δα το σο­σιαλφα­σι­στι­κό καπέλο που λέ­γε­ται «α­λη­θι­νή δη­μο­κρα­τί­α τώ­ρα» που θα δώ­σει την κά­λυ­ψη στην ε­πί­ση­μη τε­ρα­το­γέν­νε­ση του φαιο­κόκ­κι­νου με­τώ­που και θα επι­χει­ρή­σει να το φέ­ρει στην ε­ξου­σί­α.

Η διπλή χρησιμότητα της φαινομενικής εξαφάνισης των κομμάτων από το Σύνταγμα. Να ξεσκεπάσουμε τους κρυφούς καθοδηγητές και τους στόχους τους.

Το ό­τι τα κόμ­μα­τα χά­νο­νται σή­με­ρα στην Τα­χρίρ- Σύ­νταγ­μα είναι μια τα­κτι­κή του σο­σιαλ­φα­σι­σμού με δυο χρή­σεις: Η μί­α χρή­ση, η πιο ά­με­ση πο­λι­τι­κά, α­φο­ρά την προ­σέλ­κυ­ση των ρι­ζο­σπα­στι­κών μα­ζών που υ­πο­φέ­ρουν από την κρί­ση και ε­ξορ­γί­ζο­νται με το πο­λι­τι­κό σύ­στημα γε­νι­κά αλ­λά δεν συμμε­τεί­χαν ως τώ­ρα στις ό­ποιες δια­μαρ­τυ­ρί­ες για­τί έ­χουν σι­χα­θεί κυ­ρί­ως από θε­τι­κή πλευρά γε­νι­κά τα κυ­ρί­αρχα κόμ­μα­τά και τις κομ­μα­τι­κές πα­ρα­τά­ξεις που τις ορ­γα­νώ­νουν, δη­λα­δή α­πό την πλευ­ρά της χει­ρα­γώ­γη­σης και α­πό την πλευ­ρά της βί­ας. Η άλ­λη χρή­ση, η πιο στρα­τη­γι­κή, εί­ναι να μπει μια αυ­λαί­α στις πο­λι­τι­κές κομ­μα­τι­κές συμ­μα­χί­ες ε­ντός αυ­τού του κι­νή­μα­τος- ώ­στε α­πό πί­σω να πραγ­μα­το­ποι­η­θεί η συ­νεύ­ρε­ση του φα­σι­σμού με την ψευ­το­α­ρι­στε­ρά και να γεν­νη­θεί α­πό αυ­τήν το φαιο­κόκ­κι­νο τέ­ρας που ση­μαί­νει να ε­ξα­γνι­στεί ο φα­σι­σμός χω­ρίς οι πραγ­μα­τι­κοί α­ρι­στε­ροί και δη­μο­κρά­τες να το κα­τα­λά­βουν έ­γκαι­ρα.

Σε ό­τι α­φο­ρά το πιο πο­λι­τι­κά καί­ριο α­πό τα δύ­ο, την πο­λιτι­κή προ­σέλ­κυ­ση των πλα­τιών μα­ζών: Η Τα­χρίρ-Σύ­νταγ­μα του ΣΥΝ-ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ κά­νει το ε­ξής: κα­τε­βά­ζει ό­λες τις κομ­μα­τι­κές ση­μαί­ες και ε­γκα­τα­λεί­πει για λί­γο τις Μο­λό­τωφ, τα πα­λού­κια και τις μπού­κες στα υ­πουρ­γεί­α, ό­μως κρα­τά­ει α­πό­λυ­τα κυ­ρί­αρ­χη ό­λη την πο­λι­τι­κή γραμ­μή της ψευ­το­α­ρι­στε­ράς και του φα­σι­σμού. Οι μά­ζες των α­νε­ξάρ­τη­των, δεν κα­τα­λα­βαί­νουν προς το πα­ρόν αυ­τό το τέ­χνα­σμα και πά­νε στο Σύ­νταγ­μα χω­ρίς να πο­λυ-νοια­στούν για το ό­τι την «α­φύ­πνι­ση» και την «ε­ξέ­γερ­σή» τους ε­νά­ντια στο κα­θε­στώς τη δια­φη­μί­ζουν και την ε­παι­νούν α­πό το πρω­ί ως το βρά­δυ σχε­δόν με υ­στε­ρί­α ό­λα τα ΜΜΕ, δη­λα­δή το πραγ­μα­τι­κό κα­θε­στώς. Μά­λι­στα πολ­λοί που εί­ναι μι­κρο­α­στοί και α­πο­λί­τι­κοι κα­μα­ρώ­νουν που ε­πι­τέ­λους η ε­πί­ση­μη κοι­νω­νία τους α­να­γνω­ρί­ζει σαν δύ­να­μη. Αυ­τοί οι τε­λευ­ταί­οι εύ­κο­λα μπο­ρούν να γίνουν λεί­α του πραγ­μα­τι­κά φα­σι­στι­κού ρεύ­μα­τος που θέ­λει να κα­ταρ­γή­σει τα κόμ­μα­τα ξε­κι­νώ­ντας α­πό το να τα α­πα­γο­ρεύ­ει να εμ­φα­νί­ζο­νται σαν τέ­τοια στα κι­νή­μα­τα και στα συν­δι­κά­τα.

Πά­ντως οι ξε­σκο­λι­σμέ­νες στο κα­πέ­λω­μα πα­λιο­κα­ρα­βά­νες της «ε­πα­νά­στα­σης-πρα­ξι­κό­πη­μα» έ­χουν ε­τοι­μά­σει και για τους δη­μο­κρά­τες «α­γα­να­κτι­σμέ­νους» ό­λη την αυ­τα­πά­τη της «συμ­με­το­χής στην δη­μιουρ­γί­α της ι­στο­ρί­ας» που τό­σο πο­θούν οι πα­ρα­με­ρι­σμέ­νες α­πό την πο­λι­τι­κή ζω­ή μά­ζες. Αυ­τή η αυ­τα­πά­τη προ­σφέ­ρε­ται συ­νή­θως στις συ­νε­λεύ­σεις ό­που εί­ναι υπο­τί­θε­ται ε­λεύ­θε­ρη η συμ­με­το­χή και ε­λεύ­θε­ρος ο λό­γος. Λέ­με υ­πο­τί­θεται για­τί η φα­σι­στι­κή λο­γι­κή που ε­ξο­βε­λί­ζει την α­νοι­χτή πα­ρου­σί­α των κομ­μά­των σε έ­ναν α­γώ­να τε­λι­κά μπο­ρεί να ε­ξο­βε­λί­σει κά­θε α­να­φο­ρά σε αυ­τά, δη­λαδή να απα­γο­ρέ­ψει την α­νοι­χτή πο­λι­τι­κή, δη­λα­δή την δη­μο­κρα­τί­α. (Δες έ­να ε­πει­σό­διο στη συ­νέ­λευ­ση των «α­γα­να­κτι­σμέ­νων της Κο­ρίν­θου» που εί­δαμε στο www.activepropaganda.blogspot.com ). Ε­πί­σης έ­να πο­σο­στό και πά­ντα ε­ναλ­λασ­σό­με­νο συμ­με­τέ­χει σε αυ­τές α­πό το μεγά­λο πλή­θος χω­ρίς να γί­νε­ται ου­σια­στι­κή συ­ζή­τη­ση αλ­λά μια πα­ρέ­λα­ση πα­ρά πολ­λών γε­νι­κών το­πο­θε­τή­σε­ων. Αν λο­γα­ρια­στεί ό­τι αυ­τές οι δια­δι­κα­σί­ες είναι μα­κρό­συρ­τες και ό­τι ο πιο πλατύς κό­σμος κου­ρά­ζε­ται και α­ποχωρεί πριν α­πό τις ό­ποιες α­πο­φά­σεις που παίρ­νο­νται αρ­γά το βρά­δυ και ό­που τε­λι­κά κα­τε­βαί­νει έ­να συ­νο­λι­κό ψή­φι­σμα, ό­πως αυ­τό που εί­δα­με παρα­πά­νω, δη­λα­δή έ­να κα­πέ­λο που κα­νέ­νας δεν ε­ξου­σιο­δο­τή­θη­κε με ψή­φο να γράψει και το ο­ποί­ο ει­δι­κά στο Σύ­νταγ­μα βγά­ζει ό­λη την πο­λι­τι­κή γραμ­μή του κι­νή­μα­τος, κα­τα­λα­βαί­νει κα­νείς για ποιες συ­νε­λεύ­σεις μι­λά­με. Αλ­λά και αν τα πράγ­μα­τα γί­νουν πιο σω­στά, δη­λα­δή αν υ­πάρ­ξουν συ­ζη­τή­σεις για έ­να-ένα θέ­μα που θα προ­τα­θεί α­πό κά­τω και υ­πάρ­ξει «κίν­δυ­νος» να πε­ρά­σει κά­τι «ε­κτός γραμ­μής» οι πο­λι­τι­κά ορ­γα­νω­μέ­νοι μπο­ρούν να ει­δο­ποι­ηθούν και πα­νεύ­κο­λα να α­πο­κτή­σουν πλειο­ψη­φί­α ώ­στε να το πνί­ξουν. Η δημο­κρα­τί­α δεν μπο­ρεί να υ­πάρ­ξει έ­ξω α­πό κά­ποια συ­γκε­κρι­μέ­να σώ­μα­τα που να έ­χουν συ­γκρο­τη­θεί αρ­χι­κά πά­νω σε κά­ποιους συ­γκε­κρι­μέ­νους στό­χους και να μπο­ρούν να ε­κλέ­γουν α­ντι­προ­σώ­πους για να ε­φαρ­μό­ζουν τις ό­ποιες α­πο­φάσεις παίρ­νει με κα­νο­νι­κή ψη­φο­φο­ρί­α αυ­τό το σώ­μα. Ό­λα τα άλ­λα εί­ναι σκηνο­θε­τη­μέ­να α­πα­τε­ω­νί­στι­κα στιγ­μιό­τυ­πα, ε­πι­φά­σεις δη­μο­κρα­τί­ας και ε­πι­φάσεις συμ­με­το­χής στα κοι­νά. Τέ­τοια εί­ναι και η δυνα­τό­τη­τα της ορ­γανω­μέ­νης συμ­με­το­χής σε πρα­κτι­κές δου­λειές, πχ στην κα­θα­ριό­τη­τα, στην τρο­φοδο­σί­α , στην ε­γκα­τά­στα­ση κα­ταυ­λι­σμών, που τις α­να­λαμ­βά­νουν συ­νή­θως οι πιο ευ­γε­νι­κές και αλ­λη­λέγ­γυες ψυ­χές αλ­λά μέ­σα στις ο­ποί­ες ε­λά­χι­στα κυ­κλοφο­ρεί η πραγ­μα­τι­κή ε­ξουσί­α.

Δεν μπο­ρού­με προς το πα­ρόν να ε­κτι­μή­σου­με πό­σο πο­λύ και για πό­σο χρό­νο αυ­τοί οι πο­λι­τι­κοί χα­μαι­λέ­ο­ντες που κι­νούν τις ελ­λη­νι­κές Ταχρίρ θα μπο­ρούν να πα­ρα­πλα­νούν τις μά­ζες, να ξε­περ­νά­νε τις α­ντι­στά­σεις τους και να λύ­νουν τις α­ντι­θέ­σεις α­νά­με­σα στα ξεχω­ρι­στά πο­λι­τι­κά ρεύ­ματα που τις α­πο­τε­λούν. Πά­ντως οι φι­λο­δο­ξί­ες τους εί­ναι τρε­λές και ή­δη έ­χουν αρ­χί­σει να μι­λά­νε με έ­παρ­ση. Για­τί σύσ­σω­μα τα κα­νά­λια και με ό­λο και πιο τρε­λό πά­θος, δη­λα­δή το κα­θε­στώς εί­ναι μα­ζί τους. Εί­ναι φα­νε­ρό ό­τι θέ­λουν να χρη­σι­μοποι­ή­σουν τις νε­ο­α­πο­χτη­μέ­νες αυ­τές δυ­νά­μεις σαν στρα­τό για να στη­ρί­ζει το βα­θύ ρω­σό­φι­λο κα­θε­στώς κο­ρυ­φής και στο ε­ξω­τε­ρι­κό και στο ε­σω­τε­ρι­κό πο­λι­τι­κό μέ­τω­πο για την στα­δια­κή εκ­κα­θά­ρι­ση του ό,τι εί­ναι σχετι­κά δη­μο­κρα­τι­κό, πα­τριω­τι­κό και πα­ρα­γω­γι­κό μέ­σα στην αστι­κή τά­ξη και κυ­ρί­ως του ό,τι εί­ναι πραγ­μα­τι­κά ε­πα­να­στα­τι­κό και α­ρι­στε­ρό μέ­σα στο λα­ό.

Αν οι φαιο­κόκ­κι­νοι δεν α­να­χαι­τι­στούν και δεν ξε­σκε­πα­στούν στην πλα­τειά μά­ζα που συμ­με­τέ­χει ή δεν συμ­με­τέ­χει στις «Τα­χρίρ» θα δυνα­μώ­σουν οι φα­σι­στι­κές πρα­κτι­κές. Δη­λα­δή θα υ­πο­δει­κνύ­ε­ται στο πλή­θος ο επό­με­νος ε­χθρός, θα υ­ιο­θε­τεί­ται σαν τέ­τοιος μέ­σα α­πό τις δια­δι­κα­σί­ες που πε­ρι­γρά­ψα­με, και με­τά θα α­παι­τεί­ται η πο­λι­τι­κή του ε­ξό­ντω­ση.

Εί­ναι γι’ αυ­τό βα­σι­κό κα­θή­κον της πραγ­μα­τι­κά κομ­μου­νι­στικής, της α­ρι­στε­ρής και της δη­μο­κρα­τι­κής πρω­το­πο­ρί­ας να ξε­σκε­πά­σει τους σκο­τει­νούς δια­χει­ρι­στές της ελ­λη­νι­κής Τα­χρίρ και τους α­ντι­δρα­στι­κούς τους πο­λι­τι­κούς στό­χους. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα η α­λη­θι­νή α­πά­ντη­ση σε αυτούς εί­ναι να συ­νε­χί­σου­με τη δια­φώ­τι­ση του λα­ού και του λα­ού της βά­σης του κι­νήμα­τος των «α­γα­να­κτι­σμέ­νων» και να τους δεί­ξου­με τους πραγ­μα­τι­κά πιο με­γά­λους ε­χθρούς του και έ­τσι να α­νοί­ξου­με το δρό­μο για τη συ­γκρό­τηση ε­νός πλα­τιού δη­μο­κρα­τι­κού και πα­τριω­τι­κού με­τώ­που ε­να­ντί­ον αυ­τών των ε­χθρών. Το κύ­ριο βά­ρος αυ­τού του κα­θή­κο­ντος πέφτει σή­με­ρα στις πλάτες της Ο­ΑΚ­ΚΕ.

Κα­λού­με τους φί­λους μας να έρ­θουν και να στα­θούν δί­πλα μας, να συμ­με­τέ­χουν στον α­γώ­να μας, και να ορ­γα­νω­θούν στην Ο­ΑΚ­ΚΕ για να την δυνα­μώ­σουν. Ει­δι­κά εί­ναι ε­πεί­γον και ζω­τι­κό αυ­τό το τε­λευ­ταί­ο κα­θή­κον α­πό την ώ­ρα που το κα­θο­δη­γη­τι­κό και σκλη­ρό κέ­ντρο του φαιο­κόκ­κι­νου με­τώ­που, το ψευ­τοΚ­ΚΕ, εμ­φα­νί­ζε­ται σαν κομ­μου­νι­στι­κό κόμ­μα και μά­λι­στα τε­λευ­ταία και σαν ζα­χα­ρια­δι­κό για να ε­ξα­πα­τή­σει και να συ­σπει­ρώ­σει μέ­σα στο φαιοκόκ­κι­νο μέ­τω­πο τις ερ­γα­ζό­με­νες μά­ζες που ο­λο­έ­να θα ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποιού­νται μέ­σα α­πό την κρί­ση. Εί­ναι γι αυ­τό βα­θειά τα­ξι­κή αλ­λά και δη­μο­κρα­τική υ­πο­χρέ­ω­ση της Ο­ΑΚ­ΚΕ να α­πο­δεί­ξει ό­τι αυ­τό το ψευ­τοΚ­ΚΕ εί­ναι η α­πό­λυ­τη άρνη­ση του πα­λιού πραγ­μα­τι­κού ΚΚΕ και μά­λι­στα ο η­θι­κός αυ­τουρ­γός της δο­λο­φο­νί­ας του σπου­δαί­ου η­γέ­τη του και ή­ρω­α Ν. Ζα­χα­ριά­δη.

http://oakke.blogspot.com/2011/05/blog-post_31.html

Η ΒΡΩΜΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΟΗΕ ΣΤΗ ΛΙΒΥΗ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΠΛΗΓΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Η ΒΡΩΜΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΟΥ ΟΗΕ ΣΤΗ ΛΙΒΥΗ ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΠΛΗΓΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

ΟΙ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΈΣ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ «ΤΙΝΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΙΑ»

ΟΙ ΝΕΟΝΑΖΙΣΤΙΚΕΣ ΡΩΣΙΑ ΚΑΙ ΚΙΝΑ «ΜΑΖΕΥΟΥΝ ΤΟΝ ΚΑΡΠΟ»

Η στρατιωτική επίθεση στη Λιβύη με εντολή του Συμβούλιου Ασφαλείας του ΟΗΕ αποτελεί ένα ποιοτικό άλμα, μια κατάφωρη καταπάτηση της βασικής αρχής της ειρηνικής συνύπαρξης, που είναι η μη επέμβαση ενός κράτους στα εσωτερικά ενός άλλου δηλαδή η μη αφαίρεση του δικαιώματος του να διαλέγει την κυβέρνηση και τον τρόπο της διακυβέρνησής του. Αν γίνει δεκτή η λογική αυτής της επέμβασης τότε κάθε εσωτερική διαπάλη σε μια χώρα που θα παίρνει αιματηρά χαρακτηριστικά θα δίνει το δικαίωμα στα 5 μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας να της επιβάλλουν διακυβέρνησή και διαμοιρασμό της εξουσίας ανάλογα με την ισχύ του καθενός από αυτά. Αν αυτό το γεγονός συνδυαστεί με το ότι ανάμεσα σε αυτά τα 5 κράτη τα 3 κυρίαρχα είναι η υπερεπεμβατική και αλαζονική ΗΠΑ, η προσαρτησιακή νεοχιτλερική Ρωσία και η οικονομικά άπληστη Κίνα, καταλαβαίνει κανείς ποια εποχή βαρβαρότητας στις διεθνείς σχέσεις ανοίγει η επέμβαση της Λιβύης.

Τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα αν εξετάσει κανείς τα πράγματα πιο συγκεκριμένα. Φαινομενικά επικεφαλής της επέμβασης στη Λιβύη είναι οι δυο μη φασιστικές και λιγότερο τραμπούκικες χώρες από τις 5 του Συμβουλίου Ασφαλείας και η αποστολή που διατείνονται πως διεκπεραιώνουν είναι η άμυνα των αμάχων ή για τους πιο ανοιχτά επεμβασίες η νίκη της «παναραβικής δημοκρατικής εξέγερσης» πάνω στην δικτατορία Καντάφι. Αυτή η εικόνα κρύβει την αληθινή φύση αυτού που συμβαίνει που είναι η κυριαρχική είσοδος στη Μεσόγειο και στον Κόλπο του νεοναζιστικού άξονα Ρωσίας-Κίνας-Ιράν.

Δεν είναι δημοκρατικές οι αραβικές εξεγέρσεις αφού ηγούνται σε αυτές φασιστικές δυνάμεις

Στις σημερινές αραβικές εξεγέρσεις συμμετέχουν και δημοκράτες επειδή αυτές στέκονται απέναντι σε καθεστώτα που είναι όντως αυταρχικά ή και δικτατορικά. Αλλά αυτό από μόνο του δεν κάνει τις εξεγέρσεις αυτές δημοκρατικές. Η πικρή πείρα της εξέγερσης κατά του Σάχη του Ιράν στα 1980 το αποδεικνύει. Δύσκολα θα βρει κανείς σήμερα ιρανούς δημοκράτες που να μην συμφωνούν στο ότι η χομεϊνική δικτατορία ήταν πολύ χειρότερη από εκείνη του Σάχη. Αυτό οφείλεται στο ότι οι νεομεσαιωνιστές ισλαμοφασίστες είχαν από την αρχή την ηγεμονία στο αντισαχικό μέτωπο χωρίς οι δημοκράτες να το ξέρουν. Σήμερα στις αραβικές εξεγέρσεις επίσης την πολιτική ηγεμονία την έχουν οι πιο μαύρες κυρίως ισλαμοφασιστικές και δευτερευόντως οι ψευτοααριστερές σοσιαλφασιστικές δυνάμεις. Αυτές έχουν παγκόσμια την εξής μίνιμουμ κοινή πλατφόρμα: «οι πλατιές μάζες δεν μπορούν να αποφασίζουν οι ίδιες για τη ζωή τους γιατί έχουν μια ροπή προς την εθνική και κοινωνική αλλοτρίωση κυρίως εξ αιτίας των υπερκαταναλωτικών τάσεων που τους ενσταλάζει το διεθνές κεφάλαιο το οποίο ενσαρκώνεται τελικά στο συνωμότη εβραίο του χιτλερισμού. Σαν αλλοτριωμένες οι μάζες μπορούν να απελευθερωθούν μόνο από μια φωτισμένη δικτατορία των αδιάφθορων ερμηνευτών των παλιών γραφών τύπου Ισλάμ, ή τύπου αποξηραμένου δήθεν μαρξισμού». Γι αυτό δεν θα δει κανείς σε όλες αυτές τις εξεγέρσεις πουθενά την λέξη «δημοκρατία», παρά μόνο την διφορούμενη λέξη «ελευθερία»

Η συνέχεια εδώ:
http://oakke.blogspot.com/2011/03/blog-post_3676.html#more

Κάτω τα χέρια από την Αίγυπτο! – Όχι στη φασιστικοποίηση μέσω Ελ Μπαραντέι και Αδελφών Μουσουλμάνων

Κάτω τα χέρια από την Αίγυπτο! – Όχι στη φασιστικοποίηση μέσω Ελ Μπαραντέι και Αδελφών Μουσουλμάνων

Ακριβώς επειδή, όπως τονίσαμε και στην πρώτη δημοσίεψή μας, το ιστολόγιο τούτο είναι πολιτικό ημερολόγιο κι όχι στενά αγκιτατόρικο μέσο (αν και, όπως ήδη έχει γίνει φανερό παίρνει θέση στρατοπέδου στα ζητήματα), τους συντάκτες ύλης του τους βασανίζει το εξής δίλημμα: να γράφουνε για ένα γεγονός όταν ακόμα βράζει – εξελίσσεται, με κίνδυνο να μην έχουνε μπροστά τους όλο το πλαίσιο και τις αναγκαίες εκείνες λεπτομέρειες που θα συμβάλανε στο να βγει ένα σχετικά βάσιμο πόρισμα με βάση τις αρχές του μαρξισμού – λενινισμού – μαοϊσμού ή να αναμένουνε για μια κατόπιν εορτής χορταστική αλλά κάπως ανιαρή πια τοποθέτηση;; Ανάλογα με το θέμα, τη διάθεση, το ειδικό βάρος θα πράττουμε κατά συνείδηση…

Στην Αίγυπτο αυτή τη στιγμή εξελίσσεται αναμφισβήτητα μια εξέγερση πιο κομβικής σημασίας για ολόκληρο τον πλανήτη από την ομογάλακτή της προ 15ημέρου στην Τυνησία. Είναι διαφορετικό και το ειδικό βάρος της Αιγύπτου σε όλο το χώρο Βόρειας Αφρικής και Μέσης Ανατολής, συνολικά στον αραβικό κόσμο, και αρκετά διαφορετικό το διακύβευμα της τελικής έκβασης των γεγονότων…

Στη βάση και των δύο εξεγέρσεων, σε Τυνησία και Αίγυπτο, βρέθηκε κύρια η σπουδαγμένη μισοάνεργη νεολαία που τραβάει τα πάνδεινα μην έχοντας διεξόδους σε κοινωνίες που, αν και έχουν μια σχετικά ισχυρή εθνική – κρατική βιομηχανία, μαστίζονται από την κρατική γραφειοκρατική διαφθορά και σπατάλη ανθρώπινου και υλικού πλούτου. Οι εθνικές μετααποικιακές γραφειοκρατικές κλίκες που δημιουργηθήκανε στις χώρες που απελευθερώθηκαν από τον ιμπεριαλισμό με ηγέτιδα την εθνική αστική τάξη κι όχι το προλεταριάτο και την αγροτιά, έχουνε όλα τα στραβά κάθε εκμεταλλευτικού ταξικού μπλοκ, στην εποχή του σαπίσματος του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού. Για πολλούς εργάτες, φτωχούς αγρότες αλλά και για τμήμα των παλιών και νέων μικροαστικών στρωμάτων της πόλης η ζωή περνάει μέσα από μυριάδες δυσκολίες, που πολλές φορές η χοντροπετσιά της εθνικιστικής γραφειοκρατικής αστικής τάξης τις επιτείνει, ενώ πάντα υπάρχει και η ιμπεριαλιστική εκμετάλλευση μέσα από τις άνισες ανταλλαγές, τους επαχθείς όρους κρατικού δανεισμού, την εξαγωγή ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου με αποικιακούς όρους και μόνο σε κλάδους χαμηλής οργανικής σύνθεσης του κεφάλαιου για τις χώρες του Τρίτου Κόσμου και ούτω καθ’ εξής.

Αυτό που κάνει εντύπωση ωστόσο, είναι το γεγονός ότι μολονότι το καθεστώς της Αιγύπτου είναι γενικά αντιδημοκρατικό, τα κύρια αιτήματα των διαδηλωτών που κατακλύζουν τις κεντρικές πλατείες του Καΐρου, της Αλεξάνδρειας και του Σουέζ δεν είναι κύρια πολιτικά δημοκρατικά – αντιδικτατορικά, αλλά οικονομικά και μάλιστα ούτε καν συγκεκριμένα (π.χ. για τις τιμές ή για τους μισθούς) αλλά αόριστα ενάντια σε μια γενικόλογη «αντιδιαφθορά». Δεν έχουμε να κάνουμε δηλαδή με μια εξέγερση τύπου Πολυτεχνείου του 1973 στη χώρα μας ή Τιεν Αν Μεν στην Κίνα του 1989, αντιφασιστικού χαρακτήρα. Από τις δηλώσεις των συμμετεχόντων στις διαδηλώσεις που προβάλλουν συνεχώς τα διεθνή δίκτυα, είναι πολύ συγκεχυμένο το τι απαιτούν ακριβώς: άλλοι μιλούν για τη διαφθορά, άλλη θέλουν απλά να πάρει το αεροπλάνο ο Μουμπάρακ και να φύγει, άλλοι μιλάνε για τη Γάζα και τον «φιλο-ισραηλισμό» του καθεστώτος (προφανώς οι συγκεκριμένοι είναι φίλοι της Χαμάς), άλλοι βρίζουν τους Αμερικάνους, κανείς δεν προβάλει μια συγκροτημένη πολιτική πλατφόρμα με βάση την οποία να διεκδικεί την εξουσία. Αυτό το ρόλο φιλοδοξεί να παίξει ο Ελ Μπαραντέι, Αιγύπτιος πρώην επικεφαλής της Διεθνούς Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας, για τον οποίο θα πούμε δυο λόγια παρακάτω, και η Μουσουλμανική Αδελφότητα, που προς το παρόν, αν και η βάση της είναι με τα μπούνια στο αντι-Μουμπάρακ κίνημα, το παίζει μετριοπαθής και συγκρατημένη, για να μη δίνει στόχο στη Δύση.

Τι συμβαίνει τελικά στην Αίγυπτο;; Ήδη οι νεκροί ξεπερνάνε τους 100, σύμφωνα με το εκ Κατάρ ορμώμενο Αλ-Τζαζίρα, που ξεκάθαρα προμοτάρει την αντικαθεστωτική εξέγερση, γι΄ αυτό και ο Μπουμπάρακ το έκλεισε και το έδιωξε στις 30/1/2011 από την Αίγυπτο. Ωστόσο, φαίνεται πως δεν προήλθαν από μια διάθεση του καθεστώτος να προκαλέσει λουτρό αίματος, αλλά πολλές φορές σε συμπλοκές πάνω σε προσπάθειες λεηλασίας κατοικιών ή επίθεσης σε δημόσια χτίρια, όπως στο Υπουργείο Εσωτερικών, ενώ ο στρατός δε φαίνεται να υιοθετεί μία φιλοσοφία ματοκυλίσματος των διαδηλωτών αλλά λειτουργεί αμυντικά, και αυτό έχει την πολιτική του σημασία.

Η πρόσφατη ομιλία της υπεραντιδραστικής Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Χίλαρυ Κλίντον από το Κατάρ στις αρχές του μήνα, με την οποία καλούσε τους αραβικούς λαούς σε «φιλελεύθερες επαναστάσεις» ενάντια στα «διεφθαρμένα καθεστώτα» τους ήταν η αρχή του ντόμινο. Φυσικά το κάλεσμα της Κλίντον αφορούσε το δυτικόφιλο Τρίτο Κόσμο, καθώς στον ισλαμοφασιστικό ή σοσιαλφασιστικό το κάλεσμά της δεν έχει καμιά επίδραση. Μεγάλο ρόλο έπαιξαν επίσης και οι αποκαλύψεις των Wikileaks, που εξέθεσαν ανεπανόρθωτα όσους ηγέτες και καθεστώτα μισοστηρίζονταν στη Δύση σαν αντίβαρο στην ιρανοποίηση – φασιστικοποίηση. Κι όταν λέμε μισοστηρίζονταν, εννοούμε ότι σαν αστικά και από στρατηγική άποψη αντιδραστικά καθεστώτα χωρίς λαϊκή και δημοκρατική πνοή, δεν είχαν τα κότσια να πουν ανοιχτά στους λαούς τους πως για την αντιμετώπιση του ισλαμοφασισμού ήταν αναγκαία μία τακτική συμπόρευση με την ΕΕ και σε ένα βαθμό με τις πιο αντι-ισλαμοφασιστικές τάσεις του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Αφήνανε τους λαούς τους στην ισλαμική καθυστέρηση και στον πρωτόγονο αντισημιτισμό, που τα ενίσχυε η φτώχεια και η διαφθορά των δυτικόφιλων καθεστώτων, και πίσω από την πλάτη τους επιχειρούσανε να δώσουνε τη μάχη με τους όντως πολύ αντιδραστικότερους ισλαμοφασίστες με συνεργασίες κορυφής με τον ιμπεριαλισμό και με αστυνομικές μέθοδες.

Τώρα που τρίζουν, τους πουλάει και ο ιμπεριαλισμός και πολλές φορές και ο κατασταλτικός τους μηχανισμός, ενώ ένα κομμάτι προοδευτικού λαού που διαδηλώνει δεν θα μάθει ποτέ (ή θα μάθει πολύ αργά) ότι τη δίκαιη διαμαρτυρία του, λόγω έλλειψης αριστερής αντιιμπεριαλιστικής πρωτοπορίας, θα την καρπωθούνε οι φίλοι του Αχμαντινετζάντ και σε τελική ανάλυση της Μόσχας.

Το καθεστώς Μουμπάρακ είναι σε γενικές γραμμές συνέχεια του νασερισμού, όπως αυτός τροποποιήθηκε επί το φιλοδυτικότερο από το διάδοχο του Νάσερ και δολοφονημένο το 1981 από τους ισλαμοφασίστες Σαντάτ. Είναι, όπως και εκείνο του Μπεν Αλί στην Τυνησία, που ήταν διάδοχος του αντιαποικιοκράτη Μπουργκίμπα, κρατικογραφειοκρατική δυτικόφιλη μισοδιχτατορία (εκλογές γίνονται, αλλά με αυστηρούς περιορισμούς και όχι με όρους αστικής δημοκρατίας ευρωπαϊκού τύπου).

Ο Σαντάτ και ο παλιός υπαρχηγός του Μουμπάρακ άφησαν στην άκρη τον αντιιμπεριαλιστικό αλλά και αντι-ισραηλινό παναραβισμό του Νάσερ και πέρασαν σε μια πολιτική ρεαλισμού και συνύπαρξης με το Ισραήλ από το 1975 και μετά, γεγονός που αρχικά απομόνωσε την Αίγυπτο μέσα στον αραβικό κόσμο, αλλά με την άνοδο του ισλαμοφασισμού στο Ιράν (μετά τη νίκη της αρχικά προοδευτικής επανάστασης κατά του αμερικανόδουλου αντιδραστικού Σάχη Παχλεβί) από το 1983, οπότε και ο Χομεϊνί κατάσφαξε τους μαοϊκούς Φενταγίν, τους Μουτζαχεντίν του Λαού και τους αντιιμπεριαλιστές δημοκράτες, πολλές αραβικές χώρες τραβήχτηκαν στη γραμμή της ειρηνικής συνύπαρξης με το Ισραήλ (π.χ. Ιορδανία, Σαουδική Αραβία). Αν θέλουμε να αποφεύγουμε τα πολλά λόγια (που δεν τα αποφεύγουμε συνήθως), εκεί βρίσκεται όλη η ουσία του ζητήματος: ο Μουμπάρακ χτυπιέται σήμερα από τα δεξιά μονάχα για το λόγο ότι έχει επιμείνει με αξιοσημείωτη συνέπεια στον αντι-Χαμάς, αντι-Χεζμπολλάχ και αντι-Ιράν προσανατολισμό του, όπως και στην απόφασή του, βγαλμένη από την πικρή πείρα των αραβο-ισραηλινών πολέμων, να έχει σταθερή ειρήνη με το Τελ Αβίβ.

Απέναντί του, σε πολιτικό επίπεδο ποιον έχει σε τελική ανάλυση; Οι όντως αντικειμενικά προοδευτικοί άνεργοι μορφωμένοι νέοι δεν αποτελούν πολιτικό ρεύμα. Εδώ μιλάμε για το τι θα συμβεί αν ο Μουμπάρακ πάρει το αεροπλάνο όπως του ζητάνε και φύγει από το Κάιρο. Από τη μια έχουμε την Εθνική Ένωση για την Αλλαγή, με επικεφαλής τον Ελ Μπαραντέι, που πριν λίγες ημέρες επέστρεψε στη χώρα του από τη Βιέννη. Τα μέσα ενημέρωσης τον χαρακτηρίζουν –και σωστά- αντικαθεστωτικό, ενώ κάποια ντόπια φασιστάκια, από αυτά που έχουν πια καταλάβει απόλυτα τον ιστότοπο του αθηναϊκού Ιντυμήντια, τον αποκαλούνε «νεοφιλελεύθερο» (οι ίδιοι εύχονται, όπως λένε, η Αίγυπτος να γίνει ένα «δεύτερο αντιδυτικό Ιράν»).

Η αλήθεια είναι πως ο Ελ Μπαραντέι ήταν για τρεις θητείες αρχηγός της Διεθνούς Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας, που κάνει τα κέφια του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού ακολουθώντας την άθλια ιμπεριαλιστική αρχή της μη διάδοσης των πυρηνικών όπλων. Λες και οι λαοί και τα μη ιμπεριαλιστικά κράτη πρέπει να βρίσκονται εσαεί υπό την πυρηνική απειλή του ιμπεριαλισμού και να μην εξοπλίζονται, μένοντας εσαεί σε μειονεκτική θέση.

Ο Μπαραντέι υποστηρίχτηκε ειδικά για την τρίτη του θητεία με πολύ εμφατικό τρόπο από την Κίνα αλλά και από τη Ρωσία (επίσης από τη Γαλλία και τη Γερμανία). Και ξέρουμε καλά τι τύπους υποστηρίζουνε για τα «οικουμενικά πόστα» τα δυο πρώτα σοσιαλιμπεριαλιστικά επεκτατικά κράτη, όπου κυβερνάνε οι προδότες των εργατικών εξουσιών, νέοι κτηνώδεις αστοί τύπου Πούτιν και Τζιντάο. Τα χειρότερα κατακάθια, τους χειρότερους αντιδημοκράτες και συμβιβαστές, τους χειρότερους ποδοπατητές της ανεξαρτησίας κρατών, εθνών και λαών. Ο Μπαραντέι διέπρεψε στις πιέσεις στο Ιράν να αποδεχτεί ρώσικο έλεγχο και εμπλουτισμό του ουρανίου για το πυρηνικό του πρόγραμμα με έλεγχο από τη Μόσχα, πράγμα που η σοβινιστική, μη υποταγμένη στη Ρωσία, τάση μέσα στους Ιρανούς μουλάδες (και σωστά) το απέρριπτε.

Πρέπει να πρόκειται, αν όχι για τσιράκι του σοσιαλιμπεριαλισμού, τουλάχιστο για ρωσόφιλο-κινεζόφιλο με τα μπούνια, πράγμα που σε συνδυασμό με τη σχέση Ρωσίας – Χαμάς δεν προοιωνίζεται καθόλου θετικές και ειρηνικές εξελίξεις για τη Μέση Ανατολή. Συν τοις άλλοις, στην Εθνική Ένωση για την Αλλαγή, παρατηρητές έχει ανεπίσημα, για να μην τρομάζει η Δύση όπως είπαμε, και η Μουσουλμανική Αδερφότητα. Πρόκειται για οργάνωση που υπάρχει από το 1928 με κύρια έδρα την Αίγυπτο και δράση και σε άλλες χώρες του αραβικού κόσμου.

Όσον αφορά στην Αίγυπτο, αρκεί να ειπωθεί πως η Μουσουλμανική Αδερφότητα συνεργάστηκε από τη δεκαετία του ’30 μέχρι το 1945 με τους Γερμανούς ναζήδες στο όνομα του αντιαγγλισμού μεταφράζοντας και διαδίδοντας σε όλη τη χώρα το «Ο Αγών Μου» του Χίτλερ και τα «Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών», το αντισημιτικό αυτό λιβελογράφημα που είχανε χαλκέψει οι μυστικές υπηρεσίες του Τσάρου από τα 1897 και το είχανε αποκαλύψει οι μπολσεβίκοι, που με πρώτο το Λένιν, ήταν φανατικοί εχθροί του αντισημιτισμού. Από τη δεκαετία του ’50 – και σωστά – το εθνικοαστικό νασερικό καθεστώς τσάκισε τους Αδερφούς Μουσουλμάνους στη φυλακή και στην παρανομία, αφού μονίμως οργανώνανε τρομοκρατικές ενέργειες, δολοφονίες, εμπρησμούς, με πρόγραμμα να μετατρέψουν την Αίγυπτο σε ισλαμικό χαλιφάτο. Σήμερα, οι ΑΜ είναι φιλο-αλκαϊντιανοί και αντιδυτικοί μέχρι το κόκκαλο, πράγμα που σκοπεύει να εκμεταλλευτεί ο ανατολικός ιμπεριαλιστικός άξονας Ρωσίας – Κίνας – Ιράν.

Φυσικά, αυτός ο άξονας δε μιλάει πολύ ή και δε μιλάει και καθόλου για την κατάσταση στην Αίγυπτο.

Οι Κινέζοι φασίστες μάλιστα επειδή φοβούνται λαϊκή δημοκρατική εξέγερση στη χώρα τους αποφεύγουνε να δείχνουνε σκηνές από τα επεισόδια στην Αίγυπτο και μπλοκάρανε την αναζήτηση στο Ίντερνετ για τα γεγονότα, καθώς μπορεί να τους συμφέρουν γεωστρατηγικά, αλλά πάντα ζούνε υπό το φόβο μιας νέας Τιεν Αν Μεν και δεν είναι καιροί για τέτοιες εικόνες που μπορεί να εμπνεύσουν τα κινέζικα πλήθη σε αντίστοιχες ενέργειες, που στην Κίνα θα ήταν σίγουρα προοδευτικές…

Μιλάνε όμως πολύ οι γλοιώδεις δυτικοί ιμπεριαλιστές, με χειρότερους φυσικά τους Αμερικάνους ιμπεριαλιστές ηγεμονιστές…

Ο φιλοπόλεμος Ομπάμα, που ποδοπατάει την κρατική ανεξαρτησία του Αφγανιστάν και εσχάτως και του Πακιστάν, ενώ παρέδωσε στους φασίστες Ιρανούς μουλάδες το Ιράκ, βγήκε να κάνει μαθήματα «δημοκρατίας» στο Μπουμπάρακ, που δεν κατέχει σπιθαμή ξένου εδάφους ούτε έχει επιτεθεί ποτέ σε άλλη χώρα, και να του πει επιπλέον ποια μεταρρύθμιση να κάνει ή να μην κάνει, πόσο να σεβαστεί ή όχι τους διαδηλωτές κλπ. Σ’ αυτά φυσικά διαπρέπει η Κλίντον, που είναι από οικογενειακή παράδοση πολύ εξυπηρετική στο ρωσοκινέζικο άξονα. Το ίδιο κάνει και η πρώην χρηματοδοτούμενη από την Κα Γκε Μπε τη δεκαετία του ΄80 για να απόπυρηνικοποιήσει την Αγγλία μαζί με το τότε μονόφθαλμο «Κίνημα του Αφοπλισμού» και το ρώσικο ΚΚ Μεγάλης Βρετανίας, νυν Υπουργός Εξωτερικών της ΕΕ Κάθριν Άστον.

Μονόφθαλμο ήταν εκείνο το κίνημα, γιατί έβλεπε μόνο δυτικούς πυραύλους Πέρσινγκ και Κρουζ, αλλά δε το ενοχλούσαν καθόλου οι σιδερόφραχτες στρατιές του Μπρέζνιεφ και του σοσιαλιμπεριαλισμού… Κι ο πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας Κάμερον, που μέσα σε λιγότερο από χρόνο έχει πάρει προβοκατόρικες θέσεις σε όλα τα διεθνή ζητήματα κατά του δυτικόφιλου Τρίτου Κόσμου (π.χ. Πακιστάν), κάλεσε σε «μεταρρυθμίσεις» τον Αιγύπτιο Πρόεδρο, ενώ οι Γάλλοι πρώην αποικιοκράτες αλλά πιο οξυδερκείς δευτεροκοσμικοί ιμπεριαλιστές, που μυρίζονται τη βρομοδουλειά αλλά και πάλι δεν την κατανοούν, μιλάνε απλά για την «ανάγκη για εσωτερικό διάλογο στην Αίγυπτο».

Οι Ρώσοι επιδεικτικά υποβαθμίζουν τα γεγονότα στα βασικά καθεστωτικά τους ΜΜΕ…Άλλωστε, έχουν μάθει να δρέπουν καρπούς ΜΕΣΑ από τα κάθε είδους κινήματα κι όχι σαν εξωτερικοί επεμβατιστές, όπως έκαναν επί εποχής Μπρέζνιεφ… Ήδη στην Τυνησία το «ρώσικο» πρώην «Κ»Κ Τυνησίας και νυν Κίνημα για την Ανανέωση - Ετατζίντ (κάτι σαν ΣΥΝ Τυνησίας) πήρε υπουργείο στη μετά Μπεν Αλί κυβέρνηση, ενώ ο Ρασίντ Γκανουσί, του ισλαμικού «Κόμματος της Αναγέννησης», που το παίζει Τυνήσιος Ερντογάν, δηλαδή φανατικός ισλαμιστής που «ξαφνικά» έγινε δημοκράτης και μετριοπαθής, μυρίζει αρκετά Ρωσία, με βάση όσα έχουμε δει στον υπόλοιπο κόσμο, με τις κατά καιρούς μεταμφιέσεις των φίλων του ανατολικού ιμπεριαλισμού. Οι δε χαμασίτες και λοιποί φασίστες στον αραβικό κόσμο κάνουν δήθεν πως δεν είναι με την εξέγερση, την οποία αποδίδουν στο…Ισραήλ, που είναι το μόνο που δεν έχει να κερδίσει αλλά μονάχα να χάσει αν πέσει ο γενικά φιλικός προς το Τελ Αβίβ Μουμπάρακ! Κι αυτό ώστε αν οι μετανασερικοί εθνικιστές πέσουνε, να είναι πεισμένοι πως τους έριξε μονάχη της η Δύση και να μετατραπούνε σε τμήμα του αντιδυτικού μετώπου από εθνικιστική σκοπιά!

Ωστόσο, η υποστήριξη του «μετριοπαθούς» γενικά αντιδυτικού και φιλο-ισλαμοφασιστικού Αλ Τζαζίρα στις εξεγέρσεις Τυνησίας και Αιγύπτου, η σύσκεψη προ 15 ημερών της ηγεσίας των αιγυπτιακών ενόπλων δυνάμεων που εμμέσως πλην σαφώς ζήτησαν από το Μπουμπάρακ να ανοίξει το δρόμο για καθεστωτική αλλαγή, η αμερικάνικη σχεδόν ανοιχτή αντι-Μπεν Αλί επέμβαση στην Τυνησία και οι τωρινές αντι-Μουμπάρακ προβοκάτσιες του διδύμου Ομπάμα – Κλίντον, μαζί με την απόδραση – αποφυλάκιση 6000 κατάδικων στην Αίγυπτο μεταξύ των οποίων και στελέχη των Αδερφών Μουσουλμάνων (και στην Τυνησία βγήκανε από τις φυλακές όλοι οι ισλαμοφασίστες), δείχνουνε ότι σε αυτές τις δύο εξεγέρσεις (που τις αντιμετωπίζουμε σαν ενιαία διαδικασία, γιατί αφορούν παρόμοιας υφής καθεστώτα και έχουν παραπλήσια χαρακτηριστικά) υπάρχει μια καθεστωτική, φιλοϊμπεριαλιστική γραμμή που βρίσκεται στην ηγεσία τους, παρά την -ξαναλέμε- σε γενικές γραμμές τίμια βάση τους. Εξεγέρσεις τις οποίες στηρίζει τμήμα του στρατού, του παλιού καθεστώτος, καθώς και σχεδόν σύσσωμος ο ιμπεριαλισμός και ο σοσιαλιμπεριαλισμός δε μυρίζουν καλά, κι αυτό δεν αναιρεί την απέχθεια που κάθε αριστερός ή και συνεπής αστοδημοκράτης έχει για καθεστώτα τύπου Μπεν Αλί και Μουμπάρακ. Τελικά, αυτά τα καθεστώτα πληρώνουν την έλλειψη πνοής της αστικής τάξης στην εποχή που το άστρο της έχει ήδη δύσει όσον αφορά στην κοινωνική πρόοδο.

Σε τελική ανάλυση μονάχα η αντιιμπεριαλιστική και πιο βαθιά η σοσιαλιστική επανάσταση μπορεί να σταματήσει τον ισλαμοφασισμό και τον πάτρωνα του τελευταίου σοσιαλιμπεριαλισμό, που ακριβώς επειδή βρίσκεται σε στρατηγική άνοδο (Ρωσία – Κίνα – Ιράν) είναι η πιο επικίνδυνη πηγή ενός παγκοσμίου πολέμου σήμερα σε σχέση με τον ευρισκόμενο σε πτώση –αν και οικονομικά ισχυρότερο- δυτικό ιμπεριαλισμό, που το γεροντικό ζάχαρο έχει αρχίσει να του επηρεάζει την όραση… Και τούτη την ώρα όμως, που το προλεταριάτο ακόμα ζυμώνει την πείρα των προηγούμενων εφόδων του στον ουρανό, δε μπορούμε παρά να επαναλαμβάνουμε, σε βαθμό σχολαστικισμού: Τα κράτη θέλουν ανεξαρτησία, τα έθνη την απελευθέρωση και οι λαοί την επανάσταση!

Ιμπεριαλιστές και σοσιαλιμπεριαλιστές, κάτω τα χέρια από την Αίγυπτο και τα εσωτερικά της! Για το μέλλον του υπεύθυνος είναι μονάχα ο αιγυπτιακός λαός!

Υ।Γ. Πριν αλέκτωρ φωνήσαι τρεις, η Μουσουλμανική Αδερφότητα εξουσιοδότησε τον «εκλεκτό» Ελ Μπαραντέι να διαπραγματεύεται στο όνομα όλης της αντιπολίτευσης, ενώ καλεί σε ειρηνική μεταβίβαση της εξουσίας! Αυτό θα πει «επανάσταση»!

http://kokkinometerizi.blogspot.com/2011/01/blog-post_30.html#more