ΟΥΚΡΑΝΙΑ-ΙΡΑΚ-ΓΑΖΑ: Τρεις ταυτόχρονοι πόλεμοι στην υπηρεσία του ενός από αυτούς

ΟΥΚΡΑΝΙΑ-ΙΡΑΚ-ΓΑΖΑ: Τρεις ταυτόχρονοι πόλεμοι στην υπηρεσία του ενός από αυτούς

ISIS και Χαμάς στην υπηρεσία των ρώσων εισβολέων και διαμελιστών της Ουκρανίας

Έχουμε αρκετές φορές επισημάνει ότι οι μεγάλες τοπικές συρράξεις και εμφύλιοι  των τελευταίων δεκαετιών, που αποκτούν παγκόσμιο χαρακτήρα κρίσης καθώς  και  οι αντίστοιχες δήθεν λαϊκές επαναστάσεις που καταλήγουν σε στρατιωτικά πραξικοπήματα και σε ιμπεριαλιστικές στρατιωτικές επεμβάσεις ευνοούν τελικά τη ρώσικη ιμπεριαλιστική πολιτική. Στην ουσία σε αυτήν την υπερδύναμη βρίσκεται το κέντρο της παραγωγής τέτοιων  συρράξεων και «επαναστάσεων».

 Η εισβολή των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν και  μετά εκείνη στο Ιράκ, η εισβολή της Σερβίας στην Κροατία, μετά η κατοχή και ο διαμελισμός της Βοσνίας,  ύστερα η διπλή στρατιωτική επέμβαση και απόσχιση στο Κόσοβο, οι  μετά το 2000 πόλεμοι του Ισραήλ με τη Χεζμπολάχ στο Λίβανο και με τη Χαμάς στη Γάζα, η εισβολή στη Γεωργία και η απόσχιση της Αμπχαζίας και νότιας Οσετίας, και πιο πρόσφατα οι τρεις «επαναστάσεις» και στρατιωτικές επεμβάσεις των δυτικών ιμπεριαλιστών και διπλωματικές των Ρώσων στην Τυνησία, στην Αίγυπτο και τη Λιβύη είναι χαρακτηριστικές περιπτώσεις  τέτοιων κρίσεων.

Το χαρακτηριστικό αυτών των κρίσεων είναι ότι ως πρόσφατα ήταν εντελώς ελεγχόμενες ως προς το εύρος τους. Εννοούμε ότι την ώρα που η κάθε μια ξετυλιγόταν  καμιά άλλη αυτού του είδους και όγκου δεν ήταν ταυτόχρονα σε έξαρση. Αυτό οφείλεται στο ότι η ρώσικη διπλωματία που καθοδηγεί, ελέγχει και συντονίζει την κάθε τέτοια κρίση, και άμεσα διπλωματικά και στο έδαφος στρατιωτικά μέσω συμμάχων συνειδητών και ασυνείδητων, και κυρίως μέσω πρακτόρων, φροντίζει αυτή να είναι συγκεντρωμένη ώστε να μπορεί να τη διαχειριστεί χωρίς άλλες απρόβλεπτες παγκόσμιες επιπλοκές. Είναι πολύ χαρακτηριστικό πόσο οι αλβανοί και κοσοβάροι σοβινιστές δεν επιτέθηκαν στους Σέρβους εθνοεκκαθαριστές στη διάρκεια της σερβο-βοσνιακής και προηγούμενα της σερβοκροάτικης κρίσης ενώ γνώριζαν ότι κάτι τέτοιο θα αποδυνάμωνε τη διαμελιστική πολιτική των προστατευόμενων του Κρεμλίνου σέρβων φασιστών. Μια τέτοια επέμβαση θα δυσαρεστούσε όχι μόνο τη Ρωσία  αλλά κυρίως το ρωσόδουλο πράκτορα της Κλίντον, που είχε αναλάβει τη ρύθμιση της κοσοβάρικης εξέγερσης για την πιο κατάλληλη στιγμή και συγκεκριμένα μια στιγμή κατά την οποία η Ρωσία θα μπορούσε στο πλαίσιο μιας σερβο-αλβανικής διευθέτησης να καταλάβει και να διατηρήσει τη φύλαξη του αεροδρομίου της Πρίστινα, που βρίσκεται στην καρδιά των Βαλκανίων.

Οι δύο πόλεμοι αντιπερισπασμού

Αυτή όμως τη φορά, όπου παίζεται το μεγαλύτερο, το στρατηγικότερο ρώσικο χαρτί μέσα στην ίδια την ΕΕ, όπου δηλαδή ξετυλίγεται η εισβολή και προσάρτηση τμημάτων του ουκρανικού κράτους, και ουσιαστικά ο διαμελισμός της χώρας και η διάσπαση της ΕΕ, έχουν εκδηλωθεί δύο παράλληλες παγκόσμιες κρίσεις, για την ακρίβεια δύο ακόμα πόλεμοι, ο πόλεμος με την ISIS και ο πόλεμος Χαμάς-Ισραήλ. Οι δύο τελευταίοι πόλεμοι είναι στην κύρια πλευρά τους αντιπερισπασμοί της Ρωσίας στον πρώτο πόλεμο, που είναι ο κύριος και βασικός  και τον υπηρετούν, δηλαδή επιτρέπουν στη Ρωσία να εξουδετερώσει την ενότητα και την αποτελεσματικότητα του ευρωαμερικανικού μετώπου, προτείνοντας σε ΗΠΑ και ΕΕ ένα άλλο μέτωπο, ένα μέτωπο Ρωσίας-ΗΠΑ-ΕΕ ενάντια στον ISIS το οποίο σαν βασικό του συστατικό περιλαμβάνει και την ειρήνευση Χαμάς-Ισραήλ. Γιατί δίχως την ειρήνευση ανάμεσα στην σουνίτικη Χαμάς και στο Ισραήλ ο αντιδυτικός και επίσης σουνίτικος ISIS κερδίζει πολιτικά τις καθυστερημένες αντι-ισραηλινές αραβικές μάζες που σε κάποιο ποσοστό θα ακολουθούν τον ISIS σε όσο βαθμό και για όσο διάστημα θα είναι νικηφόρος.
Στην ουσία με τους δύο πολέμους αντιπερισπασμού, κυρίως αυτόν με τον ISIS, η ρώσικη διπλωματία βάζει στο μέτωπο ΗΠΑ-Δύσης, που σχηματοποιείται κύρια στο ουκρανικό, το εξής δίλημμα: Θα υπερασπιστεί την ακεραιότητα και την κρατική  ύπαρξη της Ουκρανίας παραδίνοντας τον Κόλπο των πετρελαίων σε μια θύελλα κανιβαλικού τζιχαντισμού ή θα κάνει μερικές υποχωρήσεις συνδιαχειριζόμενος μια ντεφάκτο διαμελισμένη  Ουκρανία με την πουτινική Ρωσία για να αντέξει στην επίθεση του τζιχάντ στον Κόλπο;

Με την κατάπτυστη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός που υπέγραψε κυρίως κάτω από την πίεση της ΕΕ και των ΗΠΑ, η Ουκρανία με τη Ρωσία και η οποία στην ουσία παραδίδει την ανατολική Ουκρανία στη δεύτερη, ο διπλός αντιπερισπασμός του Κρεμλίνου είχε μια πρώτη μεγάλη νίκη. Βεβαίως οι Ποροσένκο και Γιάτσενιουκ που υπέγραψαν ή αποδέχτηκαν αυτή τη συμφωνία δεν είναι τίποτε πατριώτες, αλλά αντίθετα ξεσκολισμένοι πράκτορες της Ρωσίας και φασίστες, τσιράκια και οι δυο και συνεργάτες της προβοκατόρισας Τιμοσένκο, που ο Γιούσενκο την είχε κατονομάσει σαν πέμπτη φάλλαγα του Κρεμλίνου (ΝΥΤ, 11/09/2009). Αυτό δεν σημαίνει ότι ήδη η Ουκρανία διαμελίστηκε ή ότι καταβροχθίστηκε, αλλά ότι ένας μεγάλος δρόμος άνοιξε γι’ αυτό, και γι’ αυτό το λόγο ο συγκεριμένος αντιπερισπασμός πρέπει να περιμένουμε ότι θα διατηρηθεί και πιθανά να οξυνθεί και να πλαισιωθεί και με άλλους στην ίδια ή και σε ευρύτερη γεωγραφική σφαίρα ώστε ο διαμελισμός της Ουκρανίας να συνεχίζεται. Βέβαια πρέπει επίσης να επισημάνουμε ότι αυτό το μέτωπο ενάντια στον ISIS ενώ είχε σαν κύριο στόχο  τον αντιπερισπασμό στη Ουκρανία, όπως γράψαμε στην τελευταία Νέα Ανατολή βοηθάει και την επέκταση της ρωσικής διείσδυσης στον Κόλπο.

Ο αντιπερισπασμός με τον ISIS

Αλλά ας δούμε με ποιο συγκεκριμένο τρόπο οργανώθηκε πολιτικο-διπλωματικά και λειτούργησε αυτός ο στρατηγικός αντιπερισπασμός και κυρίως πως μπόρεσε να μείνει ελεγχόμενος ως τα σήμερα από τη ρωσική διπλωματία, πράγμα πολύ πιο δύσκολο ως αδύνατο για την τελευταία σε μια προηγούμενη εποχή. Ποτέ δηλαδή ως τα σήμερα η ρωσική διπλωματία δεν είχε κατακτήσει τόσο πολλές και τόσο καίριες θέσεις σε παγκόσμιο, ευρωπαϊκό και μεσανατολικό επίπεδο, έτσι ώστε να μπορεί όχι μόνο να ελέγχει από πολλές πλευρές και να στεγανοποιεί κάθε τοπική σύγκρουση που προκαλεί, αλλά  να μπορεί να ελέγχει  τρεις ταυτόχρονα. Αυτό δεν οφείλεται σε συγκυρίες και συμπτώσεις αλλά σε μια πολύ μακρόχρονη υπονομευτική δουλειά που αξιοποιούσε τις αντιθέσεις ανάμεσα στους δυτικούς ιμπεριαλιστές, τις αντιθέσεις τους με τον τρίτο κόσμο και βέβαια όλη την κερδοσκοπική αθλιότητα του δυτικών μονοπωλιστών, αλλά και την εθνοσοβινιστική καθυστέρηση και τον αυταρχικό-αντιλαϊκό χαρακτήρα των τριτοκοσμικών, κυρίως των μεσανατολικών αστικών τάξεων. Η αξιοποίηση αυτή περνούσε από  αλλεπάλληλες προβοκάτσιες και κυρίως μέσω του πετυχημένου εισοδισμού στις κυβερνήσεις όλων αυτών των χωρών, ιδιαίτερα των χωρών και των συλλογικών οργάνων της ΕΕ. Αυτός ο εισοδισμός έγινε επιστήμη μετά τη βαθιά και πετυχημένη εμπειρία του εισοδισμού του ΚΚΣΕ των Σουσλώφ, Κρουστσόφ και Μπρέζνιεφ για την άλωση και την καταστροφή του ΚΚΣΕ και όλων των άλλων κομμουνιστικών κομμάτων στον κόσμο. Αυτού του είδους ο εισοδισμός δεν χρειάζεται απλά την εξαγορά και τον εκβιασμό μεμονωμένων στελεχών και ηγετών αλλά τη βαθιά γνώση των πολιτικών και ιδεολογικών ρευμάτων μέσα σε κάθε κόμμα και μέσα σε κάθε χώρα.

Πώς λειτουργεί, λοιπόν ο βασικός αντιπερισπασμός στην ουκρανική εισβολή, αυτός του ISIS και μετά με ποιον τρόπο συνδυάζεται αυτός ο τελευταίος μ’ εκείνον του πολέμου Χαμάς-Ισραήλ;
Ο ISIS είναι ένα εργαλείο πολλών χρήσεων στην υπηρεσία της ρώσικης διπλωματίας, αλλά κυρίως είναι ένα εργαλείο προβοκάτσιας όπως είναι και η ίδια η Αλ Κάιντα που είναι το οργανωτικό και  ιδεολογικό κέντρο όλων αυτών των εκτρωμάτων. Ο ISIS είναι ένας ανεπτυγμένος διάδοχος ενός  κανιβαλικού ισλαμοναζιστικού σουνίτικου σχηματισμού που δημιουργήθηκε η Αλ Κάιντα του Ζαουάχρι, δηλαδή η Ρωσία, στο Ιράκ, στις σουνίτικες περιφέρειες για να προβοκάρει τη δίκαιη σουνιτική φιλο -σανταμική κύρια μπααθική αντίσταση στις αμερικάνικες κατοχικές δυνάμεις και  ενάντια στις κυβερνήσεις των φιλο-ιρανών και φιλορώσων σιιτών ηγετών του Ιράκ, ιδιαίτερα ενάντια στην κυβέρνηση Μαλίκι. Με αρχηγό ένα σαδιστικό υποκείμενο ονόματι Ζαρκάουι, ο ιρακινός ISIS προσπάθησε κυρίως να προβοκάρει αλλά και να χειραγωγήσει και να ελέγξει αυτήν την αντίσταση. Η βασική δουλειά της ήταν να πραγματοποιεί προβοκατόρικες ρατσιστικές επιθέσεις στον άμαχο σιιτικό πληθυσμό  που εκθέτανε τους σουνίτες σε πόλεμο αντιποίνων από τις αντίστοιχες σιίτικες φιλοϊρανικές προβοκατόρικες  φασιστικές συμμορίες. Από αυτή τη διπλή προβοκάτσια γεννήθηκε μεγάλο αμοιβαίο μίσος στη βάση ανάμεσα σε σιίτες και σουνίτες που διέσπασε σε μεγάλο βαθμό τον ιρακινό λαό. Αρκετά σύντομα πάντως οι σουνίτες σαν στελέχη και σαν λαός αντιστάθηκαν σε αυτήν την έκθεση και χειραγώγηση οπότε δέχτηκαν πόλεμο εξόντωσης από τους κανίβαλους του Ζαρκάουι. Αυτή η επίθεση συντρίφτηκε από ένα γενικό ξεσήκωμα του σουνιτικού πληθυσμού που προτίμησε να κάνει ακόμα και τακτική συμμαχία με τις κατοχικές δυνάμεις των ΗΠΑ -συγκροτώντας τις δυνάμεις επαγρύπνησης - παρά να παραδοθεί στους κανίβαλους του Ζαρκάουι. Μόλις ήρθε στην εξουσία το ρωσόδουλο δίδυμο Ομπάμα-Χίλαρυ Κλίντον σε συνεργασία με το καθεστώς φιλοιρανικό Μαλίκι τσάκισε  τις ομάδες επαγρύπνησης και, αφού παρέδωσε όλη τη χώρα στο Ιράν, έφυγε από αυτήν. Με τον ιρακινό στρατό εντελώς εκκαθαρισμένο από μπααθικούς σουνίτες αξιωματικούς  το σουνίτικο στοιχείο, που αποτέλεσε πάντα τον κεντρικό κορμό  του ιρακινού κράτους στο επίπεδο της διοίκησης και της παραγωγής δέχτηκε μια νέα βίαιη επίθεση πολιτικής περιθωριοποίησης και καταπίεσης από το καθεστώς  Μαλίκι και τους σιίτες παραστρατιωτικούς, οπότε ο ISIS ξαναδυνάμωσε σαν ένας αντι-σιίτης προβοκάτορας χωρίς όμως ποτέ να αποκτήσει την παλιά του μαζικότητα και ουσιαστικά η χώρα διασπάστηκε θρησκευτικά.

Το στήσιμο του ISIS μέσα στη Συρία. Ο καθοριστικός ρόλος του Κατάρ.

Έτσι ο ISIS με αρχηγό κάποιον Μπαγκαντί, διάδοχο του Ζαρκάουι  εμφανίστηκε μέσα στη Συρία, αφού προηγούμενα ο Άσαντ υποστηριζόμενος στρατιωτικά από τη Ρωσία και στηριζόμενος έμμεσα από το ρωσόφιλο προβοκάτορα Ομπάμα, που φρόντισε να μην εξοπλίζεται η αντι-Άσαντ αντιπολίτευση, σχεδόν συνέτριψε αυτήν την αντιπολίτευση. Ο ρόλος του ISIS στη Συρία, όπως και της δίδυμής της Αλ-Νούσρα, επίσης αποσπάσματος της Αλ Κάιντα ήταν, ακόμα περισσότερο από όσο στο Ιρακ, να χειραγωγήσει και να προβοκάρει τη σουνιτική αντίσταση στο εντελώς πια φιλορώσικο και φιλο-ιρανικό καθεστώς Άσαντ, οδηγώντας τη χώρα παραπέρα στον εθνο-θρησκευτικό διαμελισμό. Σε μα σειρά άρθρων της Νέας Ανατολής αφότου ξέσπασε ο συριακός εμφύλιος είχαμε τονίσει ότι αυτός ο εμφύλιος όντας από την αρχή υπό ισλαμική  ηγεμονία –κυρίως από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους- από την αντί-Άσαντ πλευρά θα καταρράκωνε και τις δυο πλευρές του και θα τις παρέδιδε τσακισμένες στο ρωσοϊρανικό άξονα. Το πρώτο της αποτέλεσμα ήταν πράγματι το κοσμικό καθεστώς Άσαντ, που πριν  τον εμφύλιο είχε αρχίσει να κάνει κινήσεις απαγκίστρωσης από τη Ρωσία και προσέγγισης στη Σ. Αραβία, να παραδοθεί χειροπόδαρα στη Ρωσία. Την ίδια στιγμή στο αντι-΄Ασαντ ισλαμικό στρατόπεδο δυνάμωναν οι ισλαμοναζήδες της Αλ Κάιντα γιατί αυτούς δεν τους χτυπούσε ο Άσαντ, ενώ, ο εξοπλισμός τους ήταν άφθονος και μοντέρνος και η χρηματοδότησή τους γενναιόδωρη και συστηματική. Από τις δύο ισλαμοναζιστικές δυνάμεις, την Αλ Νούσρα και τον ISIS, η πιο πολιτική, η Αλ Νούσρα, είχε και έχει σήμερα σαν βασικό της ρόλο να δουλέψει μέσα στο ισλαμικό μέτωπο στο οποίο όλο και περισσότερο χωνόταν η Σαουδική Αραβία και το ενίσχυσε για να μην πέσει στα χέρια του Κατάρ. Γι αυτό τελευταία η Αλ- Νούσρα διασπάστηκε από τον ISIS, που ο κύριος ρόλος του, όπως τον βλέπουμε να ξετυλίγεται σήμερα, είναι του διεθνούς προβοκάτορα που ταυτόχρονα είναι ρυθμισμένος για να ξεκινήσει μια διαδικασία εδαφικής αποσύνθεσης και διαμελισμού της Συρίας και του Ιράκ.
Υπάρχει μια εικόνα, που όμως δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, ότι ο ISIS κυριάρχησε στην σουνίτικη βάση στη Συρία και από κει ξεκίνησε ξαφνικά τον Ιούλη του 2014 να μπει στο ιρακινό Κουρδιστάν και να φτιάξει το πανισλαμικό εν δυνάμει παγκόσμιο «κράτος της»,  το λεγόμενο εμιράτο της Συρίας και του Ιράκ. Η αλήθεια είναι ότι ο ISIS δέχτηκε στις αρχές του 2014  μια αντεπίθεση από το σύνολο σχεδόν του αντι-Άσαντ, μετώπου, όταν άρχισε να κάνει το βρώμικο πόλεμο του ενάντια σε όσους διαφωνούσαν στη ναζιστικού αρπακτικού τύπου  εξουσία  που ασκούσε στις περιοχές που καταλάμβανε μέσα στη Συρία. Η όποια δύναμη του ISIS οφειλόταν ουσιαστικά στους πολύ ψηλούς  μισθούς που παίρνανε όσοι προσχωρούσαν σε αυτό το στρατό (τρεις φορές ψηλότερο από εκείνον κάθε άλλης τάσης της συριακής αντίστασης), από τον πλούσιο και ακριβό εξοπλισμό τους και από το πλιάτσικο που γινόταν σε βάρος των περιουσιών των «καφίρ», δηλαδή των θεωρούμενων ως απίστων μη σουνιτών, ιδιαίτερα των χριστιανών. Όταν όμως ο ISIS άρχισε να σκοτώνει  μέλη και στελέχη των άλλων σουνιτικών τάσεων και να δείχνει ότι δεν ήθελε καθόλου να ρίξει τον ΄Ασαντ, αλλά να φτιάξει το χαλιφάτο της  σε κάποιες περιοχές της Συρίας κάτω από την ανοχή του Άσαντ, τότε συγκροτήθηκε μέτωπο όλων των άλλων τάσεων ενάντιά της με τον πιο ενεργητικό ρόλο να τον παίζει απ' έξω η Σαουδική Αραβία στα πλαίσια ενος  «Ισλαμικού Μετώπου» των αντι-Άσαντ οργανώσεων, που απ ότι φαίνεται βρίσκεται υπό την καθοδήγησή της. Αυτή η ανάμειξη έγινε έντονη από την ώρα που η Σαουδική Αραβία άρχισε να εξοργίζεται με την όλο και πιο ανεκτική στον Άσαντ και όλο και πιο φιλοϊρανική πολιτική της προεδρία Ομπάμα. (Από αυτήν είχε αποχωρήσει στο μεταξύ σαν ΥΠΕΞ η Κλίντον  για να ξεπλυθεί από την κατηγορία ότι ήταν υφεσιακή απέναντι στη Ρωσία και το Ιράν  και να διεκδικήσει την επόμενη προεδρία   των ΗΠΑ σαν τάχα σκληρή απέναντι στον αποθρασυμένο πια άξονα Ρωσίας-Πεκίνου- Τεχεράνης). Τελικά η αντεπίθεση αυτού του μετώπου στον ISIS έγινε τόσο αποτελεσματική που αυτός  αναγκάστηκε να χάσει πολλές θέσεις στη Συρία και να βρεθεί σε κατάσταση εδαφικής και πολιτικής απομόνωσης στο ανατολικό άκρο της Συρίας στα σύνορα με το Ιράκ.

Η προδοσία του Μαλίκι, το Κατάρ και ο πολιτικός αυτοπυροβολισμός του ISIS

Το ότι αυτός ο ISIS ξεχύθηκε νικηφόρα και έσπασε σταδιακά τις αμυντικές γραμμές του Ιράκ, ακόμα και αυτές που σχηματίστηκαν με εθελοντές μετά την αρχική αιφνιδιαστική εισβολή στις αρχές του Ιούνη, οφείλεται απλά σε προδοσία από τους υπεύθυνους για τη φύλαξη των συνόρων στρατηγούς του ιρακινού στρατού. Ο ISIS δεν ήρθε φουσκωμένος σαν ποτάμι από τη Συρία όπως πολλοί νομίζουν. Φούσκωσε εξαιτίας των αναπάντεχων νικών του, κυρίως από ιρακινούς σουνίτες, ακόμα και από μπααθικούς αξιωματικούς, εξοργισμένους με το καθεστώς Μαλίκι. Το κλειδί αυτών των νικών είναι η σχεδιασμένη προδοσία του Μαλίκι και των στρατηγών του των υπεύθυνων για τη φύλαξη των συνόρων. Αυτό το γεγονός ήρθε στη επιφάνεια όταν οι προδομένοι σιίτες στρατιώτες κατήγγειλαν στο διεθνή τύπο αυτούς τους στρατηγούς με πρώτον τον  Αλί Βαχάμ αλ Μαλίκι (από την ίδια φυλή με τον ως χθες πρωθυπουργό, ο οποίος είχε αποταχθεί το 2006, γιατί υποστήριζε τη φιλο- ιρανική δολοφονική συμμορία του Μάχντι) και μετά τον αντιστράτηγο Αλ Αβαντί που οι στρατιώτες τον κυνήγησαν και παραλίγο  να τον σκοτώσουν (Τάιμς Νέας Υόρκης, 1η Ιούλη 2014). Στην πραγματικότητα όλα τα στοιχεία  δείχνουν σαν υπεύθυνο της  διαταγής για την εγκατάλειψη των συνόρων τον ίδιο τον εγκάθετο του Ιράν  πρωθυπουργό Μαλίκι. Αυτός είναι και ένας λόγος για την ευκολία  με την οποία αυτός ο ως χθες παντοδύναμος τύραννος αντικαταστάθηκε από έναν άλλο πρωθυπουργό εγκάθετο του Ιράν, αν και απ' ό,τι φαίνεται της «δήθεν μετριοπαθούς γραμμής» που είναι εδώ και χρόνια η πιο φιλορώσικη μέσα στο Ιράν.

Αυτή η προδοσία αν και εντελώς κρίσιμη και αποδειχτική του βάρους που έχει το Ιράν, οπότε και ο νεοναζιστικός άξονας, στη δημιουργία του «εμιράτου», συνδυάζεται με άλλα  αναντίρρητα στοιχεία για το ότι κάτι πολύ βρώμικο γίνεται με τον ISIS.
Ένα πολύ ουσιαστικό τέτοιο στοιχείο είναι ότι ο πιο βασικός χρηματοδότης του ISIS, όπως γενικά των ισλαμοναζιστών της Συρίας, δηλαδή και της Αλ Νούσρα είναι το ιρανόφιλο αν και σουνίτικο Κατάρ. Αυτό έγινε ο βασικός συνεργάτης της Ρωσίας στον Κόλπο ξεκινώντας από τη συνεννόηση μαζί της σαν ο μεγαλύτερος παραγωγός φυσικού αερίου στον κόσμο. Σύντομα έγινε προπαγανδιστική βάση  του ισλαμοφασισμού -με το «Αλ Τζαζίρα»- σε όλο τον μουσουλμανικό κόσμο, αλλά φρόντισε να καλυφθεί πολιτικά από τις ΗΠΑ δίνοντάς της στρατιωτικές βάσεις. Τον φιλο-ιρανικό αλλά και φιλο-ISIS ρόλο του Κατάρ τον έχει καταγγείλει η Σαουδική Αραβία και τα σύμμαχα με αυτήν Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα που γι' αυτόν κυρίως το λόγο έχουν αποσύρει τους πρεσβευτές τους από το Κατάρ. Επίσης ανοιχτά κατήγγειλε πρόσφατα το Κατάρ σαν το βασικό οικονομικό ενισχυτή  προμηθευτή των όπλων του ISIS, ο γερμανός υπουργός  ανάπτυξης  Γκερντ Μίλλερ, κάνοντας μια καταγγελία που ο εκπρόσωπος της Μέρκελ έσπευσε να ανακοινώσει ότι δεν αποτελεί θέση της γερμανικής κυβέρνησης. Αλλά για το θέμα υπάρχει πια μια εκτεταμένη ειδησεογραφία αφού οι οικονομικές εκστρατείες για την ενίσχυση των τζιχαντιστών μέσα στο Κατάρ είναι κάτι που γίνεται ανοιχτά. Ακόμα και οι φιλο-Ομπάμα Τάιμς της Νέας Υόρκης  (2 Σεπτέμβρη 2014) δεν μπορούν να κρύψουν το γεγονός. Όμως  το ότι ο ISIS είναι κυρίως ένας κατασκευασμένος κίνδυνος για να εξυπηρετήσει μια  συσπείρωση εναντίον του παρά να έχει ένα δικό του έστω τερατώδες επίσημο πολιτικό πρόγραμμα, αποδεικνύεται από την ανοιχτή πολιτική συμπεριφορά του. Επισημαίνουμε χαρακτηριστικά δύο αποκαλυπτικά στοιχεία αυτής της συμπεριφοράς του ISIS: Την μπροστά στην κάμερα κτηνωδία και την καταγγελία της Ρωσίας.

Ας δούμε τι σημαίνει ο τελετουργικός βασανιστικός και κυρίως μπροστά στις κάμερες, δηλαδή σε διεθνή θέα  αποκεφαλισμός αμερικάνων δημοσιογράφων από τον ISIS, καθώς και η επίσης διατυμπανισμένη σφαγή αιχμαλώτων και κυρίως αλλόθρησκων αμάχων, όπως εκείνη των χριστιανών Γιαζίντι. Κανένας στρατός και μάλιστα μικρός στρατός όπως αυτός του ISIS -που κανένας δεν τον εκτιμάει μεγαλύτερο από μερικές δεκάδες χιλιάδες - δεν μπορεί να κερδίσει έναν πόλεμο εναντίον των μεγάλων διεθνών εχθρών του αν δεν κερδίσει κάποια διεθνή η έστω περιφερειακή υποστήριξη της κοινής γνώμης. Τέτοιες κτηνωδίες οι γνήσιοι φασιστικοί στρατοί, που θέλουν κατοχή και διατήρηση εδαφών τις κρύβουν ακόμα και από τις μάζες τους, δεν τις διατυμπανίζουν. Όταν το κάνουν είναι μόνο για να τρομοκρατήσουν τους άμεσους τοπικούς εχθρούς τους ώστε αυτοί να υποταχτούν, όχι για να εξοργίσουν την υδρόγειο και ειδικά τις υπερεπεμβατικές και πανίσχυρες στρατιωτικά ΗΠΑ. Τέτοιες προβοκάτσιες μπορούν να δώσουν πολιτικά οφέλη μόνο σε συμμορίες σαν την Αλ Κάιντα, οι οποίες δουλεύουν παράνομα κάτω από εχθρικές τους κρατικές εξουσίες όχι σε κράτη ή σε υποψήφια κράτη σαν το εμιράτο του ISIS. Τα πιο βασικά αμερικάνικα ΜΜΕ παραδέχονται ότι μόνο από την ώρα που ο ISIS αποκεφάλισε τους δύο αμερικανούς, δημιουργήθηκε ρεύμα υπέρ της αμερικάνικης επέμβασης στο Ιράκ και μόνο έτσι ο Ομπάμα μπόρεσε να αλλάξει τη δέσμευση που τον έφερε στην εξουσία, ότι δηλαδή δεν θα επιστρέψει με στρατό σε αυτήν την περιοχή, και ιδίως την εκτίμηση του στις αρχές του χρόνου ότι ο ISIS μοιάζει με μια πολύ παρακατιανή ομάδα μπάσκετ (ΝΥΤ, 21/9/2014). Αυτά κατά πάσα πιθανότητα τα έλεγε τότε για να προλάβει να δυναμώσει το έκτρωμα. Όμως πράγματι σήμερα αρκετοί αμερικάνοι στρατιωτικοί ειδικοί αμφιβάλουν για το πως είναι δυνατό πραγματικά ο σουνιτικός ISIS να αποτελεί πραγματικό στρατιωτικό κίνδυνο ακόμα και για μόνο το Ιράκ, όταν οι σουνίτες του Ιράκ, ακόμα και αν πάνε σύσσωμοι με τον ISIS, έχουν μόνο το 30% του πληθυσμού απέναντι στο 60% των σιιτών (που θα υποστηρίζονται από τα 80 εκατομμύρια των σιιτών του Ιράν) και απέναντι στο 20% των Κούρδων του Ιράκ. Στην ίδια κατεύθυνση της καθαρής προβοκάτσιας σε βάρος του ISIS ήταν και οι εκτελέσεις των  χριστιανών αμάχων Γιαζίντι που συσπείρωσαν πιο εύκολα και τα ευρωπαϊκά κράτη πίσω από τις ΗΠΑ, δηλαδή έδωσαν λαβή στους διάφορους ρωσόφιλους τύπου Ολάντ, Μέρκελ, Ρέτζι και Σία να τρέξουν πίσω από τον Ομπάμα σε πόλεμο ενάντια στον ISIS πουλώντας την Ουκρανία  στο αληθινό τέρας που είναι η νεοναζιστική πουτινική Ρωσία. Αν σκεφτεί κανείς ότι οι Ουκρανοί στρατιώτες προτιμούν να αυτοκτονήσουν παρά να πέσουν στα χέρια των Τσετσένων βασανιστών  που ακολουθούν τα ρώσικα στρατεύματα μπορεί να καταλάβει πόσο εγκληματική είναι η δυτική γραμμή «όλοι ενάντια στον φρικαλέο ISIS».

Αλλά και αν κάποιος ως τα τώρα δεν έχει δει κάτι το παράδοξο στον πόλεμο του ISIS δεν έχει παρά να σκεφτεί ποια λογική έχει η απειλή που αυτός διατυπώνει ενάντια στον Πούτιν (!), ναι τον Πούτιν, την ώρα ακριβώς που του επιτίθεται η αμερικάνικη αεροπορία και όλη η Ευρώπη. Σε ένα βίντεο της 31 Αυγούστου που ανέβηκε στο youtube ο ISIS  διακηρύσσει ότι θα «εκθρονίσει» τον Πούτιν εξ αιτίας της υποστήριξης που δίνει στον Άσαντ και  απειλεί τη Ρωσία ότι θα εξαπολύσει τρομοκρατικές επιθέσεις στο ρώσικο έδαφος για να απελευθερώσει την Τσετσενία. Ποιος λογικός πολιτικός οργανισμός θα έλεγε στον Πούτιν ότι «τα αεροπλάνα που στέλνεις στον Άσαντ θα τα στείλουμε σε σένα»  (Μonde, 4/9/2014) την ώρα που τον βομβαρδίζει η αμερικάνικη αεροπορία και του επιτίθενται τρεις στρατοί στο έδαφος (Ιράν, Ιράκ, Κούρδοι) και την ώρα που ο Πούτιν υποτίθεται έχει κύριο εχθρό τις ΗΠΑ στο ουκρανικό, δηλαδή τον ίδιο εχθρό με εκείνον του ISIS πράγμα που σημαίνει αντικειμενική συμμαχία ISIS-Ρωσίας; Και όλα αυτά για μια παγωμένη σύγκρουση σαν αυτή της Τσετσενίας; Αυτή η δήλωση έχει μόνο ένα στόχο: Να πείσει τη Δύση, ιδιαίτερα το λαό των ΗΠΑ που έχει το φοβικό σύνδρομο της τζιχαντίστικης αεροπορικής επίθεσης της 11 του Σεπτέμβρη, ότι είναι οι ΗΠΑ και η Ρωσία που έχουν τον ίδιο κύριο εχθρό, δηλαδή το φαντασμαγορικό συμμοριτο-Τζιχάντ, οπότε πρέπει να τα βρούνε σε βάρος της Τσετσενίας. Αν αυτό δεν είναι τουλάχιστον αντικειμενικός αντιπερισπασμός στο κεντρικό παγκόσμιο στρατιωτικο-πολιτικό μέτωπο που είναι αυτό της επίθεσης της ρώσικης υπερδύναμης στην Ουκρανία, τότε τι είναι;

Ένας γενικά χρήσιμος ISIS για το Κρεμλίνο

Αν δούμε λοιπόν όλα μαζί τα παραπάνω δηλαδή την κάλυψη που έδωσε στον ISIS το ρωσοκρατούμενο καθεστώς Άσαντ αντίθετα με τον ανελέητο πόλεμο που εξαπέλυσε κατά των δυτικόφιλων και των αδελφών μουσουλμάνων αντιπάλων του, αν δούμε πόσο ο υλικός εξοπλισμός του ISIS στηρίζεται από το Κατάρ και πόσο ο ίδιος ο ISIS αυτοπυροβολείται για να γίνει υποδειγματικός εχθρός των πάντων, δεν μπορούμε να μην συμπεράνουμε ότι όλο αυτό το «εξ ουρανού εμιράτο του Ιράκ και της Συρίας» δεν είναι παρά μια οργανωμένη χοντροκομμένη παραπλάνηση και προβοκάτσια υπέρ της Ρωσίας και της εισβολής της στην Ουκρανία. Μάλιστα δεν αποκλείεται να είναι και μια στρατηγική προβοκάτσια. Είναι δηλαδή πιθανό η Ρωσία  να μην αφήσει τους δυτικούς ηλίθιους να εξουδετερώσουν εντελώς το «εμιράτο» του ISIS ώστε να διατηρηθεί στην περιοχή ο σκληρός πυρήνας ενός μόνιμου «κρατικού» τζιχαντίστικου φαντάσματος. Όταν λέμε «να μην αφήσει» εννοούμε να συνεργαστεί με το Ιράν, που θα έχει εύκολα τον κύριο λόγο σε κάθε πόλεμο εδάφους εναντίον του ISIS  (μέσω του ελέγχου του Ιράκ) ώστε ποτέ να μην εκμηδενιστεί ο τελευταίος. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ομπάμα, όπως και στη Συρία, δεν θέλει ο αμερικανικός στρατός να κατεβεί στο έδαφος αλλά να μείνει στην αεροπορική κάλυψη όπως έκανε και στη Λιβύη. Γιατί  τον ουσιαστικό έλεγχο τον ασκούν πάντα οι κυρίαρχες επίγειες και όχι οι αεροπορικές ή οι ναυτικές στρατιωτικές δυνάμεις. Δηλαδή εκτός από τη Ρωσία είναι και το φιλορώσικο Ιράν, και μάλιστα περισσότερο το τελευταίο, που έχει συμφέρον από το να παραμείνει κάπως το έκτρωμα του ISIS σαν απειλή της Δύσης, ιδιαίτερα των ΗΠΑ ώστε το ίδιο να εξασφαλίζει την ανοχή ή μάλλον καλύτερα την αντικειμενική ή και υποκειμενική συμμαχία με τις ΗΠΑ, προκειμένου  σταδιακά να απομονώνεται η σε γενικές γραμμές δυτικόφιλη Σαουδική Αραβία.
Ήδη αυτή σταδιακή απομόνωση της Σαουδικής Αραβίας από τη διπλωματική και στρατιωτική αναβάθμιση του Ιράν την έχει σπρώξει προς τη Ρωσία, που πάντα παριστάνει τον ενδιάμεσο για να μπορεί να καταπίνει και τις δύο πλευρές ενός αντιθετικού δίπολου, όπως είναι το δίπολο Ιράν από τη μία και Σαουδαραβία- Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα από την άλλη. Τελευταία λοιπόν η ρώσικη διπλωματία έχει πλησιάσει τη Σαουδική Αραβία και της υπόσχεται ότι μπορεί να τη βοηθήσει να έχει πυρηνική κάλυψη απέναντι στο πυρηνικό Ιράν κι αυτό γιατί ο προβοκάτορας Ομπάμα αρνείται επίμονα στη Σ. Αραβία το δικαίωμα να αντιμετωπίσει το Ιράν στο ίδιο επίπεδο.

Όμως το βασικό αποτέλεσμα του αντιπερισπασμού έχει επιτευχθεί από την ώρα που οι ΗΠΑ, που ήταν ως πρόσφατα ο κύριος παράγοντας της κάποιας δυτικής αντίστασης στη Ρωσία στο ουκρανικό, παρ' όλη τη βρώμικη ηγεσία Ομπάμα, έχουν τώρα ρουφηχτεί από τον πόλεμο με τον ISIS. Μάλιστα οι αμερικάνοι αναλυτές επισημαίνουν-και ο καθένας εύκολα μπορεί να διαπιστώσει ότι ο Ομπάμα έχει αφήσει στην ΕΕ και συγκεκριμένα στη Μέρκελ την ευθύνη του χειρισμού του ουκρανικού. Δηλαδή την έχει αφήσει σε μια Ευρώπη και σε μια Μέρκελ που δεν βρίσκουν τρόπους να δείξουν τον αποτροπιασμό τους για κάθε μέτρο πραγματικής, δηλαδή στρατιωτικής αντίστασης της Ουκρανίας στους Χίτλερ διαμελιστές της, και την καλούν, και ως τώρα με αρκετή επιτυχία, να αποδεχτεί την ομοσπονδιοποίηση της Ουκρανίας δηλαδή την ουσιαστική απόσχιση του ανατολικού κομματιού της που είναι και το μόνο βιομηχανικά ανεπτυγμένο, δηλαδή η παραγωγική καρδιά της χώρας. Ως τώρα οι προδότες φιλορώσοι (και γι' αυτό και φασίστες) ηγέτες της Ουκρανίας έχουν δεχτεί την «αποκέντρωση»  που είναι η μαλακή λέξη για την «ομοσπονδιοποίηση», ενώ στην πράξη και τη συμφωνία που υπέγραψε ο σιχαμερός Ποροσένκο με τον Πούτιν.

Νομίζουμε ότι μπορέσαμε ως τώρα να δείξουμε το στημένο αλλά και ελεγχόμενο από τη Ρωσία μέσω εγκαθέτων, αλλά και φίλων πόλεμο ISIS -ΑντιISIS.

Χαμάς- Ισραήλ. Ο δεύτερος πόλεμος αντιπερισπασμού

Αλλά στην αρχή του άρθρου μας μιλήσαμε για τρεις ταυτόχρονους πολέμους, περιλαμβάνοντας και τον πόλεμο Ισραήλ-Χαμάς. που τέλειωσε με μια κατάπαυση πυρός στις 26 Αυγούστου λίγο δηλαδή μόλις 10 μέρες πριν από την υπογραφή της συμφωνίας κατάπαυσης πυρός Ουκρανίας-Ρωσίας.

Για τη χρησιμότητα αυτού του πολέμου στη μεσανατολική πολιτική της Ρωσίας, ιδιαίτερα για το θανάσιμο στρίμωγμα της Σαουδικής Αραβίας, το οποίο ήδη έχει σπρώξει τη δεύτερη στην αγκαλιά της πρώτης, έχουμε γράψει αναλυτικά στο προηγούμενο φύλλο της Νέας Ανατολής. Όμως τώρα γίνεται φανερή η ακόμα μεγαλύτερη χρησιμότητα του πολέμου αυτού σαν πελώριας βαρύτητας πρόσθετου αντιπερισπασμού στον κυρίως αντιπερισπασμό, εκείνο του ISIS για το ουκρανικό.

Τον πολεμικό μοχλό Χαμάς τον κρατάει αποκλειστικά το Κρεμλίνο. Κανείς δεν πρέπει να ξεχνάει ότι από όλες τις αραβικές και μουσουλμανικές κρατικές και μισοκρατικές εξουσίες (δες εξουσία της Χαμάς στη Γάζα), μόνο η Χαμάς τόλμησε να αναγνωρίσει την απόσχιση της Αμπχαζίας και Οσετίας και την ουσιαστική τους προσάρτηση στη Ρωσία. Καμιά πραγματικά εθνική δύναμη δεν θα έκανε κάτι που υπονομεύει θεμελιακά την ύπαρξη κάθε εθνικού κράτους, τη βίαιη εθνοτική απόσχιση.
Το νέο πόλεμο με τον Ισραήλ τον ξεκίνησε όπως πάντα η Χαμάς, βομβαρδίζοντας το Ισραήλ από πυκνοκατοικημένες θέσεις της Γάζας με πρόσχημα την άρση του αποκλεισμού της. Λέμε με πρόσχημα γιατί η Χαμάς είχε ξεκινήσει πόλεμο με ρουκέτες και μόλις πήρε την εξουσία στη Γάζα χωρίς να υπάρχει κανένας αποκλεισμός και επίσης γιατί δεν είχε κανένα ιδιαίτερο λόγο να ξεκινήσει τώρα δα ένα νέο πόλεμο και όχι πέρυσι ή μετά από λίγους μήνες. Βεβαίως η υπερδεξιά σοβινιστική και φιλορώσικη ηγεσία Νετανιάχου-Λίμπερμαν ευχαρίστως αποδέχτηκε την πρόκληση, απάντησε όπως συνήθως απαντάει το Ισραήλ δηλαδή με υπέρτερα χτυπήματα που σκότωσαν εκατοντάδες και χιλιάδες αμάχους, και όπως πάντα απομονώθηκε διπλωματικά. Παρόλο που ούτε η Χαμάς μίλησε υπέρ του ISIS, ούτε ο ISIS υπέρ της Χαμάς, αντικειμενικά ήταν και οι δύο παράλληλοι πόλεμοι των τζιχαντιστών σουνιτών κύρια ενάντια στη Δύση. Βέβαια ο ISIS διαφοροποιήθηκε από τον πόλεμο της Χαμάς λέγοντας ότι το Ισραήλ είναι πάντα ο ύψιστος στρατηγικός εχθρός αλλά θα γίνει άμεσος στόχος του ISIS μόνο όταν το εμιράτο εξαπλωθεί και αποκτήσει μεγάλο πληθυσμιακό και στρατιωτικό όγκο. Αυτή την απόσταση την πήρε ο κανιβαλικός ISIS για να μην εκτεθεί η Χαμάς που παριστάνει τελευταία τον πολιτισμένο παράγοντα ώστε να διασπάει τη Δύση και να απομονώνει παραπέρα τη Σαουδική Αραβία που τελευταία έκανε στρατηγικό άνοιγμα προς το Ισραήλ στη διάρκεια του πολέμου. Όμως όταν η Χαμάς πολεμάει το Ισραήλ και επιδεικνύει τα αθώα θύματα των βομβαρδισμών του, όλη η αραβική και μουσουλμανική μάζα μισεί απόλυτα το Ισραήλ και μαζί του όλη τη Δύση που σε γενικές γραμμές υπερασπίζει την ύπαρξή του. Αυτή η ατμόσφαιρα ευνοεί ασύλληπτα το σουνίτικο τζιχαντισμό, οπότε και τον ISIS ακόμα και όταν αυτός τα βάζει με τους αντισημίτες σιίτες του Ιράν.

Να γιατί, όσο μεγάλωνε ο αριθμός των παλαιστινίων θυμάτων των ισραηλινών βομβαρδισμών, για το αντι-ISIS μέτωπο των ΗΠΑ-ΕΕ υπό την ηγεμονία των πρώτων, ήταν πολύ ουσιαστικό το να σταματήσουν τον πόλεμο Ισραήλ-Χαμάς. Αλλά για να τον σταματήσουν έπρεπε να βρουν τους κατάλληλους μεσολαβητές μιας και το Ισραήλ και η Χαμάς δεν αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλο και δεν μιλιούνται καν, πράγμα ιδιαίτερα λογικό από την ώρα που η Χαμάς έχει σαν διακηρυγμένο στόχο την εξαφάνιση του Ισραήλ από προσώπου γης. Ο μόνος όμως μεσολαβητής, και μάλιστα μεγάλου βεληνεκούς που υπάρχει αυτή τη στιγμή σε αυτήν τη διένεξη είναι η Αίγυπτος, που βέβαια βοηθήθηκε για την περίσταση από τον αρχηγό της Παλαιστινιακής Αρχής Αμπάς επίσης από παλιά άνθρωπο του Κρεμλίνου μέσα στη Φατάχ.

Η κατάπαυση πυρός με διαιτητές την Αίγυπτο και τη Ρωσία είναι ο καλύτερος εκβιασμός-αντιπερισπασμός στη Δύση για το Ουκρανικό

Την Αίγυπτο την εμπιστεύεται η κοντόφθαλμη αστική τάξη του Ισραήλ από την ώρα που ο δικτάτορας αρχιπραξικοπηματίας Σίσι κατέβασε από την εξουσία και κατέσφαξε χωρίς δικαιολογία του Αδελφούς Μουσουλμάνους, που είναι αντισημίτες και αντιδραστικοί, αλλά έπαιζαν το κοινοβουλευτικό παιχνίδι. Δεν νοιάζει την ηγεσία του Ισραήλ που αυτοί μπήκαν στο μάτι της Μόσχας όταν άρχισαν να παίζουν περιφερειακά ηγετικά παιχνίδια με τους τούρκους και σύρους ομοϊδεάτες τους ενάντια στις δύο υπερδυνάμεις. (Δες άρθρα της Νέας Ανατολής σχετικά με την αντι-Ερντογάν εξέγερση του 2013 στην Τουρκία). Και γιατί να νοιάζει το Ισραήλ ποιος συγκρούεται με τη Μόσχα από την ώρα που αυτή έχει καταφέρει παίζοντας διπλό παιχνίδι να θεωρείται από αυτό ένας καλός σύμμαχος;

Όμως την Αίγυπτο την εμπιστεύεται σαν μεσολαβητή παραδόξως και η Χαμάς. Λέμε παραδόξως γιατί από την ώρα που η στρατιωτική δικτατορία Σίσι εξόντωσε τους φυσικούς -ως προς τη βάση τους τουλάχιστον – συμμάχους της Χαμάς σουνίτες Αδελφούς Μουσουλμάνους, πλησίασε το Ισραήλ, και μάλιστα πάνω στον πόλεμο συνέχισε και δυνάμωσε τον αποκλεισμό στις εξόδους της Γάζας προς την Αίγυπτο, θα έπρεπε φυσιολογικά η Χαμάς να πνέει μένεα εναντίον της. Αλλά δεν πνέει, και τούτο γιατί ο Σίσι δεν είναι Μουμπάρακ, που είχε στρατηγική αντίθεση με τη Χαμάς και ήταν υπέρ της ύπαρξης του κράτους του Ισραήλ από προοδευτική τριτοκοσμική πλευρά, αλλά είναι καθαρά και ανοιχτά ρωσόφιλος. Ο Σίσι είναι αντι-Χαμάς και φιλο-Ισραήλ μόνο για τακτικούς λόγους, δηλαδή μόνο για να καθησυχάζει τη Δύση ωσότου μετατρέψει με αλλεπάλληλες εκκαθαρίσεις όλη την Αίγυπτο σε μια φιλορώσικη πολιτικοστρατιωτική βάση.

Αλλά οι δυτικοί ιμπεριαλιστές δεν ενδιαφέρονται για τέτοιες λεπτομέρειες που θα τους πνίξουν στο μέλλον. Τώρα θέλουν έναν κατευναστή της Χαμάς στην περιοχή, θέλουν πάνω απ όλα μια κατάπαυση πυρός, και ας είναι αυτός ο κατευναστής φιλορώσος. Στην ουσία ξέρουν ότι ο βαθύς μεσολαβητής πίσω από την Αίγυπτο είναι η Ρωσία του Πούτιν, που τον αγαπάει τρελά και τον εμπιστεύεται και το μοιραίο δίδυμο Νετανιάχου-Λίμπερμαν και, βέβαια, η Χαμάς. Αλλά και για όσους δεν καταλαβαίνουν από τέτοια βρώμικα παιχνίδια, ιδιαίτερα για την κοινή γνώμη στην ΕΕ, στις ΗΠΑ και στον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο, είναι πάντα εδώ ο Πούτιν «Χάνιμπαλ Λέκτερ» για να κάνει σαφές ποιος μετράει για την Αίγυπτο. Πάνω λοιπόν στο φόρτε του μακελειού στη Γάζα, ο Πούτιν κάνει σαφή τη συμμαχία του με τον Σίσι, καλώντας τον στο Σότσι στις 12 του Αυγούστου για να συζητήσουν «για τον πόλεμο στη Γάζα και γενικότερα την κατάσταση στο Ιράκ, τη Λιβύη και τη Συρία», ενώ σύμφωνα με το Κρεμλίνο οι «απόψεις της Ρωσίας και της Αιγύπτου για τα ζητήματα της Νέας Ανατολής συμπίπτουν σε μεγάλο βαθμό» (Ημερήσια Νέα Αιγύπτου, 12 Αυγούστου).

Εκεί η Ρωσία δεσμεύεται για μια ακόμα φορά για πελώρια πώληση όπλων αξίας πάνω από 3 δις κόντρα στο μερικό αμερικανικό εμπάργκο πώλησης όπλων στην Αίγυπτο μετά το πραξικόπημα του Σίσι και για δημιουργία ρώσικης βιομηχανικής ζώνης στην Αίγυπτο, ενώ-και εδώ είναι το σημαντικότερο- ο Σίσι στηρίζει το εμπάργκο της Ρωσίας στα ευρωπαϊκά αγροτικά προϊόντα υποσχόμενος ότι η Αίγυπτος θα καλύψει τα μισά από τα αγροτικά προϊόντα που θα λείψουν από την ρώσικη αγορά (Russia Τoday, 14 Αυγούστου), και συνάπτει ειδική εμπορική σχέση με την Τελωνειακή Ένωση Ρωσίας-Λευκορωσίας-Καζακστάν με την προοπτική να συμμετάσχει σε αυτήν την Ένωση!

Από την συνάντηση των δύο φασιστών στο Σότσι

Στις 26 Αυγούστου υπογράφεται η κατάπαυση πυρός Ισραήλ-Χαμάς με την Αίγυπτο να παίζει τον πιο ενεργητικό ρόλο σε αυτήν (δηλαδή στις συνεχιζόμενες μετά την κατάπαυση πυρός συζητήσεις), ενώ ταυτόχρονα επίσημα μέσα στο διπλωματικό παιχνίδι για την παγίωση και εγγύηση αυτής της κατάπαυσης πυρός μπαίνει ολόκληρο το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Αλλά χωρίς μια ομόφωνη απόφαση, δηλαδή χωρίς τη συμφωνία της Ρωσίας το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ δεν αποφασίζει για τίποτα. Να λοιπόν πως γίνεται και το πιο βασικό κλειδί της ειρήνευσης στο ισραηλο-παλαιστινιακό το κρατάει και έμμεσα -μέσω Αιγύπτου- και άμεσα ο βιαστής της Ουκρανίας. Το καλό με τις «καταπαύσεις πυρός», για τις οποίες τρελαίνεται η ρώσικη διπλωματία, είναι μεγαλύτερο γι αυτήν από ότι ο πόλεμος που οδηγεί σε αυτές τις καταπαύσεις. Γιατί αυτές οι «καταπαύσεις» δεν είναι λήξη των εχθροπραξιών αλλά διαρκής εύφλεκτη αναστολή τους προκειμένου να αρχίζουν ατέλειωτες συζητήσεις μεταξύ των άμεσα και έμμεσα εμπλεκομένων μερών. Πρόκειται για διαρκώς επαπειλούμενους πολέμους, δηλαδή κάτι σαν μονίμως συμπιεσμένα ελατήρια που η Ρωσία κρεμάει πάνω από τους δυτικούς μονοπωλιστές που για ένα πράγμα τρέμουν πιο πολύ: Να μην τους χαλάσουν οι δουλειές και να μην διαταραχθούν, ιδιαίτερα να μην διαταραχθούν οι αγορές ενέργειας, δηλαδή η κατάσταση στον Κόλπο. Αυτό το έχουν αποδείξει ιδιαίτερα οι 12 καταπαύσεις πυρός Ισραήλ-Χαμάς, που έχουν ένα κυρίως αποτέλεσμα: να προετοιμάσουν μια ακόμα πιο αιματηρή σύρραξη, που θα απομονώνει παραπέρα το Ισραήλ και τη Δύση στις παγκόσμιες μάζες, θα ενισχύει την Χαμάς και θα φέρνει με πελώρια βήματα τη Ρωσία σαν ρυθμιστή των μεσανατολικών εξελίξεων. Ειδικά μάλιστα ο τελευταίος πόλεμος και η τελευταία αυτή κατάπαυση πυρός έδωσε στην κτηνώδη συμμορία της Χαμάς ένα ασύλληπτο ως τώρα πολιτικό πλεονέκτημα: Της επέτρεψε να σύρει πίσω της την Παλαιστινιακή Αρχή και να την έχει σαν «σοβαρή» διεθνή διπλωματική ασπίδα και ταυτόχρονα σαν αποδιοπομπαίο τράγο για ό,τι δεν θα πηγαίνει από δω και πέρα καλά στον προβοκαρισμένο από τη Χαμάς δυστυχισμένο λαό της Γάζας.
Όσο λοιπόν θα κρατάει ο κύριος στρατιωτικός αντιπερισπασμός απέναντι στη Δύση με τον μπαμπούλα ISIS, η Ρωσία θα αλωνίζει στην Ουκρανία, εκβιάζοντας τους πάντες με το πάτημα της χαμασίτικης σκανδάλης. Ήδη στην Ουκρανία έχει κατασκευάσει μια «κατάπαυση πυρός» που είναι ακόμα πιο πολεμική, ακόμα πιο εύφλεκτη, και ακόμα πιο άδικη από την ισραηλο-χαμασίτικη. Εκεί οι ουκρανοί φιλορώσοι ψευτοπατριώτες του Κίεβου υπέγραψαν κατάπαυση πυρός με τον εισβολέα, τη Ρωσία, την οποία ονομάζουν κατάπαυση πυρός με τους ουκρανούς αποσχιστές οι οποίοι ισχυρίζονται λίγο μετά ότι η συμφωνία δεν τους δεσμεύει και ότι σύρθηκαν σε αυτήν από την Ρωσία!

Τρεις πόλεμοι για την αλλαγή συνόρων είναι ένας και ο αυτός πόλεμος

Οι ευρωπαϊκοί λαοί θα ξυπνάνε όλο και με περισσότερους εφιάλτες και θα ανακαλύπτουν ότι δεν έχουν απλά μπροστά τους μια επίφοβη νεοναζιστική Ρωσία, αλλά ότι είναι χεροπόδαρα δεμένοι σε αυτήν από τους σιχαμερούς ηγέτες τους, που όταν δεν είναι χοντρόπετσοι και τυφλοί υφεσιακοί μονοπωλιστές, είναι καθαροί πράκτορες της ρώσικης υπερδύναμης. Μόνο τέτοια καθάρματα θα δέχονταν να γίνονται τρεις πόλεμοι που έχουν κοινό χαρακτηριστικό στόχο, τη μαζική βίαιη αλλαγή κρατικών συνόρων μετά τον β΄ παγκόσμιο πόλεμο: βίαιη αλλαγή συνόρων στην Ουκρανία, βίαιη αλλαγή συνόρων του Ιράκ και της Συρίας, γενοκτονική κατάργηση του κράτους του Ισραήλ από τη Χαμάς (αλλά και μόνιμη κατοχή του παλαιστινιακού κράτους από την προβοκατόρικη κυβέρνηση Νετανιάχου-Λίμπερμαν) και να μην ταυτίζουν και να μην ενοποιούν αυτούς τους 3 πόλεμους. Τώρα πάνω σε αυτό το σκηνικό φαίνεται πόση δουλειά εισοδισμού στις δυτικές καγκελαρίες, αλλά και στον τρίτο κόσμο, και ιδιαίτερα στα «μαλακά» ευρωπαϊκά γραφειοκρατικά όργανα, έχει κάνει εδώ και δεκαετίες η ΚαΓκεΜπε πατώντας βέβαια πάντα πάνω σε πραγματικά και πλατειά πολιτικά και οικονομικά ρεύματα. Αυτόν τον εισοδισμό οι δυτικοί φιλελεύθεροι τον λένε συνωμοσιολογία, που από καθαρό οικονομισμό ποτέ τους δεν καταλαβαίνουν πως το υπερσυγκεντρωμένο κρατικό φασιστικό μονοπώλιο είναι το μόνο που μπορεί και το μόνο που είναι υποχρεωμένο να χρησιμοποιήσει καθαρά πολεμικές μέθοδες για την περικύκλωση και εξόντωση των εχθρών του. Η καλά, σε βάθος χρόνου και σε διεθνές επίπεδο οργανωμένη συνωμοσία, δηλαδή η πραγματική συνωμοσία, είναι μια τέτοια πολεμική μέθοδος. Η ιστορία του Γ΄ Ράιχ, που στα αμερικάνικα κρατικά αρχεία αναφέρεται σαν χιτλερική συνωμοσία, έχει πολλά να μας διδάξει για αυτό.

 http://www.oakke.gr/global/2013-02-16-19-26-19/item/403-%CE%BF%CF%85%CE%BA%CF%81%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CE%B9%CF%81%CE%B1%CE%BA-%CE%B3%CE%B1%CE%B6%CE%B1-%CF%84%CF%81%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%84%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8C%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%B9-%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%BF%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%85%CF%80%CE%B7%CF%81%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%BD%CF%8C%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CE%B1%CF%85%CF%84%CE%BF%CF%8D%CF%82

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΕTOIMAZOYNΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΣΑΝ ΕΧΘΡΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΑΘΟΡΥΒΑ ΑΠΟΙΚΙΑ ΤΗΣ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗΣ ΡΩΣΙΑΣ

 

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ

ΕTOIMAZOYNΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΣΑΝ ΕΧΘΡΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΜΑΣ  ΚΑΝΟΥΝ ΑΘΟΡΥΒΑ  ΑΠΟΙΚΙΑ ΤΗΣ  ΦΑΣΙΣΤΙΚΗΣ ΡΩΣΙΑΣ

 H πιο με­γά­λη τρα­γω­δί­α για το λα­ό μας, με­γα­λύ­τε­ρη α­κό­μα και α­πό το ό­τι ξαφ­νι­κά κα­τα­στρά­φη­κε η ζω­ή του, εί­ναι ό­τι δεν ξέ­ρει ποιος στ α­λή­θεια εί­ναι ο φταί­χτης για να τον πο­λε­μή­σει. Κυ­βέρ­νη­ση και α­ντι­πο­λίτευ­ση του δεί­χνουν σαν βα­σι­κό φταί­χτη τους δα­νει­στές και ει­δι­κα τη Γερ­μα­νί­α. Η δια­φο­ρά τους εί­ναι μό­νο στην τα­κτι­κή. Η κυ­βερ­νη­ση πα­ρι­στά­νει  τον «ρε­α­λι­στή» και, λέ­ει ό­τι πρέ­πει να κά­νου­με υ­πο­χω­ρή­σεις στη Γερ­μα­νί­α ω­σό­του δεν θα την έ­χου­με α­νά­γκη, ο­πό­τε θα την υ­πο­χρε­ώ­σου­με να μειώ­σει το χρέ­ος . Η α­ντι­πο­λί­τευ­ση πα­ρι­στά­νει την ε­θνι­κή α­ντί­στα­ση και λέ­ει ό­τι μπο­ρού­με να πού­με τώ­ρα ό­χι στη Γερ­μα­νί­α και να την υ­πο­χρε­ώ­σου­με τώ­ρα σε μεγά­λο κού­ρε­μα  του χρέ­ους . 

Οι δα­νει­στές και η Γερ­μα­νί­α έ­χουν με­γά­λη ευ­θύ­νη για τα βά­σα­να της χώ­ρας κα­θώς ε­πι­βάλ­λουν τους δι­κούς τους ό­ρους οι­κο­νο­μι­κής δια­κυ­βέρ­νη­σης κό­ντρα στις δια­θέ­σεις του λα­ού. Ό­μως για την πρω­το­φα­νή κα­τα­στρο­φή που ζει η χώ­ρα και που θα γι­νει α­κό­μα με­γα­λύ­τε­ρη την βα­σι­κή ευθύ­νη την έ­χουν οι η­γέ­τες της κυ­βέρ­νη­σης και της α­ντι­πο­λί­τευ­σης και η ε­γκλη­μα­τι­κή πο­λι­τι­κή τους. Αυ­τή έ­χει έ­να ό­νο­μα: ΣΑ­ΜΠΟ­ΤΑΖ ΤΗΣ ΠΑ­ΡΑ­ΓΩ­ΓΗΣ ΣΕ Ο­ΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΟ­ΜΕΙΣ, Ι­ΔΙΑΙ­ΤΕ­ΡΑ ΣΤΗ ΒΙΟ­ΜΗ­ΧΑ­ΝΙΑ. Στό­χος αυτής της πο­λι­τι­κής εί­ναι να ΠΑ­ΡΑ­ΔΟ­ΘΕΙ Η ΧΩ­ΡΑ ΑΥ­ΤΑΝ­ΔΡΗ ΣΤΑ ΧΕ­ΡΙΑ ΤΩΝ ΝΕ­ΩΝ  Υ­ΠΟΥ­ΛΩΝ Ε­ΧΘΡΩΝ ΤΗΣ ,ΤΩΝ ΡΩ­ΣΩΝ ΦΑ­ΣΙ­ΣΤΩΝ (και δευ­τε­ρευό­ντως των κινέ­ζων συμ­μά­χων τους). 

Αυ­τό το σα­μπο­τάζ το ξε­κί­νη­σαν οι Πα­παν­δρέ­ου και Φλω­ρά­κης πριν 30 χρό­νια και το συ­νέ­χι­σαν οι Ση­μί­της, Κα­ρα­μανλής, Γ.Πα­παν­δρέ­ου, σε συ­νερ­γασί­α με τους αρ­χι­σα­μπο­τα­ρι­στές, ε­πί­σης ρω­σό­δου­λους, η­γέ­τες του ψευ­τοΚ­ΚΕ και των ΣΥΝ-ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΔΗ­ΜΑΡ.

 Αυ­τό το σα­μπο­τάζ  έ­γι­νε και συ­νε­χί­ζε­ται να γί­νε­ται με πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κά, αρ­χαιο­λο­γι­κά, γρα­φειο­κρα­τι­κά και φι­λερ­γα­τι­κά προ­σχή­μα­τα.. Την ί­δια ώ­ρα οι σα­μπο­τα­ρι­στές δυ­να­μώ­να­νε έ­να τμή­μα του κε­φά­λαιου, κρα­τι­κο­δί­αι­το και δε­μέ­νο με τη ρώ­σι­κη πο­λι­τι­κή, που του προ­σφέ­ρα­νε με σκαν­δα­λώ­δεις α­να­θέ­σεις το­μείς κλει­διά της οι­κο­νο­μί­ας (δρό­μους, ε­νέρ­γεια, τη­λε­πι­κοι­νω­νί­ες, ο­ρυ­χεί­α κ­λ­π). Πρό­κει­ται για τη ­ρω­σό­δου­λη  κρα­τι­κο-ο­λι­γαρ­χί­α τύ­που Κόκ­κα­λη (που τελι­κά πού­λη­σε την Ι­ντρα­κόμ στη Ρω­σί­α), Μπό­μπο­λα, Κο­πε­λού­ζου, Μυ­τι­λη­ναί­ου, Γερ­μα­νού, Βγε­νό­που­λου και άλ­λων.

Είναι το σα­μπο­ταζ που έ­φε­ρε το πε­λώ­ριο έλ­λειμ­μα τρε­χου­σών συ­ναλ­λαγών και τε­λι­κά την υ­περ­χρέ­ω­ση, την τρό­ι­κα και τα μνη­μό­νια. Για να μην βλέ­πει ο λα­ός ποιος φταί­ει για την χρε­ω­κο­πί­α οι σα­μπο­τα­ρι­στές πέ­ρα­σαν αρ­χι­κά στο λα­ό τη «θε­ω­ρί­α» ό­τι φταί­νε οι διε­φθαρ­μέ­νοι πο­λι­τι­κοί . Α­νά­με­σα στους πιο διε­φθαρ­μέ­νους πο­λι­τι­κούς εί­ναι αυ­τοί της Κί­νας, αλ­λά αυτή δεν χρε­ω­κό­πη­σε για­τί και οι διε­φθαρ­μέ­νοι πο­λι­τι­κοί ζουν α­πό το πα­ρα­γω­γι­κό κεφά­λαιο και δεν το κα­τα­στρέ­φουν συ­στη­μα­τι­κά. Με­τά, ό­ταν ήρ­θαν τα μνη­μό­νια πε­ρά­σα­νε τη θέ­ση ό­τι φταί­νε οι δα­νει­στές. Έ­τσι στεί­λα­νε έ­να κομ­μά­τι του λαού στον α­ντι-κοι­νο­βου­λε­υτι­κό φασι­σμό στο ό­νο­μα της πά­τα­ξης της δια­φθοράς ή το έ­κα­ναν να συ­μπα­θεί τις φα­σι­στι­κές Ρω­σί­α και Κί­να σαν α­ντί­βα­ρα, τάχα, στην α­πεί­ρως πιο δη­μο­κρα­τι­κή και με ευ­νοϊ­κό­τε­ρες συν­θή­κες διε­ξα­γω­γής της τα­ξι­κής πά­λης Ευ­ρώ­πη. 

ΑΥ­ΤΟΣ ΠΟΥ ΣΚΟ­ΤΩ­ΝΕΙ ΤΗ ΧΩ­ΡΑ ΕΙ­ΝΑΙ ΑΥ­ΤΟΣ ΠΟΥ ΤΗΝ Α­ΓΟ­ΡΑ­ΖΕΙ

Η «θε­ω­ρί­α» που πλα­σά­ρει το μέ­τω­πό των ρω­σό­φι­λων α­ντιευ­ρω­παί­ων εί­ναι ό­τι οι Γερ­μα­νοί χρε­ω­κο­πούν τη χώ­ρα για να την α­γο­ρά­σουν τζά­μπα. Αλλά αυ­τοί που α­γο­ρά­ζουν τζά­μπα τα βα­σι­κά οι­κο­νο­μι­κά νευ­ρι­κά γάγ­γλια της χώ­ρας εί­ναι οι ρώ­σοι και κι­νέ­ζοι ο­λι­γάρ­χες. 

Εί­ναι ο ρώσος ο­λι­γάρ­χης Νέ­σις που α­γό­ρα­σε στην αρ­χή της κρί­σης το σχε­τι­κά με­γα­λύ­τε­ρο πα­κέ­το της Τρά­πε­ζας Πει­ραιώς και α­πό τό­τε αυ­τή  κατα­πί­νει τα πά­ντα με σκο­τει­νές δια­δι­κα­σί­ες . Έ­τσι μπή­καν στο σα­κί της η Α­ΤΕ, η Δω­δώ­νη, η τρα­πε­ζα ΚΥ­ΠΡΟΥ, η Μιλ­λε­νιουμ κλπ . Με­τά ο Ι­βάν σαβ­βί­δης α­γό­ρασε τον ΠΑ­ΟΚ, την ΣΕ­ΚΑΠ, ξε­νο­δο­χεί­α και α­κρι­βή του­ρι­στι­κή γη και άλ­λοι ρώ­σοι ο­λι­γάρ­χες α­γο­ρά­σα­νε τον Ο­ΠΑΠ. Εί­ναι τε­ρα­τώ­δες πώς ο­μό­φω­να τα 6 κόμ­μα­τα και οι να­ζί  βο­η­θά­νε τη Ρω­σί­α με τους φο­ρο­λο­γι­κούς νό­μους να α­πο­κτή­σει φθη­νά την πιο α­κρι­βή γη στην ο­ποί­α ή­δη ε­χει ξε­χυ­θεί αγοράζοντας. Ο τε­λευ­ταί­ος  νό­μος προ­βλέ­πει τό­σο ψη­λή φο­ρο­λο­γί­α για τα ψη­λής α­ξί­ας οι­κό­πε­δα ώ­στε να μην μπο­ρούν να τα κρα­τά­νε οι ι­διο­κτή­τες τους, και να τα που­λά­νε ό­σο-ό­σο στους βα­σι­κους α­γο­ρα­στές γης σή­με­ρα, που εί­ναι οι ρώ­σοι και ­κι­νέ­ζοι α­στοί. Μά­λι­στα για να διευ­κο­λύ­νουν τους τε­λευ­ταί­ους μειώ­νουν κα­τά 50% τους φό­ρους με­τα­βί­βα­σης αλ­λά α­φή­νουν ψη­λούς τους φό­ρους γο­νι­κής πα­ρο­χής (!). Ή­δη ψή­φι­σαν έ­να νό­μο που θα δί­νει ά­δεια μό­νι­μης πα­ρα­μο­νής σε ό­σους α­να­το­λι­κούς α­γο­ρά­ζουν γη α­ξί­ας  250.000 Ευ­ρώ και πά­νω, δη­λα­δή θα διευ­κο­λύ­νει τον ε­ποι­κι­σμό της χώ­ρας α­πό τους α­να­το­λι­κούς α­στούς κα­τα­κτη­τές. Τώ­ρα η Ρω­σί­α διεκ­δι­κεί τον Ο­ΣΕ και το λι­μά­νι της Θεσ­σα­λο­νι­κης για να απο­κτή­σει μιας ι­στο­ρι­κής, στρα­τη­γι­κής ση­μα­σί­ας  χερ­σαί­α έ­ξο­δο στη Με­σό­γειο,

ΤΟ ΣΑ­ΜΠΟ­ΤΑΖ ΜΕ­ΣΑ ΣΤΗΝ ΚΡΙ­ΣΗ Ο­ΔΗ­ΓΕΙ ΣΕ ΒΙΟ­ΜΗ­ΧΑ­ΝΙ­ΚΗ «ΓΕ­ΝΟ­ΚΤΟΝΙΑ»

Εί­ναι λό­γω του συ­στη­μα­τι­κού σα­μπο­τάζ της πα­ρα­γω­γής  α­κό­μα και μέ­σα στην κρί­ση και με πρό­σχη­μα την κρίση που μό­νο η Ελ­λά­δα α­πό ό­λες τις χώ­ρες με «τρό­ι­κες» βρί­σκε­ται σε τέ­τοια πα­ρα­γω­γι­κή ύ­φε­ση (ως 75% τα 3 τε­λευ­ταί­α χρό­νια πτώ­ση σε πολ­λούς βιο­μη­χα­νι­κούς κλά­δους),  με τό­σο α­νο­δι­κή α­νερ­γί­α,  με πτώ­ση ε­ξα­γω­γών (αν α­φαι­ρε­θούν τα πε­τρε­λαιο­ει­δή), με τό­σο ε­πί­μο­νο έλ­λειμ­μα τρε­χου­σών συ­ναλ­λα­γών. Κυ­βέρ­νη­ση και α­ντι­πο­λί­τευ­ση κρύ­βουν ό­τι Η ΧΩ­ΡΑ ΜΑΣ Ε­ΧΕΙ Υ­ΠΟ­ΣΤΕΙ ΒΙΟ­ΜΗ­ΧΑ­ΝΙ­ΚΗ «ΓΕ­ΝΟ­ΚΤΟ­ΝΙΑ» στα λί­γα χρό­νια της κρί­σης. Ε­κα­το­ντά­δες δη­λα­δή βιο­μη­χα­νί­ες έ­χουν κλεί­σει και α­πό αυ­τές που έ­χουν απο­μεί­νει το 86 % ΕΙ­ΝΑΙ Υ­ΠΕΡ­ΧΡΕ­Ω­ΜΕ­ΝΕΣ και πά­νε για κλεί­σι­μο (ΙCAP 2013), ε­νώ οι άλ­λες χώ­ρες του Νό­του της ΕΖ βγαί­νουν α­πό την κρί­ση α­κριβώς για­τί ΣΤΗ­ΡΙ­ΞΑΝ ΤΙΣ ΒΙΟ­ΜΗ­ΧΑ­ΝΙΕΣ ΤΟΥΣ, ει­δι­κά η Ιρ­λαν­δί­α και η Ι­σπα­νί­α. 

Το σα­μπο­τάζ με πρό­σχη­μα την κρί­ση γί­νε­ται με τον ί­διο τρό­πο με τον ο­ποί­ο μέ­σα σε έ­ναν πό­λε­μο οι ποι­νι­κοί ε­γκλη­μα­τί­ες βγαί­νουν στους δρόμους και εμ­φα­νί­ζο­νται σαν μα­χη­τές. Ε­να βα­σι­κό πράγ­μα πχ που α­παι­τούν οι δα­νει­στές εί­ναι να μην πα­ρά­γε­ται νέ­ο χρέ­ος.  Αυ­τό γί­νε­ται με μειω­ση των ε­ξόδων του δη­μο­σί­ου και αύ­ξη­ση των  ει­σπρά­ξε­ων. Υ­πάρ­χουν χί­λιοι τρό­ποι να γί­νει αυ­τό. Η τρό­ι­κα δεν νοιά­ζε­ται ποιος εί­ναι ο τρό­πος. Τη νοιά­ζει να βγαίνουν τα πο­σά . Το ποιος και πό­σο θα πλη­ρώ­σει το κα­νο­νί­ζουν οι κυ­βερ­νή­τες.  Αυτοί λοι­πόν κα­νο­νί­ζουν να βγουν οι φό­ροι α­πό συ­ντρι­πτι­κή, αυ­ξα­νό­με­νη και με γιου­ρού­σια φο­ρο­λό­γη­ση των βιο­μη­χα­νιών,  α­ντί να α­δειο­δο­τή­σουν τις πά­μπολ­ες μπλο­κα­ρι­σμέ­νες ε­πεν­δύ­σε­ις ώ­στε να α­νε­βεί α­μέ­σως ο ό­γκος των συλ­λε­γό­με­νων φό­ρων ή να που­λή­σουν  με­γά­λη κρα­τι­κή πε­ριουσί­α που σα­πί­ζει α­να­ξιο­ποί­η­στη, πχ Ελ­λη­νι­κό, ο­λυ­μπια­κά α­κί­νη­τα  ή α­ντί να κυνη­γή­σουν τους συ­στη­μα­τι­κούς φο­ρο­φυ­γά­δες ο­λι­γάρ­χες και ε­παγ­γελ­μα­τί­ες. Α­ντί­στρο­φα  ε­νώ για να μειώ­σουν τα έ­ξο­δα του δη­μο­σί­ου υ­πήρ­χαν χί­λιοι τρόποι αυτοί διά­λε­ξαν να κα­ταρ­γή­σουν το ΙΓ­ΜΕ, να μειώ­σουν τον Ορ­γα­νι­σμό Εξα­γω­γών, να τσα­κί­σουν τη μέ­ση τε­χνι­κή παι­δεί­α, α­πο­λύ­ο­ντας τους κα­θη­γη­τες της, να κλεί­σουν το τα­μεί­ο ο­δο­ποι­ί­ας  και να μι­σο­πε­θά­νουν την Ε­ΑΣ που οι ί­διοι σα­μπό­τα­ραν ε­πί δε­κα­ε­τί­ες.

Την ί­δια ώ­ρα φόρ­τω­σαν στη ΔΕ­Η τα α­πλή­ρω­τα χα­ρά­τσια , τα πα­νά­κρι­βα φω­το­βολ­ται­κά και τις άλ­λες α­να­νε­ώ­σι­μες πη­γές και το σα­μπο­τά­ρι­σμα του φτη­ν­ού λι­γνί­τη. Με­τά α­φή­σα­νε τη ΔΕ­Η να με­τα­κυ­λί­σει αυ­τά τα κό­στη στη βιο­μηχα­νι­κή ε­νέρ­γεια. Ταυ­τό­χρο­να αυ­ξή­σαν την τι­μή της μη η­λε­κτρι­κής ε­νέρ­γειας βά­ζο­ντας φό­ρο στο πε­τρε­λαιο  30%. Το χει­ρό­τε­ρο εί­ναι ό­τι σε συ­νερ­γασί­α με την Γκαζ­προμ α­νέ­βα­σαν την τι­μή του α­ε­ρί­ου 40%  πά­νω α­πό την υ­πό­λοι­πη Ευρώ­πη στη βά­ση μιας πα­ρά­νο­μης και σκαν­δα­λώ­δους σύμ­βα­σης. Έ­τσι κλέ­ψα­νε α­πό την μι­σο­πε­θα­μέ­νη ελ­λη­νι­κή βιο­μη­χα­νί­α ε­κα­το­ντά­δες ζω­τι­κά ε­κα­τομ­μύ­ρια Ευ­ρώ και τα δώ­σα­νε στην Γκάζπρομ. Πολ­λές ευ­ρω­παιϊκές χώ­ρες με α­νά­λο­γες συμ­βά­σεις πή­γαν στη διαι­τή­σια και ό­χι μό­νο μεί­ω­σαν την τι­μή του ρώ­σι­κου φυ­σι­κού α­ε­ρί­ου αλ­λά πή­ραν α­να­δρο­μι­κά α­πό την Γκαζ­προμ με­ρι­κά δις Ευ­ρώ . Η Ελ­λά­δα, σαν ΔΕ­ΠΑ αρ­νεί­ται να πά­ει στη διαι­τη­σί­α! 

Να για­τί μό­νο η Ελλά­δα δεν βγαί­νει α­πό την κρί­ση. Ο α­πατε­ώ­νας Σα­μα­ράς ι­σχυ­ρί­ζε­ται το α­ντί­θε­το δια­τυ­μπα­νί­ζο­ντας τα πε­ρί  πρω­τογε­νούς πλε­ο­νά­σμα­τος. Αυ­τό εί­ναι τε­χνη­τά κα­τα­σκευα­σμέ­νο για να κρύ­βει τη κρί­ση και να ε­πι­τρέ­πει στην κυ­βέρ­νη­ση να ζη­τια­νεύ­ει νέα κου­ρέ­μα­τα χρέ­ους. Λέ­με τε­χνη­τό αυ­τό το πρω­το­γε­νές πλεόνασμα για­τί προ­κύ­πτει α­πό φό­ρους που δεν βγαί­νουν α­πό το πλε­ό­να­σμα της πα­ρα­γω­γής, αλ­λά α­πό πα­ρα­γω­γι­κό κεφά­λαιο που κα­τα­στρέ­φε­ται. Δη­λα­δή πά­για και κυ­κλο­φο­ρια­κά κε­φά­λαια εργο­στα­σί­ων ε­ξα­φα­νί­ζο­νται για να  γί­νουν φό­ροι. Έ­τσι βγαί­νει πχ το 2014 πλε­ό­να­σμα, αλ­λά το 2015 δεν θα μπο­ρεί να ξα­να­βγεί.

ΔΗ­ΜΟ­ΚΡΑ­ΤΙ­ΚΟ ΚΑΙ ΠΑ­ΤΡΙΩ­ΤΙ­ΚΟ ΜΕ­ΤΩ­ΠΟ

Ε­πει­δή κά­ποια στιγ­μή ο ελ­λη­νι­κός λα­ός θα κα­τα­λά­βει ποιοι πραγ­μα­τι­κά τον κα­τα­στρέ­ψα­νε και θα ε­ξε­γερ­θεί ε­νά­ντιά τους, σύσσω­μο το κα­θε­στώς προ­στα­τεύ­ει τη να­ζι­στι­κή “Χρ. Αυ­γή” η ο­ποί­α κα­λεί το ρώ­σι­κο στρα­τό να ε­γκα­τα­στα­θεί στην Ελ­λά­δα. Εί­ναι φυ­σι­κό λοι­πόν που το ρώ­σι­κο υ­πουρ­γεί­ο ε­ξω­τε­ρι­κών την υ­πο­στή­ρι­ξε με δη­μο­σί­ευ­μα του (http://voiceofrussia.com/2013_09_30/Greek-government-fears-a-military-coup-2038/)  ο­νο­μά­ζο­ντας τη «ρι­ζο­σπα­στι­κή» ε­νώ στά­θη­κε στο πλευ­ρό των ε­φέ­δρων που δια­δή­λω­σαν υ­πέρ της! Η κυβέρνηση  κά­νει πως την κυ­νη­γάει για να κα­θη­συ­χά­σει την Ευ­ρώ­πη, ό­μως το ρωσόδουλο περακράτος σκό­τω­σε με τους σο­σιαλ-φα­σί­στες του και 2 μέ­λη της για να της προ­σφέ­ρει θύ­μα­τα-μάρ­τυ­ρες και να την α­νυ­ψώ­σει σε κα­νο­νι­κό πα­τριω­τι­κό κόμ­μα. 

Η Ο­ΑΚ­ΚΕ κα­λεί το λα­ό να σχη­μα­τί­σει έ­να πλα­τύ δη­μο­κρα­τι­κό και πα­τριω­τι­κό μέ­τω­πο ε­νά­ντια στο πα­ρα­γω­γι­κό σα­μπο­τάζ, στην ε­θνι­κή λε­η­λα­σί­α, στα μέ­τρα πεί­νας και πά­νω απ ό­λα ε­νά­ντια στη σο­σιαλ­φα­σι­στι­κή δι­κτα­το­ρί­α που έρ­χε­ται με τη βί­α κυ­ρί­ως των να­ζί αλ­λά όχι μόνο.

Α­θή­να 26/11/2013

 http://www.oakke.gr/esoteriki-politiki/item/309-%CE%B5toimazoyn-%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%B1-%CF%80%CE%B9%CE%BF-%CE%BC%CE%B5%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%83%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%B7

Κρύβονται πίσω από τη Γερμανία αλλά ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΑΠΟΙΚΙΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ

 

Κρύβονται πίσω από τη Γερμανία αλλά ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΑΠΟΙΚΙΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ

Οι άνθρωποί της Ρωσίας, που εμφανίζονται σαν κυβέρνηση «ευρωπαίων» και, κυρίως, σαν αντιπολίτευση «πατριωτών», έφεραν με σχέδιο τη χρεωκοπία και την πείνα για να μας σπρώξουν στα νύχια της ίδιας και της συμμάχου της Κίνας.

Η πιο μεγάλη τραγωδία για το λαό μας, μεγαλύτερη ακόμα και από το ότι ξαφνικά καταστράφηκε η ζωή του, είναι ότι ακόμα δεν ξέρει με σιγουριά ποιος πραγματικά φταίει γι αυτό, δηλαδή ποιος είναι ο εχθρός που πρέπει να πολεμήσει. Έτσι ζει προς το παρόν μέσα στην αγωνία και στην ανημποριά. Οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις μέσω των ΜΜΕ του δείχνουν επίμονα τους δυτικούς δανειστές και κυρίως τη Γερμανία σαν τον αληθινό εχθρό. Η αντιπολίτευση τον δείχνει ανοιχτά, ενώ η κυβέρνηση τον δείχνει «με τρόπο», λέγοντας ότι ναι μεν αυτός φταίει για τα βάσανά μας αλλά δεν μπορούμε προς το παρόν να του πάμε κόντρα. Η αντιπολίτευση που παριστάνει τη νέα «εθνική αντίσταση» εξηγεί τη συμπεριφορά του εχθρού, λέγοντας ότι μας καταστρέφει για να μας αγοράσει φτηνά και να μας υποδουλώσει. Η θεωρία αυτή θα καταρρέει όσο περνάει ο καιρός για ένα βασικό λόγο: Γιατί δεν αγοράζει η Γερμανία την Ελλάδα αλλά την α­γο­ρά­ζει αθόρυβα, ουσιαστικά τζά­μπα, με αδιαφανείς διαδικασίες, και αποσπώντας τα νευρικά της οικονομικά γάγγλια, η Ρω­σί­α, που δίνει μερικά καλά κομμάτια και στη σύμμαχό της Κί­να. Οι γερμανοί μονοπωλιστές έχουν βαριές ευθύνες για τη σημερινή εξαθλίωση της χώρας αλλά είναι η ρώσικη υπερδύναμη που ύπουλα προετοίμασε και πραγματοποιεί την υποδούλωση της χώρας μας καλυπτόμενη τώρα πίσω από τη Γερμανία.

Εί­ναι λοιπόν η Ρω­σί­α που με τον κρατικο-ολιγάρχη Νέ­σις α­γό­ρα­σε πάμφθηνα πάνω στην κρίση και με διακομματική αποδοχή  το μειοψηφικό ακόμα αλλά συντριπτικά μεγαλύτερο πα­κέ­το με­το­χών της Πει­ραιώς (10%). Αμέσως μετά όλα τα κόμ­μα­τα με έγκριση ή πρακτική ανοχή δώ­σα­νε στην Πει­ραιώς χω­ρίς δια­γω­νι­σμό την κρατική ΑΤΕ (Α­γροτική τράπεζα), δη­λα­δή το κλει­δί του ε­λέγ­χου της α­γρο­τι­κής οι­κο­νομί­ας της χώρας. Μετά, με βρώμικο διαγωνισμό και πάλι με την πολιτική συγκατάθεση όλων, παραδώσανε  στη  Ρωσία (στον κρατικό τραπεζίτη Ζέκτσερ) το εργοστάσιο Δωδώνη της ΑΤΕ. Η Δωδώνη είναι κλειδί της κτηνοτροφικής οικονομίας της Ηπείρου και η Ήπειρος είναι η οδική και ενεργειακή πύλη των νότιων Βαλκανίων προς την ΕΕ! Ακολούθησε η πώληση της καπνοβιομηχανίας ΣΕΚΑΠ της Ξάνθης, επίσης θυγατρικής της ΑΤΕ, στη ρώσικη πρώην κρατική Ντονσκόι Ταμπάκ, με μεγαλομέτοχο τον Ιβάν Σαββίδη, ύστερα από διαγωνισμό κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του. (Ο Ιβάν Σαββίδης, είχε ήδη αγοράσει τον ΠΑΟ και το «Μακεδονία Παλλάς», είναι στέλεχος του καθεστώτος Πούτιν και βουλευτής της ρώσικης δούμας. Πρόσφατα το ελληνικό κράτος του έδωσε πανηγυρικά την ιθαγένεια για τις «εξαιρετικές υπηρεσίες του στην Ελλάδα»!). Στο μεταξύ οι κομματικές ηγεσίες που έ­χουν ε­ξαρ­τή­σει ενεργειακά τη χώ­ρα α­πό το πανάκριβο ρώσικο φυ­σι­κό α­έ­ριο σχεδιάζουν να δώ­σουν στην Γκάζπρομ τον έλεγχο όλου του αερίου που θα μπαίνει στην Ελλάδα δηλαδή και τον έλεγχο των εγκαταστάσεων του υ­γρο­ποι­η­μέ­νου α­έ­ριου της Ρεβυθούσας  που λει­τουρ­γεί ακριβώς σαν ε­φε­δρεί­α αν η Γκάζπρομ, που είναι εργαλείο της ρώσικης εξωτερικής πολιτικής, κλείσει εκβιαστικά τις στρόφιγγες(!) Δηλαδή, σε συνδυασμό με το ότι σαμποτάρουν το λιγνίτη σαν καύσιμο της ΔΕΗ αλλά και τις ανανεώσιμες πάνε να κάνουν τη χώρα μας κυριολεκτικά ενεργειακή αποικία της Ρωσίας. Παράλληλα η Ρωσία διεκδικεί τον ΟΣΕ ώστε, μαζί με τη σύμμαχό της Κίνα στην οποία δόθηκε το λιμάνι του Πειραιά με αποικιακούς όρους εργασιακής γαλέρας, να κάνει την Ελλάδα εμπορική, ναυτική και ενεργειακή της βάση στην Ευρώπη και στη Μεσόγειο.

Από τη διείσδυση και το σαμποτάζ στη χρεωκοπία

Την πολιτική της πρόσδεσης της χώρας μας στο άρμα του ρώσικου σοσιαλιμπεριαλισμού την ξεκίνησε ο Α. Παπανδρέου σε συμμαχία με το ψευτοΚΚΕ, όργανο των παλινορθωτών του καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ μετά τα 1956. Την ίδια πολιτική συνέχισαν οι Σημίτης, Καραμανλής ανηψιός, και Γ. Παπανδρέου που παριστάνανε τους φιλοδυτικούς, όπως τώρα το κάνουν οι επίσης διπρόσωποι Σαμαράς (ο προωθητής από το ΄90 της ρώσικης πολιτικής του «ορθόδοξου τόξου»),  Βενιζέλος, και  Κουβέλης. Τώρα τη σύμπλευση με τη Ρωσία την προπαγανδίζουν αρκετά ανοιχτά ο ΣΥΡΙΖΑ, ωμά οι ΑΝΕΛ του Καμμένου, και εντελώς  ξετσίπωτα οι ναζήδες της Χρ. Αυγής. Γι αυτό τα τρία παραπάνω κόμματα έχουν μεταξύ τους σχέσεις αλληλο-ανοχής ή έμμεσης ή άμεσης συνεργασίας.
Επί δε­κα­ετί­ες οι άνθρωποι της Ρωσίας  σαμποτάρανε τη βιομηχανία και γενικά τη σύγχρονη παραγωγή με περιβαλλοντικά, αρχαιολογικά, γραφειοκρατικά και φιλεργατικά προσχήματα έχοντας πάντα σαν πολιορκητικό κριό τα δήθεν «αντικαπιταλιστικά» αντιβιομηχανικά κινήματα της ψευτοαριστεράς (των ΣΥΝ -ψευτοΚΚΕ). Επειδή τα καθαρά πολιτικά μέσα του σαμποτάζ δεν ήταν αρκετά, οι συμμορίες των ρωσόδουλων σκοτώνανε βιομήχανους της βαριάς βιομηχανίας και καίγανε δάση για να ματαιώνουν τουριστικές επενδύσεις και χωροταξικά σχέδια ανάπτυξης. Την ίδια ώρα όλοι μαζί δυ­να­μώ­να­νε έ­να τμή­μα του μεγάλου κε­φά­λαιου που ήταν κρατικοδίαιτο και δεμένο με τη ρώσικη πολιτική. Σε αυτό προσφέρανε με σκαν­δα­λώ­δεις απευθείας α­να­θέ­σεις τομείς κλειδιά της οικονομίας (δρόμους, ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, ορυχεία, τράπεζες και μερικές καλές σύγχρονες επιχειρήσεις) και το υπερπαχύνανε. Πρόκειται για την κρατικο-ολιγαρχία ρώσικου τύπου Κόκ­κα­λη (που τε­λι­κά πού­λη­σε την Ι­ντρα­κόμ στη Ρω­σί­α), Μπό­μπο­λα,  Κο­πε­λού­ζου, Μυ­τι­λη­ναί­ου, Γερ­μα­νού, Βγε­νό­που­λου και με­ρι­κών άλ­λων μικρότερων. 
Για να πετύχουν την καταστροφή της ντόπιας σύγχρονης παραγωγής μεγάλης κλίμακας οι ρωσόδουλοι δυνάμωσαν, διέφθειραν και προσεταιρίστηκαν με κάθε λογής παροχές και επιδοτήσεις δύο αρκετά μαζικούς στρατούς που δεν ήθελαν την σύγχρονη βιομηχανική παραγωγή: τα πιο παρασιτικά τμήματα της κρατικής γραφειοκρατίας και την πιο κρατικοδίαιτη μικροαστική τάξη στην πόλη και στην ύπαιθρο. Τα λεφτά γι αυτήν την εξαγορά τα βρήκαν από τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις και από τα δανεικά που τους έδωσαν οι δυτικοί μετά την είσοδό τηςχώρας στο Ευρώ. Με αυτούς τους τρόπους οι άνθρωποι του ρώσικου σοσιαλιμπεριαλισμού και τη χώ­ρα α­πο­βιο­μη­χα­νο­ποίησαν και τα χρέη της αύξησαν οπότε εύκολα την κατάλληλη στιγμή την οδήγησαν στη χρεωκοπία.

Γιατί οι ρωσο-κινέζοι δεν φοβούνται να αγοράσουν

Οι σημερινές στρατηγικές εξαγορές των ρώσων καπιταλιστών δεν οφείλονται στο ότι μόνο αυτοί επιλέγονται για επενδυτές από το πολιτικό σύστημα αλλά επίσης γιατί μόνο αυτοί (και οι σύμμαχοί τους κινέζοι) ξέρουν ότι δεν θα χάσουν τα λεφτά τους επειδή οι ανθρώποί τους στην εξουσία θα σαμποτάρουν όλους τους άλλους ανταγωνιστές τους και θα ευνοούν σκανδαλωδώς τους ίδιους.
Ξέρουν δηλαδή, μόνον αυτοί, ότι τα πουλημένα στο δικό τους καθεστώς κόμματα και συνδικάτα (ΓΣΕΕ και ΠΑΜΕ) δεν θα απεργήσουν ποτέ ενάντιά τους, ότι τα επιλεκτικά «αντικαπιταλιστικά» κινήματα των ψευτο-οικολόγων και των ψευτοαναρχικών, οι επιθεωρήσεις εργασίας, τα ΣΔΟΕ, το σαμποταριστικό Ε΄ τμήμα του ΣτΕ κλπ, δεν θα ενοχλήσουν ποτέ τις επενδύσεις τους και ότι τα κανάλια, επειδή είναι εξαρτημένα από το κράτος (αδειοδότηση, ΕΣΡ, κρατικές διαφημίσεις) θα σιωπούν για τις οργιώδεις κρατικές παραχωρήσεις σε αυτούς. Ας αναλογιστούμε πχ τι θόρυβο κάνουν όλοι αυτοί για τις μίζες της Ζήμενς και πως κρύβουν ότι μαζί με τη Ζήμενς ήταν και η Ιντρακόμ, ή τι θόρυβο κάνουν για τα γερμανικά υποβρύχια ενώ σχεδόν σιωπούν για το πολλαπλάσιο σκάνδαλο των ρώσικων ΤΟΡ Μ1, ή τι θόρυβο έκαναν ενάντια στα μεταλλεία της Κασάνδρας όταν τα είχε ο Αθανασιάδης και η ΕΤΕ (σκότωσαν με την 17Ν και τον Αθανασιάδη και τον Βρανόπουλο της ΕΤΕ) ή όταν τα είχαν οι Καναδοί της TVX, ή πόσο σιώπησαν όταν τα πήρε ο Μπόμπολας και πως ξαναρχίζουν τώρα τελευταία που τα πήραν πάλι άλλοι Καναδοί. Όλη αυτή τη διακριτική μεταχείριση, που εκδηλώθηκε για δεκαετίες απέναντι στις επιχειρήσεις των ανατολικών μεγαλοβδελών τύπου Μπόμπολα-Κόκκαλη κλπ, μπορεί κανείς να τη δει τώρα συμπυκνωμένη απέναντι στην ΚΟΣΚΟ και το εργασιακό της κάτεργο.
Είναι επίσης εντελώς χαρακτηριστικό πώς τα 7 κόμματα βοηθάνε τώρα πάνω στην κρίση κυρίως τη Ρωσία να αποκτήσει ακριβή γη με το φορολογικό νόμο που πρακτικά απαγορεύει στους ντόπιους ιδιοκτήτες της μεσαίας και μεγάλης γαιοκτησίας είτε να την κρατάνε, είτε να τη μεταβιβάζουν στα παιδιά τους, οπότε τους υποχρεώνει να την πουλάνε όσο-όσο στους ρωσοκινέζους πλούσιους για τους οποίους ο νέος νόμος θα μειώνει πολύ το φόρο μεταβίβασης. Γιατί οι δυτικοί δεν αγοράζουν επειδή τρέμουν τη μεγάλη φορολογία και την πολιτική αστάθεια, ενώ το καθεστώς με το ΣτΕ, τον ΣΥΡΙΖΑ επιτίθεται στις μεγάλες επενδύσεις στη γη των δυτικόφιλων αστών (Μωλ, ξενοδοχεία). Επιπλέον η κυβέρνηση, χωρίς η αντιπολίτευση να αντιδράσει, προανήγγειλε ένα νόμο που θα δίνει άδεια μόνιμης παραμονής σε όσους αγοράζουν γη αξίας 250.000 Ευρώ και πάνω ώστε να διευκολύνεται ο εποικισμός της χώρας από τους ρωσοκινέζους αστούς κατακτητές. Το φαινόμενο αυτό είναι ήδη τυπικό στη Χαλκιδική, τη γειτονιά του Αγίου Όρους που τo εποφθαλμιά η Ρωσία. Γι' αυτό επελαύνει τώρα στην ίδια περιοχή με διακομματικές ευλογίες ο άνθρωπος του Πούτιν Ιβάν Σαββίδης που αγοράζει τα πάντα, ενώ σαμποτάρεται η καναδική επένδυση του  χρυσού. Έτσι πουλήθηκε φτηνά η νησίδα Οξειά δίπλα στην Ιθάκη, στον εμίρη του Κατάρ, σύμμαχο της Ρωσίας, όπου μετά την πώληση προωθείται ειδική πολεοδομική τροποποίηση για αύξηση της δυνατότητας δόμησης στη νησίδα από 80 τμ σε 2500 τμ!!! Ακολούθησε η πώληση του Σκορπιού στο ρώσο ολιγάρχη Ριμπολόβλεφ, όπου το ελληνικό δημόσιο παραιτήθηκε από τα δικαιώματα που έδινε η διαθήκη του Ωνάση στο νησί.
Όταν λοιπόν οι ηγέτες της αντιπολίτευσης μιλάνε για γερμανική κατοχή είναι για να κρύψουν την απόπειρα αληθινής κατοχής της χώρας από τα αφεντικά τους. Η Γερ­μα­νί­α κά­νει αυτό που κάνουν ό­λες οι ιμπεριαλιστικές χώ­ρες-δανειστές στις ο­φει­λέ­τριες που χρε­ω­κο­πούν: επι­βάλ­λει σκλη­ρή δί­αι­τα στην ό­λο και πιο κα­χε­κτι­κή φτωχολογιά τους. Όμως στην ελληνική περίπτωση την πιο μεγάλη καχεξία, και μάλιστα σχεδόν σε όλο το έθνος, τη φέρνουν οι εσωτερικοί σαμποταριστές για αυτό μόνο η Ελλάδα βυθίζεται τόσο ασταμάτητα και τόσο βαθιά στην άβυσσο σε σχέση με όλες τις χώρες που έχουν μπει στα διάφορα διεθνή  προγράμματα δανειοδότησης τα τελευταία 25 χρόνια. 

Το εγκληματικό σαμποτάζ πάνω στην κρίση

Οι εγκληματικές 7 κομματικές η­γε­σί­ες κάνουν αυτό που δεν έγινε ποτέ στην ιστορία: διώχνουν κεφάλαια ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ κάνοντας τρία πράγματα: Σαμποτάρουν τις ντόπιες και δυτικές επενδύσεις, αυξάνουν τα κόστη παραγωγής, και μειώνουν την εσωτερική ζήτηση.
 Διώχνουν κεφάλαια σημαίνει ότι πχ ματαίωσαν διακομματικά και μέσω του ΣτΕ το χρη­μα­το­δο­τού­με­νο α­πό την Ε­Ε στρατηγικό έργο της ε­κτρο­πής  του Α­χε­λώ­ου, που εκτός από τον κόσμο που θα απασχολούσε θα μείωνε συντριπτικά τα κόστη της αγροτικής παραγωγής και θα αύξαινε πελώρια τον όγκο της. Στραγγάλισαν πάνω στην κρίση την πελώρια ροή κεφαλαίων για τους αυτοκινητόδρομους (α­νά­με­σα στα άλ­λα χρησιμοποίησαν και το κί­νη­μα "δεν πλη­ρώ­νω" του ΣΥΡΙΖΑ, το ο­ποί­ο ά­φη­σε μό­νο τον Μπό­μπο­λα να τε­λειώ­σει το δρό­μο του Τρί­πο­λης- Κα­λα­μά­τας και δεν ε­νό­χλη­σε τα χρυσοφόρα διό­διά του στο Ρί­ο-Α­ντίρ­ριο και στην Ατ­τι­κή Ο­δό). Ακυρώσανε το βιο­μη­χα­νι­κό και του­ρι­στι­κό χω­ρο­τα­ξι­κό  της Ατ­τι­κής και με τη βοήθεια του ΣτΕ ακυρώσανε κά­θε άλλο με­γά­λο χω­ρο­τα­ξι­κό στην Ελ­λά­δα. Πνί­ξα­νε το Ε­ΣΠΑ με αλ­λε­πάλ­λη­λες α­να­βο­λές και ε­γκρί­να­νε α­πό αυ­τό ό,­τι ήταν λιγότερο α­να­πτυ­ξια­κό. Ματαίωσαν όταν ήταν απαραίτητοι τους νέ­ους λι­γνι­τι­κούς σταθ­μούς της ΔΕ­Η και μια σειρά υδροηλεκτρικά έργα. Ταυ­τό­χρο­να ε­πι­δο­τή­σα­νε υ­περ­βο­λι­κά τα πα­νά­κρι­βα φω­το­βολ­τα­ϊ­κά οπότε επιβάρυναν την τιμή του ρεύματος(. Όμως μόλις άρχισαν να παράγουν τα τσάκισαν). Ε­μπό­δι­σαν ή μα­ταί­ω­σαν ω­μά κά­θε ση­μα­ντι­κή βιο­μη­χα­νι­κή ε­πέν­δυ­ση (ό­πως πχ  τη με­ταλ­λουρ­γί­α του χρυ­σού στη Ροδόπη, τη βιο­μη­χα­νί­α γυα­λιού στην Κα­βά­λα, τον ται­νιό­δρο­μο στη Χα­λυ­βουρ­γί­α Α­σπρο­πύρ­γου και χιλιάδες άλλες). Όλοι μα­ζί ε­μπό­δι­σαν την του­ρι­στι­κή α­ξιο­ποί­η­ση του Ελ­λη­νι­κού διώχνοντας τον πλειοδότη Ντ. Τραμπ, ενώ σαμποτάρανε πε­λώ­ριες ξε­νο­δο­χεια­κές μο­νά­δες στην Κρή­τη, στην Η­λεί­α και αλ­λού. Το πιο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό έγκλημά τους εί­ναι ό­τι καθυστέρησαν την έ­ρευ­να - ε­ξό­ρυ­ξη των πε­λώ­ριων κοι­τα­σμά­των υδρογοναθράκων. Αυξάνουν τα κόστη της υ­πάρ­χου­σας βιο­μη­χα­νί­ας και κάθε άλλης επιχείρησης. Αυτό σημαίνει ότι υ­περ­φο­ρο­λογούν με γιουρούσια τις εταιρείες, όχι για να μαζέψουν περισσότερα χρήματα αλλά για να τις σκοτώσουν, οπότε αυτές δεν θα μπορούν να δώσουν νέους φόρους στις επόμενες χρήσεις. Την ίδια στιγμή δεν επιστρέφουν φόρους. Κυρίως υπεραυξάνουν την τιμή του ηλεκτρικού και την τιμή του πετρελαίου και όπου μπορούν ξεκινάνε μια άκαιρη απεργία που αποτελειώνει μια επιχείρηση που παραπαίει. Το σαμποτάζ με την υπερφορολόγηση ήταν πιο καθοριστικό στην καταστροφή της οικοδομικής βιομηχανίας και βιοτεχνίας που πήρε στο λαιμό της και κατέστρεψε σχεδόν τη βιομηχανία που προμήθευε με υλικά την οικοδομή. Έτσι έκλεισαν μονάδες της Σέλμαν και της ΑΓΕΤ Ηρακλής στη Χαλκίδα και οδηγούν στο κλείσιμο όλες τις μεγάλες μονάδες χαλυβουργίας, όχι μόνο αφήνοντας άνεργους χιλιάδες εργαζόμενους, αλλά δίνοντας ένα στρατηγικό, ιστορικά μοναδικό χτύπημα στην παραγωγική βάση της χώρας.
Η πιο βασική μέθοδος σαμποτάζ είναι να χρησιμοποιούν την ανάγκη να μειωθεί το κρατικό έλλειμμα σαν πρόσχημα για να συντρίβουν τη συνολική κατανάλωση του πληθυσμού, δηλαδή να μειώνουν την εσωτερική ζήτηση. Ήδη με το σαμποτάζ της παραγωγής μειώνεται ο όγκος των φόρων αλλά και των εισφορών στα ταμεία οπότε το δημοσιονομικό έλλειμμα, που είναι η «γεννήτρια» του δημόσιου χρέους, μεγαλώνει αντί να μικραίνει. Η εγκληματική πρόθεση τους να μη μειώσουν το έλλειμμα φαίνεται πολύ χαρακτηριστικά από το ότι αρνούνται διακομματικά να εισπράξουν χρήμα εκχωρώντας για αξιοποίηση τα άδεια πανάκριβα δημόσια ακίνητα τουριστικά και μη, ιδιαίτερα τα ολυμπιακά που τα αφήνουν να σαπίζουν και στο ότι σαν κυβερνήσεις δεν έχουν κουνήσει το δαχτυλάκι τους να πιάσουν την πραγματική φοροδιαφυγή και μάλιστα  αποσάθρωσαν τις εφορίες. Αφού έτσι έχουν  σαμποτάρει κάθε άλλη πηγή δημοσίων εσόδων, μειώνουν το έλλειμμα υπερφορολογώντας και εξαθλιώνοντας διαρκώς μισθωτούς και συνταξιούχους, οπότε ρίχνουν στα τάρταρα την εσωτερική ζήτηση. Έτσι βυθίζονται οι περισσότερες επιχειρήσεις, κυρίως οι βιομηχανικές, που στην Ελλάδα απευθύνονται στην εσωτερική αγορά.
 Με αυτούς τους 3 τρόπους συνδυασμένους (διώξιμο κεφαλαίων, αύξηση του κόστους παραγωγής, μείωση εσωτερικής ζήτησης) οι εγκληματίες σαμποταριστές κλείνουν περίπου μια βιομηχανία τη μέρα (!) και ρίχνουν στην ανεργία εργαζόμενους με ρυθμό μεγαλύτερο από όσο σε κάθε άλλο κλάδο παραγωγής (Πρώτο θέμα, Κέρδος, 23/12/2012).

Οι ευθύνες των Γερμανών μονοπωλιστών και πως οι σαμποταριστές κρύβονται πίσω τους

Οι σαμποταριστές με επικεφαλής τον ΣΥΡΙΖΑ, λένε ότι όλη η κρίση οφείλεται ουσιαστικά στη μία από τις τρεις παραπάνω αιτίες της καταστροφής: στη μείωση της ζήτησης λόγω των μέτρων υπερ-λιτότητας. Ταυτόχρονα βέβαια κρύβουν ότι την κύρια ευθύνη γι αυτά τα μέτρα την έχουν στην ουσία οι ελληνικές κυβερνήσεις καθώς αρνούνται να μειώσουν το έλλειμμα με άλλους τρόπους. Έτσι ρίχνουν όλο το βάρος της κρίσης στους δανειστές και ειδικά στη Γερμανία και οι ίδιοι τη γλυτώνουν εντελώς.
Οι περισσότεροι άνθρωποι στη χώρα μας και πολλοί οικονομολόγοι έξω από τη χώρα, που δεν μπορούν εύκολα να δουν το σαμποτάζ στην παραγωγή, αποδέχονται τη θέση των σαμποταριστών ότι για όλα φταίει η χαμηλή ζήτηση οπότε η λύση για την Ελλάδα είναι η παραγραφή του χρέους. Δηλαδή βλέπουν σαν μόνη λύση το να χάσουν όλα τα λεφτά τους όσοι έκαναν το λάθος, ιδιώτες και ξένες κυβερνήσεις να δανείσουν τη χώρα μας. Όμως το επιχείρημα περί κρίσης, που οφείλεται τάχα στη μείωση της ζήτησης που προκαλούν οι δανειστές με τα μέτρα λιτότητας, καταρρέει   κυρίως σε ένα σημείο: Στο ότι εκτός από την εσωτερική ζήτηση υπάρχει και η εξωτερική ζήτηση, δηλαδή η ζήτηση για εξαγωγές της χώρας, ιδιαίτερα για βιομηχανικές. Αυτή η αύξηση των εξαγωγών είναι ο κύριος τρόπος με τον οποίο μπορεί να μειωθεί το εξωτερικό χρέος μιας χώρας χωρίς αυτή να καταστραφεί, και αυτό γίνεται παντού. Οι εξαγωγές λοιπόν στην Ελλάδα θα έπρεπε κανονικά να έχουν εκτιναχθεί στα ύψη λόγω της τεράστιας πτώσης των μεροκάματων και της χαμηλής βάσης από την οποία ξεκινάνε όντας για χρόνια βυθισμένες. Όμως η αύξηση αυτή είναι ασήμαντη για τα 3 χρόνια της κρίσης (8%,9%,5% πλην πετρελαιοειδών) και οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην αύξηση εξαγωγών αγροτικών προϊόντων κυρίως στην Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών και στη Βόρεια Αφρική, δηλαδή στη Ρωσία και στις χώρες επιρροής της. Είναι χαρακτηριστικό ότι η κυβέρνηση Σαμαρά μείωσε το προσωπικό του Οργανισμού Προώθησης Εξαγωγών για να μειώσει τα έξοδα του δημοσίου!
Με αυτή την ύπουλη και προβοκατόρικη πολιτική  είναι φυσικό να μισεί ο λαός μας τους ευρωπαίους δανειστές και πιο πολύ τη Γερμανία, ώστε εύκολα να πέσει στην αγκαλιά της Ρωσίας. Πολλοί μάλιστα λένε από θυμό ότι καλύτερα να είναι η Ρωσία αφεντικό μας παρά η Γερμανία. Πέρα από το ότι κανείς λαός δεν πρέπει να διαλέγει αφεντικά αυτή η λογική είναι  πολιτικά πολύ λαθεμένη γιατί η σημερινή Γερμανία είναι κάτι το ισχυρό μόνο σε μια μεγάλη πολυκέφαλη και γενικά δημοκρατική ΕΕ. Αυτό σημαίνει ότι και να ήθελε δεν μπορεί να είναι μια συγκεντρωμένη κατακτητική υπερδύναμη, δηλαδή να έχει μια πανίσχυρη ενιαία διπλωματική και στρατιωτική μηχανή και κυρίως ένα φασιστικό κρατικό μηχανισμό που να μπορεί να ασκεί ωμη βία και άγρια εκμετάλλευση σε άλλους λαούς, όπως η πουτινική Ρωσία.  Η ευθύνη των γερμανών και των άλλων δανειστών είναι ότι εγκρίνουν και προωθούν όλα τα μέτρα πείνας του λαού γιατί αυτό που πρώτα τους ενδιαφέρει είναι να μειωθεί το έλλειμμα και να σωθούν από μια απότομη ελληνική χρεωκοπία που θα απειλούσε το Ευρώ. Από την άλλη όμως δεν επιμένουν σε μερικά θετικά μεταρρυθμιστικά μέτρα αύξησης της παραγωγής που ζητάνε στα μνημόνια τους (πχ το χτύπημα της γραφειοκρατικής καθυστέρησης και της φοροδιαφυγής, το ξεμπλοκάρισμα των επενδύσεων, την απελευθέρωση των κρατικά ορισμένων αμοιβών μιας σειράς επαγγελμάτων), γιατί το ύψιστο για αυτούς και για όλο το δυτικό μονοπώλιο κριτήριο υγιούς οικονομικής πολιτικής είναι το χτύπημα των μισθών και των συντάξεων. Παράλληλα υποδεικνύουν εκβιαστικά στον ελληνικό λαό να ψηφίσει τις κυβερνήσεις των μέτρων πείνας που βλακωδώς μέσα στην αδυναμία τους σαν ιμπεριαλιστές δεύτερης γραμμής, θεωρούν φιλικές τους, ενώ δεν τους πολυνοιάζει που στην Ελλάδα δυναμώνουν οι ναζί και που οι φασιστικές Ρωσία και Κίνα σπρώχνουν τα πιόνια τους. Με την πολιτική τους των οικονομικών επεμβάσεων και υποδείξεων από τα έξω οι μονοπωλιστές αστοί της Γερμανίας και της ΕΕ ευρύτερα κάνουν το έγκλημα να μην αφήνουν τον ελληνικό λαό να δει τους εσωτερικούς εχθρούς του, δηλαδή να καταλάβει πόσο ψεύτες είναι αυτοί που σαν κυβέρνηση και σαν αντιπολίτευση διαμορφώνουν τη σκέψη και τη δράση του. Στην ουσία δεν τον αφήνουν να στηριχθεί στις δυνάμεις του, δηλαδή να αντιπαλαίψει τους υπεύθυνους των μέτρων πείνας και να τους πολεμήσει με συνέπεια για να σώσει το μέλλον του από τους κάθε λογής νεο-δουλοκτήτες, ανατολικούς και δυτικούς που βρήκαν την ευκαιρία να τον γδάρουν. Κι αυτό γιατί κάθε τόσο οι δανειστές του λένε: Ή θα δεχτείς τα μέτρα ή φεύγεις από το Ευρώ και θα πάθεις χειρότερα. Οι ρωσόδουλοι «αντιστασιακοί» με επικεφαλής πάντα τον ΣΥΡΙΖΑ απαντάνε σε αυτό το δίλημμα λέγοντας στους πολίτες: Μην υποκύπτετε, απλά δεν θα πληρώνουμε το χρέος και αυτοί θα μας πληρώνουν το έλλειμμα γιατί φοβούνται τη χρεωκοπία μας. Η απάτη εδώ -εκτός από την πολιτική αχρειότητα -είναι ότι οι δανειστές πληρώνουν το έλλειμμα μας μόνο όσο ο λαός μας τους πληρώνει με την πείνα και τον καθημερινό θάνατό του, δηλαδή μόνο όσο σέβεται τον εξαθλιωτικό πυρήνα των μνημονίων.
Γι αυτό το λόγο εμείς έχουμε τη θέση ότι η χώρα μας ώσπου να πατήσει παραγωγικά και πολιτικά στα δικά της πόδια της πρέπει να βγει από το Ευρώ (στο οποίο την έβαλε με απάτη ο Σημίτης), για να σωθεί και η ίδια και το Ευρώ. Αυτό πρέπει να γίνει με έναν φιλικό δανειστικό διακανονισμό με την ΕΕ για τη μεταβατική περίοδο από το Ευρώ προς το εθνικό νόμισμα. Αυτός ο διακανονισμός δεν θα πρέπει να περιλαμβάνει καμιά οικονομική κηδεμονία και επιτήρηση. Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα θα πάρει αρκετά κεφάλαια για να μην καταστραφεί στη μεταβατική περίοδο αλλά το αν θα σωθεί τελικά ή θα χρεωκοπήσει θα είναι μόνο δικιά της ευθύνη, οπότε ο λαός θα αναμετρηθεί κύρια με τους εκπροσώπους του και όχι με την όποια επιτήρηση της ΕΖ. Η ΕΖ από την πλευρά της θα διαθέσει κάποια τελευταία σημαντικά κεφάλαια, αλλά θα πάψει να αιμορραγεί διαρκώς πιστωτικά ειδικά στο Νότο της λόγω των ψηλών επιτοκίων που θα φέρνει εκεί μοιραία το άπατο Ελληνικό χρέος. Είναι στρατηγική της Ρωσίας αλλά και της Κίνας να μην ξεχρεώνεται ποτέ η Ελλάδα και διαρκώς να ζητάει νέα κουρέματα και νέα δανεικά και αγύριστα από την Ευρώπη ώστε και αυτή με τη σειρά της να αιμορραγεί και, κυρίως, να βυθίζεται σε πιστωτική ανυποληψία ο Νότος της, οπότε η ΕΖ να διασπάται  και να αποσαθρώνεται εκλιπαρώντας για κινέζικη δανειοδότηση και ρώσικη μεσολαβητική διείσδυση (το τελευταίο το ζητάει και ο Τσίπρας με τη διεθνή διάσκεψη για το χρέος που προτείνει). Παρόμοια στρατηγική ακολουθεί η Ρωσία και για την Κύπρο. Εκεί, όταν στην εξουσία βρισκόταν το ρωσόδουλο ΑΚΕΛ, οι κυπριακές τράπεζες αγόρασαν πολλά ελληνικά κρατικά ομόλογα ενώ είχε ήδη αρχίσει η χρεωκοπία με αποτέλεσμα αυτές να βουλιάξουν από το κούρεμα του ελληνικού χρέους. Τελικά η πολιτική ηγεσία της Κύπρου υπέκυψε στην απαίτηση της Ρωσίας να μη θιγούν οι ρώσικες τράπεζες της Κύπρου, και χάρη στο γνωστό «όχι» των ρωσόφιλων στην κυπριακή Βουλή, έκαναν τη χειρότερη δυνατή συμφωνία με την ΕΕ οπότε οι δύο μεγάλες κυπριακές τράπεζες οδηγήθηκαν σε συντριβή και, το χειρότερο, το κατατεθειμένο μεγάλο χρηματικό κεφάλαιο σε αυτές εξατμίστηκε, οπότε η Κύπρος καταστράφηκε. Στη διάρκεια της κρίσης, η Ρωσία από τη μια αρνήθηκε οποιαδήποτε βοήθεια στην Κύπρο για να τη βουλιάξει μια ώρα αρχύτερα, και από την άλλη χώθηκε στις διαπραγματεύσεις με την ΕΕ σα διαμεσολαβητής. Τώρα θα προσπαθήσει να καταβροχθίσει το οικονομικά εξουθενωμένο νησί καθώς ο κυπριακός λαός βλέπει σαν άμεσο στραγγαλιστή του τη Γερμανία και την ΕΕ που παίρνουν την ευθύνη για τον επαχθή διακανονισμό και για κάθε μέτρο πείνας που θα ακολουθήσει.

Δημοκρατικό και πατριωτικό μέτωπο ενάντια στο σαμποτάζ, στη λεηλασία και στην επαπειλούμενη φασιστική δικτατορία

 Ε­πει­δή κάποια στιγμή ο ελ­λη­νι­κός λα­ός θα κα­τα­λά­βει ποιοι πραγ­μα­τι­κά τον κα­τα­στρέ­ψα­νε και τον σκλα­βώ­σα­νε και θα ε­ξε­γερ­θεί ε­νά­ντιά τους, οι επικεφαλής των 7 κομμάτων έ­χουν νο­μι­μο­ποιή­σει και προστατεύουν πολιτικο-δικαστικά την αρχιρωσόδουλη ναζιστική «Χρ. Αυ­γή» η οποία ανοιχτά καλεί το ρώσικο στρατό να εγκατασταθεί στην Ελλάδα (Κασιδιάρης στη Βουλή). Αυτή εξοικειώνει το λαό με τον κανιβαλισμό χύνοντας ατιμώρητα αίμα μεταναστών (που έχουν προβοκαριστεί και με την ψευτοαριστερή πολιτική των «ανοιχτών συνόρων»). Όμως ο βασικός ρόλος της είναι να α­σκή­σει αύ­ριο την πιο κτη­νώ­δη βί­α στους δη­μο­κρά­τες και στους πραγ­μα­τι­κούς πα­τριώ­τες.
Η Ο­ΑΚ­ΚΕ κα­λεί το λα­ό να σχη­μα­τί­σει έ­να πλα­τύ δη­μο­κρα­τι­κό και πα­τριω­τι­κό μέ­τω­πο ενάντια στο παραγωγικό σαμποτάζ και την εθνική λεηλασία, ενάντια στα μέτρα πείνας και πάνω απ όλα ενάντια στη νέα σοσιαλφασιστική δικτατορία που έρχεται με γοργά βήματα. Το δημοκρατικό μέτωπο πρέπει να καταγγέλει τις ηγεσίες της ψευτοαριστεράς και των ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ που χτυπάνε στα λόγια τη «Χρ. Αυγή» αλλά στην πράξη την έχουν νόμιμη, τη στέλνουν στο Συμβούλιο της Ευρώπης  και την αφήνουν να σφάζει και να απαγορεύει εκδηλώσεις δημοκρατών χωρίς να το κάνουν αυτό το πιο κεντρικό πολιτικό ζήτημα στη χώρα.
Επίσης το δημοκρατικό μέτωπο πρέπει σταθερά να αντιπαλεύει και την τραμπούκικη βία που ασκεί η ψευτοαριστερά πάνω στους ίδιους κύριους αντιπάλους με εκείνους που έχει η Χρυσή Αυγή. Πρόκειται σε αυτή τη φάση για τους μη ρωσόφιλους γενικά κάπως αναπτυξιακούς και φιλοευρωπαίους πολιτικούς της αστικής τάξης, είτε για τους αντι-σοσιαλφασίστες προοδευτικούς διανοούμενους. Οι πρώτοι συχνά εκκαθαρίζονται με αστήρικτες ποινικές κατηγορίες. Από την άλλη οι δημοκράτες πρέπει να καταδικάσουν το προβοκατόρικο παιχνίδι του φιλοχρυσαυγίτη Σαμαρά να κυνηγάει τελευταία τις ιδεολογικά λιγότερο αντιδραστικές και πολιτικά πιο αντιναζιστικές πλευρές του αναρχισμού χτυπώντας αστυνομικά και χωρίς λόγο κάποιες από τις παλιές καταλήψεις σπιτιών. Στόχος του είναι να στείλει τον αναρχισμό σαν ρεύμα στη σοσιαλφασιστική τρομοκρατία, αφού ήδη τον έχει χρησιμοποιήσει ο ΣΥΡΙΖΑ για χρόνια στις δικές του προβοκατόρικες διεθνείς καταστροφικές παραστάσεις «φωτιάς και δακρυγόνου» στο κέντρο της πόλης.  
Οι πατριώτες και δημοκράτες πρέπει να προωθήσουν παντού μορφές πλατιάς λαϊκής αλληλεγγύης για την επιβίωση του λαού και για την άμυνά του σε κάθε λογής εκμεταλλευτές και τραμπούκους. Αλλά καμιά αλληλεγγύη δεν θα έχει αποτέλεσμα αν δεν χτυπάει τον εχθρό κεντρικά πολιτικά και στο παραγωγικό σαμποτάζ και στη δημοκρατία οργανώνοντας το λαό.
ΑΘΗΝΑ 25/4/2013

http://www.oakke.gr/afises/2013-02-16-20-47-31/item/188-%CE%BA%CF%81%CF%8D%CE%B2%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%AF%CF%83%CF%89-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7-%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%AC-%CE%B8%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CE%BD%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CF%83-%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CF%81%CF%89%CF%83%CE%B9%CE%B1%CF%83

Η ΚΥΠΡΟΣ ΣΕ ΕΡΕΙΠΙΑ Η αποθέωση μιας ρώσικης προβοκάτσιας με ευρωπαϊκή υπογραφή

Τρίτη, 2 Απριλίου 2013

Η θέση της ΟΑΚΚΕ για την κυπριακή κρίση

Η ΚΥΠΡΟΣ ΣΕ ΕΡΕΙΠΙΑ

Η αποθέωση μιας ρώσικης προβοκάτσιας με ευρωπαϊκή υπογραφή

Κύπριοι και Έλληνες πατριώτες και δημοκράτες πάρτε τη μοίρα σας στα χέρια σας

Τελικά τα πράγματα για την Κύπρο και την Ευρώπη, ιδιαίτερα μετά το «όχι» των ρωσόφιλων στο πρώτο σχέδιο διάσωσης , πήγαν ακόμα χειρότερα από όσο φαινόταν την προηγούμενη εβδομάδα. 

Το νησί έχει στην ουσία δεχτεί ένα πλήγμα ιστορικής οπισθορόμησης όχι απλά χρηματιστικού αλλά παραγωγικού χαρακτήρα, ενώ η Ευρωζώνη έχει πάθει τη μεγαλύτερη ως τώρα ηθική, πολιτική, και μεσοπρόθεσμα θα πάρει και τη μεγαλύτερη οικονομική ζημιά από τις μέχρι τώρα διασώσεις της. Οι δυτικοευρωπαίοι μονοπωλιστές του χρηματιστικού κεφάλαιου αποδεικνύονται όλο και πιο ανίκανοι να καταλάβουν την παραγωγική κίνηση, την πραγματική δηλαδή κίνηση της οικονομίας κάθε ξεχωριστής χώρας που διασώζουν και τις ιδιαίτερες πραγματικές ανάγκες κάθε μιας από αυτές. Επίσης επειδή είναι εντελώς αδιάφοροι για τους λαούς, ιδιαίτερα εκείνους των πιο μικρών χωρών, και κυρίως επειδή συνεργάζονται με τους ανατολικούς φασίστες στην καταπίεση των υπόλοιπων  λαών της Ανατολής και του Νότου, είναι πολιτικά τυφλοί. Είναι φυσικό λοιπόν που μέσα από αυτήν την πολιτικο-οικονομκή παρακμή θριαμβεύει ο πιο συνειδητός ιμπεριαλιστικός παράγοντας, αυτός που σε μεγάλο  βαθμό αξιοποιεί υπέρ του τις αυθόρμητες κρίσεις του καπιταλισμού αλλά που σε επιμέρους χώρες της επιρροής του, όπως στην Ελλάδα και στην Κύπρο, τις προκαλεί και τις  οργανώνει κιόλας. Μιλάμε για τη ρώσικη κρατικομονοπωλιακή ολιγαρχία που είναι και ο ηγέτης της παγκόσμιας στρατηγικής νεοναζιστικής συμμαχίας Ρωσίας- Κίνας. Είναι αυτή που όταν κατακάτσει ο κουρνιαχτός, θα φανεί ότι έχει κερδίσει τα πάντα στην Κύπρο χάνοντας ελάχιστα, γιατί μόνο αυτή θα μπορέσει να αγοράσει τζάμπα και να υποδουλώσει το κατεστραμμένο νησί όσο και αυτό να είναι σήμερα απογοητευμένο με τη στάση της.  Εννοούμε ότι όσο και να είναι απογοητευμένος ο κυπριακός πληθυσμός από την άρνηση της Ρωσίας να δώσει ακόμα και την πιο μικρή βοήθεια στις κρίσιμες ώρες της διαπραγμάτευσης με την Ευρωζώνη, αυτός που εμφανίστηκε να χτυπάει ενεργητικά και ανοιχτά την Κύπρο, και που θα συνεχίσει να το κάνει, είναι οι χώρες της Ευρωζώνης και κύρια η Γερμανία. Αν η νεοτσαρική διπλωματία είναι η καλύτερη στον κόσμο  αυτό οφείλεται στο ότι , όπως είχε παρατηρήσει ο Μαρξ και για την παλιά τσαρική, αυτή χτυπάει τα θύματά της μέσω ενός άλλου εχθρού της οπότε η ίδια παριστάνει το φίλο του θύματος. Σήμερα μάλιστα η ρώσικη διπλωματία χάρη στο όπλο της προβοκάτσιας που χειρίζεται τέλεια, μετατρέπει ακόμα και τις φιλικές δυνάμεις του θύματος, εδώ τις χώρες της ΕΖ, σε κύριους εχθρούς του. Αυτή είναι η περίπτωση της Κύπρου. Αυτή η διπλωματία πρέπει να αποκαλυφθεί και από τη ζωή και από τη θεωρητική ανάλυση.

Το εξοντωτικό χτύπημα της Κύπρου σε τρεις φάσεις

Ας δούμε το ρώσικο χτύπημα που δόθηκε σε τρεις φάσεις κύρια από τους πράκτορές της Ρωσίας και το τελευταίο και από την ίδια τη Ρωσία και χρεώθηκε και στις τρεις φάσεις στην ΕΖ γιατί η Ε Ζ βγήκε μπροστά να αναλάβει την πλήρη πολιτική  ευθύνη γι αυτό.

Το πρώτο χτύπημα ξεκίνησε με τη μαζική αγορά ελληνικών τοξικών ομολόγων από τις δύο μεγάλες κυπριακές τράπεζες, κυρίως από τη Λαϊκή Τράπεζα Κύπρου. Αυτή αγόρασε μαζικά ελληνικά ομόλογα το 2009 και το 2010, δηλαδή αφού είχε προαναγγελθεί η ελληνική χρεωκοπία από την κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου και όλη η Ευρώπη ήταν σε κατάσταση σοκ! Δηλαδή την ώρα που όλες οι τράπεζες της Ευρώπης πουλούσαν τα ελληνικά ομόλογα  για να τα ξεφορτωθούν, η Λαϊκή Τράπεζα Κύπρου αγόρασε 3 δις Ευρώ από αυτά, δηλαδή ένα ποσό όσο περίπου το 18% του κυπριακού ΑΕΠ. Αυτή την αγορά την έκανε ένα ΔΣ της Λαϊκής που ήταν τότε εντελώς υποχείριο του γνωστού μας ανατολικού κρατικο-ολιγάρχη Βγενόπουλου. Με σειρά άρθρων μας στη Νέα Ανατολή έχουμε  περιγράψει τους τρόπους με τους οποίους αυτός εκτοξεύτηκε από το πουθενά στο κέντρο της κυπριακής οικονομίας, ωθούμενος από το ρωσοθρεμμένο Χριστόφια, και μετά άρχισε να γιγαντώνεται στην Ελλάδα καταβροχθίζοντας  τις πιο σύγχρονες επιχειρήσεις σε όλους τους τομείς, κυρίως κρατικές συγκοινωνίες και επικοινωνίες με μια σειρά σκανδαλώδεις εξαγορές και επανα-μεταβιβάσεις κλπ που θα ήταν αδύνατες αν δεν ήταν μαζί του σύσσωμο το ρωσόδουλο διακομματικό σύστημα κορυφής και βασικά οι Σημίτης, Καραμανλής, Γ. Παπανδρέου, Τσίπρας.

Αφού αγόρασε ο Βγενόπουλος τα άχρηστα ελληνικά ομόλογα βγήκε έγκαιρα από τη Λαϊκή Τράπεζα Κύπρου, δηλαδή βγήκε πριν το PSI. Έτσι η Λαϊκή  έχασε κοντά στο 75% της ονομαστικής αξίας των ελληνικών κρατικών ομολόγων των 3 δις, δηλαδή 2,3 δις Ευρώ περίπου, ενώ μαζί με την Κύπρου έχασαν περίπου 4 δις Ευρώ, δηλαδή κάτι λιγότερο από το 25% περίπου του κυπριακού ΑΕΠ. Είναι γεγονός ότι μόνο του το PSI δεν αρκούσε για μια χρεωκοπία αν το κυπριακό κράτος μπορούσε να σώσει τις τράπεζές του. Αλλά δεν μπορούσε να τις σώσει γιατί είχε μπει και αυτό στο δρόμο της χρεωκοπίας για τους ίδιους λόγους που είχε μπει και το ελληνικό κράτος:  Είχε πίσω του ένα πρωτοφανές στην ΕΕ εμπορικό έλλειμμα και ένα πολύ μεγάλο έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών, δηλαδή είχε ένα κράτος που εξαγόραζε την κοινωνία, ιδιαίτερα την κρατική υπαλληλία, με οικονομικές παροχές την ίδια ώρα που το ίδιο κράτος σαμπόταρε, όπως και το ελληνικό, την παραγωγή, ιδιαίτερα τη βιομηχανική. Αυτή ήταν μια επανέκδοση της ανδρεοπαπανδρεϊκής συνταγής καταστροφής μιας χώρας από το ΑΚΕΛ του Χριστόφια. Το πλυντήριο του βρώμικου ρώσικου χρήματος, που ήταν σε πολύ μεγάλο βαθμό οι κυπριακές τράπεζες, ήταν απλά μέρος αυτής της διαδικασίας πολιτικής εξαγοράς και διαφθοράς του πληθυσμού, αλλά δεν ήταν με κανένα τρόπο η αιτία για την κατάρρευση των δύο κυπριακών τραπεζών. Όσο για την ύποπτη έκρηξη του φορτίου της Χεζμπολάχ που κατέστρεψε το μεγαλύτερο  ηλεκτροπαραγωγικό σταθμό  της Κύπρου, αυτή αποτέλειωσε τη βιομηχανία του νησιού, αλλά δεν έφτανε μόνη της να προκαλέσει τη  χρεωκοπία.

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι αυτή η αγορά ελληνικών ομολόγων ήταν απλά ζήτημα σαμποτάζ από έναν άνθρωπο και από μια σπείρα γύρω του. Όμως δεν θα μπορούσε ποτέ μια σπείρα να κάνει ένα τέτοιου όγκου οικονομικό έγκλημα χωρίς να ανησυχήσει η Κεντρική Τράπεζα και το Υπουργείο οικονομικών της χώρας, πόσο μάλλον που υπήρχαν ανάλογες σκανδαλώδεις αγορές ομολόγων και από την Τράπεζα Κύπρου, αν και σε μικρότερο όγκο. Κυρίως υπάρχει το εξής μεγάλο πολιτικό σκάνδαλο: Πώς έγινε να περάσει το PSI από την Ευρωζώνη στα τέλη του 2011 χωρίς η Κύπρος να βάλει κεντρικά και εναγώνια ζήτημα χρεωκοπίας των δύο μεγαλύτερων κυπριακών τραπεζών αν γίνει το PSI; Δηλαδή γιατί η κυβέρνηση του ΑΚΕΛ δεν ζήτησε κάποιες αντισταθμιστικές διευκολύνσεις  από την ΕΖ και την  ΕΚΤ (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) για τις δύο συστημικές για τα κυπριακά μέτρα τράπεζές της προκειμένου να ψηφίσει το PSI;  Αυτή θα έπρεπε να είναι μια απαίτηση που δεν θα την έβαζε μόνη της η Κύπρος αλλά θα έπρεπε να υποχρεωθεί να τη βάλει στα διάφορα Γιούρογκρουπ, και η «αδελφή» Ελλάδα που αποκλειστικά και απόλυτα θα επωφελείτο από το PSI. Εδώ φαίνεται καταρχήν πόσο βαθύ εσωτερικό, πόσο ελληνοκυπριακό και όχι κυρίως ευρωζωνικό-γερμανικό ήταν το χτύπημα στις κυπριακές τράπεζες με το ελληνικό PSI.

Φαίνεται ότι στο σημείο αυτό βρίσκεται και μια ακόμη αιτία για τη σύναψη του ρώσικου δανείου των 2,5 δις που ζήτησε ο Χριστόφιας εκείνη την εποχή από τη Ρωσία και που εκείνη αμέσως του το έδωσε. Έχουμε γράψει ότι αυτό το δάνειο το έδωσε η Ρωσία για να εμφανιστεί απέναντι στην ΕΖ κάποια στιγμή σαν ένας συν-ανάδοχος του κυπριακού χρέους, δηλαδή να μπορεί να συναποφασίζει με την ΕΖ για τη σωτηρία της κυπριακής οικονομίας ή αλλιώς να έχει ένα κοινό παιδί με την ΕΖ, δηλαδή να χωθεί μέσα της. Πέρα όμως από αυτήν την αναμφισβήτητη στρατηγική χρησιμότητα του ρώσικου δανείου,  υπήρχε μια άλλη πολύ πιο άμεση χρησιμότητα του για το ΑΚΕΛ και τη Ρωσία.Πρόκειται για το ότι αυτό το δάνειο έκλεινε τα μάτια και τα στόματα των Κυπρίων που δίχως αυτό θα διαμαρτύρονταν οπωσδήποτε για το επερχόμενο ελληνικό PSI. Μόνο δηλαδή με το ρώσικο δάνειο το κυπριακό κράτος μπορούσε να σώσει προσωρινά  τις δύο τράπεζες ώστε να μην χρειαστεί τότε παρέμβαση από την ΕΖ που θα ήταν υποχρεωμένη να δώσει λύση και στην υπερχρέωση των κυπριακών τραπεζών, πράγμα που θα τις προστάτευε από τότε έγκαιρα. Βέβαια υπήρχε και μια άλλη τακτική χρησιμότητα του ρώσικου δανείου, αλλά νομίζουμε ότι δεν ήταν τόσο βασική. Αυτή ήταν ότι έδινε χρόνο στο ΑΚΕΛ να τελειώσει την προεδρία του και η βόμβα της χρεωκοπίας να σκάσει στα χέρια του ΔΗΣΥ και του ΔΗΚΟ, δηλαδή στα χέρια των θεωρητικά πιο δυτικόφιλων φιλελεύθερων ή σχετικά πιο εθνικών κομμάτων της Κύπρου. Βέβαια με το ΔΗΣΥ φαίνεται να συμβαίνει στην Κύπρο ότι και στην Ελλάδα με τη ΝΔ, δηλαδή το κόμμα να είναι γενικά δυτικόφιλο αλλά ο αρχηγός του, ο Αναστασιάδης, να είναι ρωσόφιλος, όπως είναι και ο Σαμαράς. Σύμφωνα με άρθρο των Φαϊνάνσιαλ Τάιμς της 22 του Μάρτη το δικηγορικό γραφείο  Αναστασιάδη εκπροσωπεί τα συμφέροντα δύο ρώσων δισεκατομμυριούχων! Αλλά δεν χρειάζεται να ξέρουμε τι δεσμούς έχει ο Αναστασιάδης σαν δικηγόρος για να καταλάβουμε ότι σαν πρωθυπουργός έδρασε σαν ρώσος προβοκάτορας, όπως ακριβώς και το ΑΚΕΛ.

  

Έχουμε περιγράψει στο προηγούμενο άρθρο για την Κυπριακή χρεωκοπία τον τρόπο με τον οποίο η Κύπρος είπε το «όχι» στο ουσιαστικά δεύτερο σχέδιο διάσωσης της ΕΖ. Είχαμε πει ότι αυτό ήταν ένα ρώσικο, ένα προβοκατόρικο «όχι» που θα έκανε την Κύπρο υποτελή της Ρωσίας και ότι δεν ήταν ένα «όχι» της εθνικής ανεξαρτησίας. Σήμερα τα πράγματα έχουν ξεκαθαριστεί και μπορούμε να δούμε πόσο βρώμικα δούλεψε ο Αναστασιάδης, το ΑΚΕΛ, και η ελληνική κυβέρνηση  στην τελική φάση των διαπραγματεύσεων διάσωσης της Κύπρου. Βασικό σύμμαχό τους οι ρώσοι σε αυτή τη φάση είχαν κυρίως το ΔΝΤ. Η ηγεσία του, μετά τον Στρος Καν (ο οποίος κατήγγειλε ότι τον «έφαγε» η Ρωσία), είναι πια εντελώς εξυπηρετική προς το μέτωπο Ρωσίας-Κίνας (σαν BRΙCS), και με την προεδρία Ομπάμα, είναι σε διαρκή σύγκρουση με την ΕΖ. Γι αυτό η ίδια η γενικά ευρωπαία Λαγκάρντ παίζει όλο και μικρότερο ουσιαστικό ρόλο στη χάραξη γραμμής σε αυτό (δες Φαϊνάνσιαλ Τάιμς, 31 Μάρτη άρθρο με τίτλο «η Κύπρος δείχνει τη σκλήρυνση του ΔΝΤ απέναντι στην ΕΖ»).

Από την πρώτη σχετικά πιο καλή πρόταση, στη δεύτερη του προβοκατόρικου «όχι» και από εκεί στην «τρίτη και φαρμακερή»

Πριν από την τελική φάση των διαπραγματεύσεων ΕΖ-Κύπρου που ξεκίνησαν στα μέσα του 2012 δεν υπήρχε η κατεύθυνση μέσα στη Γερμανία και γενικά στη Βόρεια Ευρώπη να μην διασωθούν οι κυπριακές τράπεζες ή να επιβαρυνθούν οι καταθέσεις. Φαινόταν δηλαδή ότι και σε αυτή την περίπτωση θα γινόταν αυτό που είχε γίνει στην Ιρλανδία και στην Ισπανία όπου οι τράπεζες διασώθηκαν από την ΕΖ και μάλιστα, στην περίπτωση της δεύτερης, χωρίς να χρειαστεί να μπει σε προγράμματα διάσωσης το ίδιο το κράτος. Μάλιστα με καθαρά τραπεζικά κριτήρια είχε περισσότερους λόγους η τραπεζική διάσωση  να γίνει στην Κύπρο παρά στις παραπάνω χώρες . Αυτό γιατί στην Κύπρο οι τράπεζες, πέρα από την προβοκάτσια με τα ελληνικά ομόλογα είχαν πολύ πιο υγιή σύνθεση καταθέσεων σε σχέση με τα δάνεια που έδιναν από όση οι ιρλανδικές και οι ισπανικές και δεν θα γκρεμίζονταν από εσωτερική πλευρά όπως εκείνες.  Χώρια από αυτό εκείνες οι τράπεζες είχαν ανάγκη εκατοντάδων δις από την ΕΚΤ (Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα) για να διασωθούν ενώ οι δύο κυπριακές είχαν μόνο 5,8 δισ.Αυτή η γραμμή της μη διάσωσης των κυπριακών τραπεζών μπήκε στη γερμανική πολιτική σκηνή ξαφνικά από τα παιδιά του προέδρου της γερμανικής Γκάζπρομ και πρώην αρχηγού του SPDΓκ. Σρέντερ, δηλαδή τους εξίσου ρωσόφιλους Σταϊνμάγιερ, Στάινμπρουκ και Γκάμπριελ. Αυτοί έβαλαν μαχητικό πολιτικό βέτο στη Μέρκελ να μην διασώσει τις δύο κυπριακές τράπεζες γιατί αλλιώς θα την κατηγορούσαν ότι διέσωζε τα βρώμικα λεφτά των ρώσων ολιγαρχών. Αν δηλαδή η Μέρκελ ήθελε να δώσει η ΕΖ εκτός από τα 10 δις Ευρώ για τη διάσωση του κυπριακού κράτους και 5 δις ακόμα για τη διάσωση των κυπριακών τραπεζών τότε θα έχανε τις εκλογές που έρχονται. Το πόσο βρώμικο και ύποπτο πολιτικά ήταν αυτό το βέτο αποδεικνύεται από το ότι το SPD ενοχλήθηκε από τις ρώσικες καταθέσεις στην Κύπρο την ώρα που έχει με πάθος διευκολύνει τους ρώσους ολιγάρχες να εξαρτήσουν  ενεργειακά την ίδια τη Γερμανία από τη Ρωσία, πράγμα για το οποίο ακριβώς η Γκάζπρομ αντάμειψε τον τελευταίο καγκελάριο του SPD με την προεδρία της Γκάζπρομ της Γερμανίας. Αλλά αυτή η στενή σχέση στα ενεργειακά έχει πίσω της το γεγονός ότι το SPD σχεδόν σε όλα τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής αποδέχεται στην πράξη την επιθετική, σφαγιαστική και διαμελιστική πολιτική της Ρωσίας, ιδιαίτερα στην εξωτερική της περίμετρο.

 Με αυτήν λοιπόν την πολιτική παρέμβαση του SPD η πρόταση της Γερμανίας έγινε: σώνουμε το κυπριακό κράτος αλλά όχι τις δύο κυπριακές τράπεζες. Αυτή ήταν η πρώτη από τις τρεις προτάσεις της ΕΖ στο κυπριακό κράτος στη διάρκεια της δραματικής εβδομάδας διαπραγματεύσεων από τις 15 ως τις 25 του Μάρτη.

Σύμφωνα με αυτήν την πρώτη πρόταση η Λαϊκή και η Κύπρου θα έπρεπε να σωθούν πληρώνοντας το χρέος τους  με λεφτά που θα τα πάρουν από τους καταθέτες όλων των κυπριακών τραπεζών,ντόπιων και ξένων, που έχουν καταθέσεις πάνω από 100.000 Ευρώ. Αυτός ο φόρος θα ήταν ένα κούρεμα από 15%-20% για όλες τις καταθέσεις στην Κύπρο πάνω από 100.000 Ευρώ. Αυτό το ποσοστό σήμαινε ότι ναι μεν οι μεγάλοι καταθέτες θα έτρωγαν ένα ισχυρό χτύπημα, ναι μεν η αξιοπιστία του κυπριακού τραπεζικού συστήματος θα μειωνόταν και ένα μεγάλο μέρος του ξένου κατατεθειμένου κεφάλαιου, ρώσικου, ευρωπαϊκού, και μεσανατολικού  θα έφευγε από την Κύπρο, αλλά κανένας καταθέτης δεν θα έχανε πάνω από 15-20% του κεφαλαίου του, οπότε και ο συντριπτικά μεγαλύτερος όγκος του κάπως μεγάλου κυπριακού παραγωγικού κεφάλαιου που ήταν σε χρηματική μορφή, πχ σαν κεφάλαιο κίνησης δεν θα πάθαινε τίποτα, ακόμα και αν προσωρινά έφευγε από τις κυπριακές τράπεζες. Με λίγα λόγια οι τράπεζες θα συρρικνώνονταν, αλλά το κυπριακό κεφάλαιο που ήταν σε χρηματική μορφή θα σωνόταν και η παραγωγική λειτουργία στο νησί θα χτυπιόταν μόνο σε ένα μικρό βαθμό. Βεβαίως και αυτή η πρόταση, όπως και κάθε άλλη που περιλάμβανε κούρεμα καταθέσεων θα μείωνε τη γενική τραπεζική αξιοπιστία της Ευρωζώνης και τελικά του Ευρώ, αλλά αυτό το είχαν ήδη αποφασίσει οι λογιστές ευρωπαίοι οικονομολόγοι, που δεν βλέπουν πέρα από τη μύτη τους και που δεν λογαριάζουν καθόλου πάνω σε τι πολιτικό και στο βάθος οικονομικό ηφαίστειο κάθονται.

Αυτήν λοιπόν την πρώτη πρόταση, την καλύτερη όπως αποδείχτηκε για την Κύπρο, αλλά και για την ΕΖ, από όλες τις επόμενες την αρνήθηκε ο Αναστασιάδης μέσα στο Γιούρογκρουπ και την ακύρωσε αντιπροτείνοντας μια άλλη, μια δεύτερη πρόταση στην οποία αντιστάθηκε έντονα η Γερμανία και όλη η Ευρωζώνη, αλλά μπροστά στην επιμονή του Αναστασιάδη τη δέχτηκαν. Αυτή έλεγε ότι οι κάτω των 100.000 Ευρώ καταθέσεις κουρεύονται κατά 6,75% και οι πάνω από 100.000 κουρεύονται κατά 9,9%.

Αποδεχόμενη την αντιπρόταση του Αναστασιάδη η ΕΖ έπεσε ουσιαστικά σε μια πολιτική  παγίδα γιατί αυτή εύκολα ξεσήκωνε όχι μόνο τη μαζική και οργισμένη αντίθεση των εκατοντάδων χιλιάδων μικροκαταθετών της Κύπρου, αλλά αύξαινε τη χρηματοπιστωτική αναξιοπιστία, οπότε και την ανασφάλεια όλων των μικρομεσαίων καταθετών της Ευρωζώνης. Μάλιστα ήταν αντίθετη στη  δέσμευση της ΕΖ  στην παγκόσμια κρίση του 2008 ότι όλες οι καταθέσεις ως τις 100.000 ήταν διασφαλισμένες. Με λίγα λόγια η δεύτερη πρόταση ήτανειδικά φτιαγμένη για να μην περάσει ούτε στην Κύπρο ούτε στο εξωτερικό και αποδείχτηκε ότι γι αυτό την είχε αντιπροτείνει ο Αναστασιάδης, μιας και ούτε και αυτός την ψήφισε στη συνέχεια στην κυπριακή Βουλή κάνοντας αποχή. Αυτό ήταν το νόημα του περίφημου ηρωικού «όχι», το οποίο ακύρωσε  αυτήν την απόφαση που ήταν η δεύτερη καλύτερη απόφαση της ΕΖ μετά την πρώτη, και  έτσι άνοιξε το δρόμο να περάσει η τρίτη και φαρμακερή πρόταση- απόφαση, εκείνη δηλαδή η καταστροφική «λύση» που γνωρίζουμε η οποία συνέτριψε και εξαφάνισε μέσα σε λίγα λεπτά το μεγαλύτερο μέρος του κυπριακού χρηματικού κεφάλαιου.

Ο προβοκάτορας Αναστασιάδης και οι  ρωσόφιλοι σαμποταριστές στην Κύπρο και στην Ελλάδα, όπως και αυτοί μέσα στην ΕΖ τύπου Όλι Ρεν, όπως και οι εγκάθετοι της τριάδας ΗΠΑ, Ρωσίας, Κίνας που κινούν σήμερα το ΔΝΤ και που λυσσάξανε να χρεωκοπήσουν τις δύο μεγάλες κυπριακές τράπεζες, ισχυρίζονται ότι προτίμησαν αυτή την Τρίτη πρόταση γιατί έσωνε τις καταθέσεις των μικρομεσαίων καταθετών. Αλλά τις καταθέσεις αυτές τις έσωνε και η πρώτη πρόταση του Γιούρογκρουπ που απέρριψε ο Αναστασιάδης. Τις έσωνε γιατί στην πρώτη πρόταση πλήρωναν το χρέος των τραπεζών όλες οι τράπεζες της Κύπρου ντόπιες και ξένες, δηλαδή όλοι οι καταθέτες της Κύπρου μοιράζονταν τη ζημιά ενώ στην τρίτη, την αναλάμβαναν μόνο οι δύο μεγάλες κυπριακές και γι αυτό εξατμίζονταν οι καταθέσεις τους και συντρίβονταν οι καταθέτες τους. Αυτό δεν θα το υπέγραφε ποτέ καμιά κυβέρνηση και δεν θα το ανεχόταν ποτέ καμιά αντιπολίτευση που δεν αποτελούνταν από σιχαμερούς προδότες. Και δεν ήταν υποχρεωμένοι να υπογράψουν ή να ανεχτούν μόνο αυτή για να μην χρεωκοπήσει τάχα εντελώς η Κύπρος γιατί μπορούσαν να υπογράψουν ή να ανεχτούν μια πρόταση παρεμφερή με την πρώτη-πρώτη που είχαν άτυπα απορρίψει.

Επίσης ούτε η ΕΖ είχε ισχυρό λόγο να τη θελήσει. Το επιχείρημα που πρόβαλε και ο Σόιμπλε ότι ήταν τάχα είναι πιο δίκαιο να την πληρώσουν δύο τράπεζες που φταίνε γιατί υπερχρεώθηκαν και όχι οι άλλες που δεν υπερχρεώθηκαν δεν στέκει. Και δεν στέκει γιατί όπως είπαμε ο υπεύθυνος γι αυτή την ειδική ζημιά των δύο τραπεζών είναι από τη μια τα ελληνικά ομόλογα και το κούρεμα που τους έκανε η ΕΖ κάτω από την πίεση της Ελλάδας, και από την άλλη, και κύρια, η κυβέρνηση Χριστόφια που ευθύνεται πολιτικά και για τη μαζική αγορά αυτών των ομολόγων όταν ήταν ήδη γνωστά σαν τοξικά, και, ακόμα περισσότερο, για την άνευ εξισοροπητικών όρων υπέρ των δύο τραπεζών αποδοχή του PSΙ. Αλλά το σίγουρο είναι ότι δεν είναι λάθος των καταθετών τους το ότι αγόρασαν οι δύο τράπεζες ελληνικά ομόλογα, και το ότι αυτοί δεν ενημερώθηκαν ποτέ για τους κινδύνους αυτής της αδιανόητης πράξης. Αυτή η εξαπάτηση και αυτός ο καθησυχασμός των καταθετών ήταν αποκλειστικά ευθύνη της Κεντρικής τράπεζας της Κύπρου, και της κυβέρνησης Χριστόφια. Άρα όχι μόνο οι άλλες τράπεζες και οι άλλοι οι καταθέτες θα έπρεπε να πληρώσουν, εφόσον  αποφάσισε η ΕΖ να πληρώσουν γενικά και οι καταθέτες για την κυπριακή χρεωκοπία, αλλά έπρεπε να πληρώσει πάνω απ όλους το κυπριακό κράτος. Στη συνέχεια έπρεπε να πληρώσουν και όλα τα κράτη της ΕΖ που δέχτηκαν το PSI, ιδιαίτερα μάλιστα έπρεπε να πάρει τις ευθύνες της και η ΕΚΤπου δεν μπορεί να μην γνώριζε την κατάσταση  των κυπριακών τραπεζών και που ως τότε μοίραζε σαν στραγάλια τα δις των Ευρώ σε όλες τις τράπεζες της ΕΖ.

Αλλά αυτή η απόφαση ήταν μακροπρόθεσμα πολιτικά και οικονομικά πιο καταστροφική από κάθε άλλη και για την ΕΖ γενικά. Γιατί ένα κούρεμα 15% μπορεί να γίνει οριακά αποδεκτό από τους ευρωπαίους και διεθνείς μεγάλους καταθέτες που βλέπουν τις ευρωπαϊκές καταθέσεις αρκετά ασφαλείς, αλλά το να εξαφανίζονται ή να μισοεξαφανίζονται οι μεγαλύτερες καταθέσεις στις δύο μεγαλύτερες τράπεζες ενός κράτους, δηλαδή σε σχετικά συστημικές τράπεζες αυτού του κράτους,  είναι ένα βαθύ και ανεπούλωτο τραύμα στη συνολική αξιοπιστία του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος και γενικότερα του Ευρώ και θα φανεί σε λίγο που η Κύπρος θα σφαδάζει μέσα στη μεγαλύτερη πτώση βιοτικού επίπεδου που θα έχει γνωρίσει ευρωπαϊκή χώρα σε μη εμπόλεμες συνθήκες. Πως λοιπόν πέρασε αυτό; Καλά η Μέρκελ πυροβόλησε για μια ακόμα φορά και μονίμως πυροβολεί από την αρχή της ελληνικής ακήρυχτης χρεωκοπίας τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα της τάξης της για να κερδίσει τις εκλογές, ενώ το SPD  όντας στην ηγεσία του διαβρωμένο από τη ρώσικη μεγαλοαστική τάξη είναι ανίκανο να υπηρετήσει τη γερμανική αστική τάξη  που τόσο καλά υπηρετούσε επί έναν αιώνα, δηλαδή από τότε που πρόδωσε τη γερμανική εργατική τάξη. Όμως υπάρχει το ερώτημα πως αυτό το έγκλημα πέρασε συνολικά σε όλη τη γερμανική αστική τάξη, και παραπέρα πως πέρασε ομόφωνα σε όλη την ΕΖ, και έτσι έγινε αποδεκτή η καταστροφική επίπτωση αυτής της χρεωκοπίας στην κυπριακή οικονομία που από δω και μπρος θα είναι διασωληνωμένη και θα συντηρείται με διαρκείς μεταγγίσεις από την ΕΖ, αλλά και με νέα μέτρα πείνας, ενώ όλοι οι λαοί της Ευρώπης θα βρίζουν αυτούς που υπέγραψαν τη συμφωνία αυτή;  Είναι γνωστό ότι είναι τυφλή η ευρωπαϊκή μεγαλοαστική τάξη, αλλά είναι τόσο πολύ;

Η Τρίτη και «τελική λύση» ήταν μια ρώσικη απαίτηση

Για μας είναι πια φανερό από τα ίδια τα πολιτικά στοιχεία που υπάρχουν ότι η τρίτη και «τελική λύση» ήταν πάνω απ’ όλα μια σαφής ρώσικη απαίτηση, που η Ρωσία σαν υπερδύναμη, ιδιαίτερα σαν διπλωματική υπερδύναμη ήταν σε θέση και να τη στηρίξει πολιτικά και να την επιβάλλει. Είναι γεγονός ότι αυτήν την απαίτηση την ικανοποίησε η ευρωπαϊκή αστική τάξη χωρίς καμιά μεγάλη δυσαρέσκεια  γιατί ήταν στη σκέψη όλων των οικονομολόγων της ότι το κυπριακό οικονομικό μοντέλο ήταν άρρωστο. Μόνο που αυτοί μαζί με τη αρρώστια σκότωσαν και τον άρρωστο.

Η επιβολή αυτής της «λύσης» ήταν ο στόχος της ξαφνικής υστερικής επίθεσης που εξαπέλυσε  η ρώσικη ηγεσία ενάντια στην  ΕΖ, αλλά ακόμα και ενάντια στην Κύπρο αμέσως μετά τις 15 του Μάρτη για να ματαιώσει τη μέτρια συμφωνία της δεύτερης πρότασης και να φέρει την Τρίτη καταστροφική. Σε αυτή τη λύση στόχευε βέβαια, όπως αποδείχτηκε και το «όχι» για το οποίο ξεσπάθωσε το ΑΚΕΛ, το ΔΗΚΟ και η ΕΔΕΚ στην Κύπρο, ο ΣΥΡΙΖΑ, οι ναζί και οι Καμμένοι, δηλαδή όλοι οι ρωσόφιλοι και ρωσόδουλοι στην Ελλάδα. Όλοι αυτοί ακολουθούσαν το μεγάλο αφεντικό που με εκφραστή  τον Μεντβέντεφ κραύγαζε έξαλλο ενάντια στη ληστεία τάχα που επιχειρούσε η Ευρώπη ενάντια στις ρώσικες καταθέσεις και απειλούσε την ΕΖ με οικονομικό πόλεμο , ακόμα και με πούλημα των συναλλαγματικών της αποθεμάτων σε Ευρώ, ενώ απειλούσε και την Κύπρο με αποχώρηση των τραπεζών της από αυτήν. Η Ρωσία ήξερε βέβαια από μήνες πριν τη συζήτηση που γινόταν στην Γερμανία για κούρεμα των κυπριακών καταθέσεων αλλά δεν έβγαζε μιλιά. Τώρα είναι φανερό γιατί. Αν διαφωνούσε από καιρό θα αναγκαζόταν να κάνει κάποια στιγμή τη διευκρίνηση ότι ήθελε μόνο κούρεμα των μεγάλων καταθέσεων των δύο κυπριακών τραπεζών. Αλλά έτσι θα ήταν σαν να κήρυττε πόλεμο στην Κύπρο. Γι αυτό περίμενε να κάνει το λάθος η ΕΖ να κουρέψει όλες τις καταθέσεις και κάτω από τα 100.000 Ευρώ και μετά μέσα στη γενική κατακραυγή και την αναμπουμπούλα και την αποτυχία της πρώτης συμφωνίας να επιβάλει παρασκηνιακά τη δικιά της γραμμή!!!

Ο πολύς κόσμος έβλεπε δηλαδή σε εκείνες τις κραυγές την καταδίκη κάθε κουρέματος οποιασδήποτε ρώσικης κατάθεσης  στην Κύπρο. Μόνο όποιος πρόσεχε πολύ τις ρώσικες ανακοινώσεις θα διαπίστωνε ότι η υπερδύναμη διαμαρτυρόταν ουσιαστικά σε αυτό το διάστημα για τις ρώσικες καταθέσεις στις ρώσικες τράπεζες, δηλαδή ότι ζητούσε την προστασία όχι των ρώσικων καταθέσεων γενικά, αλλά των καταθέσεων των ρώσικων τραπεζών στην Κύπρο, που είναι δύο και είναι και οι δύο κρατικοί γίγαντες, η Sberbank και ηVTB.  Αυτή η απαίτηση δεν διατυπώθηκε εντελώς ωμά από ίδια την επίσημη ρωσική πολιτική ηγεσία για ευνόητους λόγους, δηλαδή για να μην καταλάβουν οι Κύπριοι ποιος είναι ο φταίχτης για την καταστροφή των δύο κυπριακών τραπεζών και κυρίως για την καταστροφή των μεγάλων καταθέσεων και καταθετών αυτών των τραπεζών που είναι στη μεγάλη πλειοψηφία τους κύπριοι επιχειρηματίες.  Όμως αυτή η  απαίτηση διατυπώθηκε από τον διευθυντή  της VTB Αντρέι Κοστίν που δήλωσε ότι στην Κύπρο «υπάρχουν δύο τράπεζες που βρίσκονται σε κρίσιμη κατάσταση και έχουν ανάγκη εξυγίανσης»  και ότι η δικιά του Τράπεζα θα σταματήσει τη δραστηριότητά της και «απλά και καθαρά θα εγκαταλείψει την κυπριακή αγορά»,στην περίπτωση που «υπάρξουν αποφάσεις που καταπατούν το δίκαιο και υπαγορεύονται από την πολιτική».  (Νεζαβιζίγιαμα Γκαζέτα, της 22 του Μάρτη, οι υπογραμμίσεις με μαύρα δικιές  μας). Αυτή η δήλωση σημαίνει ότι για τον κρατικό αρχιτραπεζίτη  είναι λογικό να «εξυγιανθούν», δηλαδή να υποστούν τις συνέπειες της «κρίσιμης κατάστασής τους» οι δύο κυπριακές τράπεζες, αλλά όχι να πληρώσουν οτιδήποτε οι ρώσικες με αποφάσεις «που υπαγορεύονται από την πολιτική». Τι σημαίνει ότι «υπαγορεύονται από την πολιτική»; Σημαίνει ακριβώς ότι δεν υπαγορεύονται από την οικονομία. Που σημαίνει ότι δεν υπάρχει καμιά οικονομική σκοπιμότητα να σωθούν οι δύο μεγαλύτερες τράπεζες μιας μικρής χώρας, προκειμένου να μην πάθουν τίποτα τα παραρτήματα δύο γιγαντιαίων τραπεζών μιας υπερδύναμης, που έκανε την Κύπρο πλυντήριο και βάση κάθε βρωμοδουλειάς της στη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή και στην ίδια τη Ρωσίας. Αλλά πιο καλυμμένα αυτό το είπε και ο μαινόμενος Μεντβέντεφ: «έχουμε εδώ τους λόγους μας και τα εθνικά μας συμφέροντα: Δύο τράπεζες και ένα μεγάλο αριθμό ρώσων επιχειρηματιών που φυλάνε τα κεφάλαια τους εκεί» (Φωνή της Ρωσίας, 20 Μάρτη). Δηλαδή ο Μεντβέντεφ αυτές τις δύο ρώσικες τράπεζες υπερασπίζει και τις καταθέσεις σε αυτές και καμιά άλλη τράπεζα και τις ρώσικες καταθέσεις σε αυτή.

Αλλά μπορούσε να συμπεράνει κανείς τις αληθινές προθέσεις της ρώσικης ηγεσίας σε αντιδιαστολή με αυτό που έκανε μετά την τελική συμφωνία ΕΖ-Κύπρου στις 24 του Μάρτη, όπου όχι μόνο έριξε αμέσως και κάθετα τους τόνους της, αλλά γλύκανε και αντάμειψε και την ΕΖ και την Κύπρο με την αναγγελία του Πούτιν ότι ξεκινάει αναδιάρθρωση του δανείου των 2, 5 δις Ευρώ, δηλαδή  ότι προσφέρει στην Κύπρο κάτι από αυτό το λίγο που εκείνη γονυπετής ζητούσε ακριβώς στις κρίσιμες στιγμές της διαπραγμάτευσης με την ΕΖ για να μην αναγκαστεί να χάσει τα πάντα. Η ανακοίνωση έγινε επιδεικτικά αμέσως μετά την υπογραφή της απόφασης με τον εκπρόσωπο του Πούτιν Πεσκόφ να δηλώνει ότι ο Πούτιν «θεωρεί δυνατό να υποστηρίξει τις προσπάθειες... που αποσκοπούν  στο να αποφευχθεί η κρίση στην οικονομία και στο τραπεζικό σύστημα αυτού του νησιωτικού κράτους»(Ελευθεροτυπία, 25 Μάρτη). Αυτή η πράξη και η υποκριτική, ουσιαστικά κυνική δήλωση περί «αποφυγής της κρίσης» που τη συνόδευε, σηματοδοτούσε την υποστήριξη της Μόσχας προς τη συμφωνία διάσωσης, παρά το ότι πολλοί ρώσοι καταθέτες στις δύο κυπριακές τράπεζες θα ζημιωνόντουσταν. Αυτή ήταν απόδειξη ότι η Ρωσία δεν νοιαζόταν γενικά για τους καταθέτες της αλλά για να λάμψουν ανέγγιχτες μετά την καταιγίδα οι τράπεζες της την ώρα που θα κείτονταν σε συντρίμια οι κυπριακές.

Λίγο μετά ο ρώσος υπουργός Σιλιουάνοφ δήλωνε ότι η αναδιάρθρωση θα γίνει δυνατή εάν το τραπεζικό σύστημα της Κύπρου «σταθεροποιηθεί», δηλαδή αν σταθεροποιηθούν τα ερείπια που προκάλεσε η συμφωνία.

Με το που σταμάτησε το αφεντικό, σταμάτησαν και τα τσιράκια σε Κύπρο και Ελλάδα να φωνάζουν. Και όχι μόνο σταμάτησαν. Συνέχισαν με θράσος να επιμένουν ότι η τελική απόφαση, που πρόκυψε από το «όχι» ήταν καλύτερη από τη δεύτερη που τραυμάτιζε αλλά δεν έβγαζε νοκ άουτ το κυπριακό τραπεζικό σύστημα και τους καταθέτες. Το επιχείρημα τους ήταν ότι τουλάχιστον αυτή διασφάλισε τους μικρομεσαίους καταθέτες. Αλλά πέρα από το ότι την εξασφάλιση την έκανε και η πρώτη πρόταση της ΕΖ με το κούρεμα των 15%-20%, ακόμα και οι απώλειες του 6,75% της δεύτερης λύσης ήταν χίλιες φορές προτιμότερες για τον κυπριακό λαό  από την εξαφάνιση ή μισοεξαφάνιση των περισσότερων μεγάλων καταθέσεων. Τα περί προστασίας των μικροκαταθετών είναι μια τυπική εφαρμογή της τακτικής του σοσιαλφασισμού να χτυπάει το λαό έμμεσα και βαθιά μέσα από το χτύπημα του παραγωγικού κεφάλαιου και τον ίδιο να τον ελαφρώνει  λίγο ατομικά, να του κόβει λίγο-λιγότερο πχ τον ελάχιστο μισθό αλλά να κλείνει όλες τις βιομηχανίες και να τον ρίχνει μαζικά στην ανεργία. 

Εννοούμε ότι πέρα από το γεγονός ότι καταθέσεις ύψους 100.000 Ευρώ δεν χαρακτηρίζουν την πλειοψηφία του λαού, αλλά τη μικρή αστική και την εύπορη  μικροαστική τάξη, το 6,75% των καταθέσεων που κέρδισαν οι τελευταίες  χάρη στο «ακούρευτο» πλαφόν των 100.000 Ευρώ, θα το χάσουν και αυτές και όλος ο εργαζόμενος λαός πολλαπλάσια από την καταστροφή στην παραγωγή που θα προκαλέσει η εξαφάνιση και μισοεξαφάνιση των μεγαλύτερων καταθέσεων στη Λαϊκή και στην Τράπεζα Κύπρου, που θα χαθούν από 50% έως το 100%.Γιατί αυτές οι καταθέσεις  είναι σε ένα  μεγάλο μέρος τους παραγωγικό κεφάλαιο σε χρηματική μορφή ή μετατρέπεται  σε παραγωγικό κεφάλαιο όπως πχ κεφάλαιο κίνησης, κεφάλαιο για αγορά παγίων κλπ. Αυτό χώρια από το γεγονός ότι σύντομα θα αφαιρεθεί και ένα άλλο μεγάλο μέρος του παραγωγικού κεφάλαιου λόγω της γενικότερης αναξιοπιστίας των κυπριακών τραπεζών. Δηλαδή σήμερα κάποιες εταιρείες έχουν δανειστεί κεφάλαια από τις δύο τράπεζες και τα έχουν βάλει στην παραγωγή, δηλαδή τα έχουν κάνει μηχανήματα, πρώτες ύλες, κτίρια κλπ. Αυτή η παραγωγή θα συνεχιστεί για ένα διάστημα αν και η εσωτερική ζήτηση θα βυθίζεται και η ζημιά των επιχειρήσεων θα είναι μεγάλη. Όμως σύντομα ούτε αυτές οι εταιρείες, ούτε άλλες θα μπορούν εύκολα να δανειστούν καινούργια κεφάλαια από τις κυπριακές τράπεζες γιατί αυτές θα είναι για πολλά χρόνια αναξιόπιστες και γι αυτό ανίκανες να συγκεντρώνουν καταθέσεις. Επίσης σε ότι αφορά τη Λαϊκή, όταν μια σύγχρονη τράπεζα κλείνει, καταργείται ένας έμπειρος και πολύπλοκος μηχανισμός που ειδικεύεται στο να κατευθύνει και να διανέμει τους κεφαλαιακούς πόρους στις ξεχωριστές επιχειρήσεις, γι αυτό τα πιο προοδευτικά ακόμα και τα πιο επαναστατικά καθεστώτα δεν αφήνουν τις τράπεζες να κλείσουν, αλλά τις παίρνουν στα χέρια τους. Στους πιο διεφθαρμένους καπιταλισμούς αυτός ο μηχανισμός είναι αντίστοιχα διεφθαρμένος, ενώ γενικά είναι ραντιέρικος και γι αυτό σε μεγάλο βαθμό παρασιτικός ο χαρακτήρας του τραπεζικού κεφάλαιου, όμως αυτό δεν καταργεί  την αναγκαιότητα του στην καπιταλιστική παραγωγή. Σημειώνουμε ότι η παραγωγή με την καπιταλιστική έννοια περιλαμβάνει, εκτός από τις καθαρά παραγωγικές , και τις εμπορικές και τις τραπεζικές λειτουργίες του κεφάλαιου που είναι τόσο καίριες για την Κύπρο σε αυτή την περίοδο. Βέβαια το εξόχως παρασιτικό χρηματοπιστωτικό  μοντέλο της Κύπρου πρέπει να αλλάξει, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να καταστραφεί από τη μια στιγμή στην άλλη  χωρίς να έχουν ετοιμαστεί στοιχειωδώς οι παραγωγικές βάσεις για την αντικατάστασή του από το καινούργιο. Γιατί αν αυτό συμβεί οι άνθρωποι που το κινούν και ζουν από αυτό σήμερα θα περάσουν αφάνταστη δυστυχία. Αλλά εδώ δεν πρόκειται για πέρασμα τη Κύπρου από μια κατώτερη σε μια ανώτερη μορφή καπιταλιστικής παραγωγής, αλλά για την οπισθοχώρηση από έναν ραντιέρικο καπιταλισμό υπηρεσιών σε μια φασιστικού ιμπεριαλιστικού τύπου αποικιοκρατία. Αυτό σημαίνει ότι θα καταστραφούν χιλιάδες επιχειρήσεις μικρές και μεγάλες, θα απολυθούν δεκάδες και εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένων, οπότε  θα πέσει τόσο πολύ η κατανάλωση του κυπριακού πληθυσμού που αυτό το νησί θα γίνει έρμαιο της υπερδύναμης που για δεκαετίες το διέφθειρε και  τώρα το καταστρέφει.

Μεθοδευμένη διακομματική προδοσία υπέρ της Ρωσίας

Αυτή η καταστροφή, η άμεση και η έμμεση, ενός πελώριου μέρους του χρηματικού κεφάλαιου μιας χώρας αποτελεί τη μεγαλύτερη πράξη οικονομικού σαμποτάζ στην ιστορία της Ενωμένης Ευρώπης και οπωσδήποτε και στην ιστορία των δύο εξόχως υπονομευόμενων παραγωγικά εδώ και 30 χρόνια χωρών, της Ελλάδας και της Κύπρου. Μάλιστα με τη συγκεκριμένη οικονομική υπονόμευση της Κύπρου πλήττεται βαρειά και παραπέρα η ελληνική παραγωγή, γιατί η Κύπρος είναι ο τέταρτος εξαγωγικός προορισμός για την Ελλάδα που μόνος του απορροφά  πάνω στην κρίση 1 δις εξαγωγών δηλαδή το 5 % των συνολικών εξαγωγών της Ελλάδας που είναι το μόνο φάρμακο για την έξοδο της από την οξυνόμενη κρίση  χρέους. Αν χαθούν οι μισές από αυτές τις εξαγωγές θα χαθούν στην Ελλάδα μερικές ακόμα δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας.

Με λίγα λόγια η Τρίτη και τελική «λύση» ήταν ό,τι χειρότερο μπορούσε να γίνει για την Κύπρο, και αυτό το χειρότερο όπως είδαμε μεθοδεύτηκε σχολαστικά. Τόσο σχολαστικά που οι προδότες, για να κρύψουν την υποστήριξη που έχουν δώσει σε αυτήν την καταστροφή, αποφάσισαν  να περάσουν την τελική απόφαση χωρίς ψηφοφορία από την κυπριακή Βουλή.  Δηλαδή ξέροντας χοντρικά  το περιεχόμενο της τελικής συμφωνίας, είχαν ψηφίσει μετά το «όχι» τουςνα εξουσιοδοτήσουν την Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου να κλείσει τους χρηματοπιστωτικούς όρους της συμφωνίας με την ΕΖ, ώστε η ιστορική βρωμοδουλειά να μην πέσει σε όλη την έκτασή της απευθείας πάνω τους. Πραγματικά τέτοια ξεδιαντροπιά δεν έχει ξαναγίνει. Τέτοια αστική τάξη σαν την κυπριακή δεν πρέπει να έχει ξαναγίνει.  Ποιο κόμμα, ποιας τάξης που αγαπάει στοιχειωδώς τη χώρα της, που έχει δηλαδή έναν στοιχειώδη πατριωτισμό, θα είχε ψηφίσει να μην έχει λόγο για μια απόφαση που θα αφορούσε τα ζωτικά και ιστορικά συμφέροντα της χώρας του; Ποιο κόμμα θα προτιμούσε μια τέτοια απόφαση να περάσει χωρίς ψηφοφορία στη Βουλή για να μην πάρει ο καθένας που θα ψήφιζε υπέρ ή κατά τις ευθύνες του; Και τι παλιάνθρωποι είναι αυτοί οι τρομεροί σαμποταριστές τύπου ΑΚΕΛ που κάνουν κεντρικό ζήτημα αυτής της στιγμής το ποιος κύπριος αστός φυγάδεψε τα κεφάλαιά του στο εξωτερικό για να τα γλυτώσει από την εξάτμιση ή που μαζί με τους ομολόγους τους στην Ελλάδα συζητάνε το αν πρέπει να βγει η Κύπρος από το Ευρώ ενώ ξέρουν ότι η πιο μεγάλη ζημιά έχει ήδη γίνει και επίσης ξέρουν ότι σε αυτή τη φάση η χώρα τους θα μείνει μέσα στο Ευρώ. Αυτή η παραμονή βέβαια δεν  γίνεται για να σωθούν, αλλά για να καταστραφούν καλύτερα και πιο εύκολα οι δυο χώρες για χάρη της πουτινικής Ρωσίας. Γιατί η Ρωσία τις έχει καταφάει από τα μέσα και τις έχει μετατρέψει σε ζόμπι που θα προκαλούν μια ακατάσχετη οικονομική αιμορραγία και μια ηθική και πολιτική αποσύνθεση όλης της Ευρωζώνης όσο μένουν μέσα της.

Βέβαια τώρα οι σαμποταριστές της Κύπρου, ουρλιάζουν και κάθε μέρα που περνάει θα ουρλιάζουν περισσότερο ότι αυτήν την καταστροφή την έφερε η Γερμανία για να τιμωρήσει τάχα την «ανυπότακτη» Κύπρο για τις προνομιακές σχέσεις της με τη Ρωσία και ταυτόχρονα να την υποδουλώσει, αφού δήθεν το νησί θα εξαρτιέται πια από τους εγκληματικούς  όρους που θα του βάζουν οι γερμανοί δανειστές. Αυτά τα ίδια επαναλαμβάνουν ασταμάτητα οι ρωσόδουλοι και στην Ελλάδα από την πρώτη στιγμή της κρίσης εδώ και 3 χρόνια, και οι περισσότεροι τους πιστεύουν, αλλά η ζωή καθημερινά τους διαψεύδει καθώς «περιέργως» από την καταστροφή της Ελλάδας δεν επωφελούνται οι γερμανοί και γενικά οι ευρωπαίοι δανειστές αλλά η Ρωσία και οι σύμμαχοί της, κυρίως η Κίνα αλλά και το Κατάρ. Είναι αυτοί και όχι οι Γερμανοί που αγοράζουν ουσιαστικά χωρίς διαγωνισμούς ή με σάπιους διαγωνισμούς πάμφθηνα και ζωτικά νευρικά γάγγλια της οικονομίας της χώρας μας και τα ελέγχουν μονοπωλιακά.

Το ίδιο έργο θα δούμε οπωσδήποτε και στην Κύπρο. Οι πολιτικοί νεάντερνταλ ευρωπαίοι μονοπωλιστές θα βαράνε με μανία το κυπριακό καρύδι με το σφυρί για να το «αναδιαρθρώσουν», δηλαδή να το ισιώσουν, αυτό θα σπάει, και οι ρώσοι ολιγάρχες, ξεκαρδισμένοι στα γέλια, θα τρώνε την ψίχα. Βλέποντας δηλαδή το μέλλον της νεο-χρεωκοπημένης Κύπρου στην «πρωτοπόρα» χρεωκοπημένη Ελλάδα μπορεί να περιμένει κανείς ότι από τη μια θα χτυπάνε απ έξω οι δυτικοί τροϊκανοί με την επεμβατική ιμπεριαλιστική όσο και βλακώδη λογική τους και από μέσα οι κύπριοι σαμποταριστές θα υπερφορολογούν τις πιο υγιείς επιχειρήσεις, την ενέργεια και τα εισοδήματα των φτωχών κύπριων και των μη φιλικών τους αστών. Στα πλαίσια αυτά θα εξαπολύουν και ένα γενικότερο οικονομικό, ακόμα και ποινικό πογκρόμ ενάντια στη ντόπια κυπριακή εμποροτραπεζική αστική τάξη που θα την κατηγορούν σαν τον κύριο υπεύθυνο για τη χρεωκοπία. Ήδη κυνηγάνε αυτούς που πήγαν να βγάλουν έξω τα κεφάλαιά τους πριν αυτά εξατμιστούν, ενώ στήσανε σε χρόνο μηδέν ad hoc δικαστικά όργανα, με πολιτικά προσδιορισμένες συνθέσεις που προφανώς η δουλειά τους θα είναι να αθωώνουν τους πραγματικούς σαμποταριστές, δηλαδή το μέτωπο των αντιευρωπαϊστών που βγαίνει πολιτικά ενισχυμένο από την καταστροφή και να κυνηγάνε τους εχθρούς αυτού του μετώπου. Όμως η ρώσικη διείσδυση μέσα στα ερείπια επίσης δεν θα κρύβεται.

Η Κύπρος έχει δει ήδη μια ρώσικη διείσδυση, αλλά την έχει δει πριν τη χρεωκοπία σαν κάτι το θετικό. Μόνο μέσα από την πικρή πείρα  του το κυπριακό έθνος θα  δει αυτή τη διείσδυση σαν υποδούλωση και τότε θα καταλάβει ότι η σημερινή χρεωκοπία έρχεται γάντι στη Ρωσία και ότι μόνο αυτή θα μπορούσε να την έχει προκαλέσει, γιατί μόνο αυτή είχε τα εσωτερικά πολιτικά στηρίγματα για να πουν τα διάφορα καταστροφικά «όχι» και, κυρίως, για να κάνουν τη μακρόχρονη προεργασία που έφερε την κυπριακή αποβιομηχάνιση, τη δανεική και παρασιτική υπερκατανάλωση,  και τελικά την προβοκατόρικη αγορά των ήδη τοξικών ελληνικών ομολόγων.

Άλλωστε σε λίγο θα φαίνεται ακόμα πιο καθαρά τι έγινε με το κυπριακό «όχι» : Ενώ καταστράφηκε σε πελώριο βαθμό η χρηματιστική δύναμη της κυπριακής αστικής τάξης ταυτόχρονα βγήκαν εντελώς άθικτες και με πλήρες οικονομικό και κυρίως με πολιτικό-ηθικό κύρος οι δύο κρατικές ρώσικες τράπεζες. Αυτή η διπλή επιτυχία της Ρωσίας, εννοούμε πάντα αυτής των ρώσων κρατικο-ολιγαρχών που τη διαφεντεύουν, να καταστραφούν οι κύπριοι αστοί και να λάμψει η δικιά τους δύναμη,  σε συνδυασμό με τους άφθονους πολιτικούς και οικονομικούς κύπριους πράκτορες της και με τους 50. 000 ρώσους κατοίκους της χώρας, εκ των οποίων οι 10000 με υπηκοότητα, θα την κάνει κυρίαρχη από εδώ και μπρος σε όλα τα επίπεδα. Με την οικονομική καταστροφή του νησιού  η  Ρωσία θα μπορεί να αγοράζει κυπριακή γη, φυσικούς πόρους και υπηρεσίες  με τα μισά λεφτά από όσα χρειαζόταν ως τώρα και σε λίγο με ακόμα λιγότερα γιατί στην Κύπρο το σαμποτάζ θα ξεκινάει από χαμηλότερη παραγωγική εσωτερική βάση.

Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό το κέρδος για τους ρώσους κρατικο-ολιγάρχες. Μέσα στην αναμπουμπούλα άρπαξαν στα χέρια τους από την εμβρόντητη Κύπρο και κυρίως από τις δύο ακρωτηριασμένες τράπεζες με μισό μόνο δις Ευρώ όλα τα παραρτήματα τους στην Ελλάδα και  με άθικτες τις καταθέσεις τους (Κύπρου, Λαϊκής, Ελληνικής), δηλαδή ότι πολυτιμότερο είχαν τη δοσμένη στιγμή.Λέγοντας «άρπαξαν» εννοούμε ότι τα άρπαξε κάτω από τον έλεγχο του ο πουτινικός κρατικοολιγάρχης Νέσις που μόνος του αυτός ελέγχει από το 2011 το μεγαλύτερο και καίριο, σύμφωνα με την κομμένη και  ραμένη στα μέτρα του νέα νομοθεσία για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών,  ποσοστό του 10% της Τράπεζας Πειραιώς. Έτσι η Πειραιώς - αυτή η ως το 2011 πιο χρεωκοπημένη από όλες  τις μεγάλες ελληνικές τράπεζες, που με τη γενική διακομματική αποσιώπηση πέρασε σε ρώσικο πολιτικό έλεγχο πάνω στην κρίση - έγινε σε ελάχιστο χρόνο η δεύτερη στη χώρα ρουφώντας τη μια μετά την άλλη μια σειρά ντόπιες και ευρωπαϊκές τράπεζες με πιο σημαντική οικονομικοπολιτικά αυτήν της αγροτικής παραγωγής, την ΑΤΕ. Είναι χαρακτηριστικό πόσο κανείς  δεν έβγαλε κιχ για αυτό το ξαφνικό πέρασμα μιας πελώριας κυπριακής περιουσίας μέσα σε λίγες ώρες και μετά από μια καταστροφή σε μια ελληνική ιδιωτική τράπεζα χωρίς κανένα απολύτως είδος, έστω άτυπου, ανοιχτού διαγωνισμού ή έστω μιας ανοιχτής διαδικασίας. Γιατί στην ουσία του αυτό είναι πέρασμα της περιουσίας μιας κυπριακής τράπεζας στο ελληνικό κράτος και από το ελληνικό κράτος σε μια ιδιωτική τράπεζα, γιατί είναι το ελληνικό κράτος που εξασφάλισε μέσω ΕΖ την  εγγύηση των καταθέσεων των κυπριακών τραπεζών στην Ελλάδα και γενικά τους όρους όλης αυτής της μεταβίβασης. Επίσης αυτοί οι ψευτοφίλοι των εργαζομένων ψευτοΚΚΕ-ΣΥΝ κρύβουν ότι η Πειραιώς μεγαλώνει με τόσα πολλά παραρτήματα, 1600, μετά την τελευταία εξαγορά, που τα μισά από αυτά της είναι άχρηστα και θα κλείσουν, οπότε χιλιάδες εργαζόμενοι θα απολυθούν.

Το καλό είναι ότι ο κύριος εχθρός δεν μπορεί να κρύβεται εμφανιζόμενος σαν φίλος όπως πριν

Πάντως ήδη αυτές οι τραγικές μέρες έδωσαν πολλά μαθήματα στον κυπριακό λαό καθώς του άνοιξαν ένα παράθυρο να δει και τη ρώσικη ευθύνη στην χρεωκοπία. Γιατί ήταν μέρες πολιτικά τόσο συμπυκνωμένες και οι κυπριακές μάζες ήταν τόσο κυριολεκτικά πεσμένες πάνω στην πολιτική και στην οικονομία ώστε η Ρωσία για πρώτη φορά δεν μπόρεσε να κρυφτεί εντελώς. Η γνώση καταχτιέται με άλματα και αυτά με τη σειρά τους οφείλονται στα άλματα της ίδιας της ζωής. Βέβαια όταν λέμε ότι ο κυπριακός λαός μπορεί τώρα να δει τη Ρωσία, δεν εννοούμε ότι φτάνει να δει μόνο τη Ρωσία σαν εχθρό του για να σωθεί. Για να σωθεί πρέπει να δει την άρχουσα τάξη του που τον έκανε έρμαιο της Ρωσίας,  πρέπει να δει τη φύση και την ιστορία της,  πρέπει πάνω απ όλα σε αυτές τις μεγάλες στιγμές κρίσης να δει και τον ίδιο του τον εαυτό, δηλαδή και τα δικά του λάθη και αδυναμίες και να τα διορθώσει. Απλά θεωρούμε ότι ένας λαός δεν μπορεί να δει ούτε τον εαυτό του ούτε καν τη δικιά του άρχουσα τάξη αν δεν δει τον αληθινό κύριο εξωτερικό του εχθρό, που στην περίπτωση της Ρωσίας λειτουργεί με τους πράκτορές του και σαν κύριος εσωτερικός εχθρός του κυπριακού λαού, και πιο συγκεκριμένα σαν οργανωτής των εθνικών του ελαττωμάτων.

Λοιπόν η ζωή δίδαξε πια τον κυπριακό λαό ότι η Ρωσία μπορούσε να ελαφρώσει το τραπεζικό χρέος της Κύπρου παρατείνοντας έστω για λίγα χρόνια την αποπληρωμή του δανείου των 2, 5 δις Ευρώ και μειώνοντας το επιτόκιο δανεισμού πριν την καταστροφική «διάσωση» από την ΕΖ και όχι μετά που η ζημιά είχε γίνει.Άλλωστε, ακόμα και όψιμα, η εξαγγελία της αναδιάρθρωσης αυτού του χρέους δεν γίνεται για να εξευμενίσει ο Πούτιν τον κυπριακό λαό για την προδοσία του, αλλά για να τον εκμεταλλευτεί παραπέρα. Και δεν εννοούμε τόσο ότι αυτά τα 2,5  δις ο Πούτιν θα τα χρησιμοποιεί σαν δόλωμα και σαν εκβιασμό απέναντι στην Κύπρο, όπως το έχει κάνει ήδη. Εννοούμε ότι θα τα χρησιμοποιεί για να γίνει επίσημος όπως είπαμε αρχικά συν-αναδόχος με τη Γερμανία, και γενικότερα με την Ευρωζώνη, της κυπριακής διάσωσης. Αυτό είναι το βαθύτερο νόημα της διαβεβαίωσης  του Σόιμπλε στον Πούτιν μετά την υπογραφή της συμφωνίας  ότι η τρόικα θα «βρίσκεται σε στενή επαφή με τη Ρωσία, εταίρο και πιστωτή της Κύπρου». Αυτό το είχαμε τονίσει στο προηγούμενο άρθρο μας για την Κύπρο, μόνο που αυτή η ρώσικη επέμβαση που πιθανολογήσαμε ότι θα γινόταν με δανεισμό της Κύπρου και από τη Ρωσία πριν τη συμφωνία ΕΖ-Κύπρου, γίνεται μετά τη συμφωνία αυτή. Η Ρωσία με λίγα λόγια έκανε τελικά εκείνο που κάνει πάντα. Άφησε, για την ακρίβεια έσπρωξε, τη Γερμανία να δώσει το μεγάλο «διαρθρωτικό»  χτύπημα της στην Κύπρο και μετά έσπευσε η ίδια να γίνει ένας μεσολαβητής απαραίτητος στην τσακισμένη οικονομικά Κύπρο και στην πολιτικά τραυματισμένη Γερμανία. Αυτός είναι και ο λόγος που ο Πούτιν άφησε τον Μεντβέντεφ να βγει μπροστά και να κάνει τη βρωμοδουλειά, δηλαδή να βρίζει τη Γερμανία, αλλά και την Κύπρο για ληστεία των ρωσικών καταθέσεων και ο ίδιος  αυτός ο υβριδικός Τσάρος-  Φύρερ έμεινε πιο πίσω σε πιο «ευγενική» θέση απέναντι και στις δυο χώρες.

Η Ρωσία για να καλυφθεί απέναντι στην Κύπρο καμώθηκε ότι δεν τη βοήθησε για να μην τα χαλάσει με τη Γερμανία. Αυτό ήταν το νόημα της τοποθέτησης του Πούτιν ότι πρώτα έπρεπε η Κύπρος να συμφωνήσει με την ΕΖ και μετά θα τη βοηθούσε η Ρωσία. Εκείνο που πραγματικά δεν ήθελε η Γερμανία ήταν η Ρωσία να δώσει ένα νέο δάνειο στην Κύπρο, επειδή αυτό ναι μεν θα ανακούφιζε την Κύπρο από την ευρωπαϊκή πίεση αλλά θα αύξαινε το συνολικό κυπριακό χρέος τόσο ώστε αυτό  να μην είναι βιώσιμο, πράγμα που θα υποχρέωνε την ΕΖ, αργά η γρήγορα, να κουρέψει κάποια από τα δάνεια της προς την Κύπρο. Όμως αν η Ρωσία πρόσφερε λεφτά στη Κύπρο πχ αναδιαρθρώνοντας τα 2,5 δις, δηλαδή χαρίζοντας τοκοχρεωλυτικά κάποιο μέρος τους  η Γερμανία δεν θα μπορούσε να προβάλει διαφωνία. Γι αυτό άλλωστε ο Σόιμπλε «Ερωτηθείς σχετικά με το ενδεχόμενο η Λευκωσία να λάβει βοήθεια από την Μόσχα, σημείωσε ότι το αντιμετωπίζει "με μεγάλη χαλαρότητα" και ευχήθηκε στον Κύπριο ομόλογό του που βρίσκεται στην Ρωσία, "καλή επιτυχία" (inews,20 Μάρτη). Αλλά και μόνο το ότι η Γερμανία δεν έβαλε στην πρώτη πρόταση της, ούτε στη δεύτερη, σαν όρο της διάσωσης, την «αναδιάρθρωση» των δύο τραπεζών της Κύπρου δείχνει ότι αυτή δεν ήταν μια ισχυρή γερμανική απαίτηση. Η διάθεση της Γερμανίας να διεκδικήσει μια τέτοια «αναδιάρθρωση» φούντωσε εκ των υστέρων μετά το όχι της Κύπρου και μάλιστα αφού επί μέρες η Ρωσία έφτυνε και έβριζε για τη λεηλασία, όπως είπαμε, των καταθέσεων των ρωσικών τραπεζών.

Η Ρωσία αποκαλύφθηκε ακόμα περισσότερο σαν μη φίλος τηςΚύπρου όταν εκτός από τη μη αναδιάρθρωση των 2,5 δις υπονόμευσε το ταμείο εγγύησης που προσπάθησε να φτιάξει η κυπριακή αστική τάξη όταν πανικόβλητη ακολούθησε τους ρωσόφιλους στο «όχι» πιστεύοντας ότι θα τη βοηθούσε η Ρωσία. Αρνήθηκε δηλαδή να τους βοηθήσει να συμπληρώσουν το κεφάλαιο των 5,8 δις που τους έλειπε με το να αγοράσει συμμετοχή στα κυπριακά κοιτάσματα υδρογονανθράκων. Αλλά γιατί να αγοράσει η Ρωσία οποιαδήποτε ποσοστά για να εμποδίσει μια καταστροφή και να μην τα αγοράσει μετά την καταστροφή αυτή;

Όμως η Ρωσία αποκαλύφθηκε και σαν εχθρός γιατί  ενώ αρνήθηκε να αγοράσει αυτά  τα δικαιώματα, είπε την τρομερή κουβέντα, την εντελώς καταστροφική στρατηγικά για το οικονομικό απόθεμα της Κύπρου σε υδρογονάνθρακες και ακόμα πιο καταστροφική σε ώρα χρεωκοπίας, ότι η Κύπρος δεν έχει τάχα δικαίωμα ουσιαστικής πρόσβασης σε αυτούς τους υδρογονάνθρακες χωρίς την έγκριση της Τουρκίας. Πέρα από την άμεση και καίρια οικονομική ζημιά που έκανε στην Κύπρο αυτή η τοποθέτηση αποτελεί υποστήριξη στην τουρκική κατοχή και διαμελισμό της Κύπρου και με αυτή την έννοια.

Και πείνα λοιπόν και διαμελισμός, αυτά δίνει σήμερα το τέρας που τόσο διεστραμμένα λατρεύει τόσες δεκαετίες η κυπριακή άρχουσα τάξη.  Ήρθε ο καιρός ο κυπριακός λαός να σταματήσει να ακολουθεί αυτό το βίτσιο της γερασμένης αστικής του τάξης. Αρκετά με τα καμώματα και αυτηνής και της καθόλου ανιδιοτελούς μεγαλύτερης ελληνικής αδελφής της που από παράδοση την εκπορνεύει.

http://oakke.blogspot.gr/2013/04/blog-post.html?spref=tw